|
47:308
tantum
in
parte
abluatur.
Sed
hic
quoque
per
incogitantiam
errat,
quod
acceptum
iam
beneficium
pro
nihilo
ducit.
Perinde
enim
loquitur
ac
si
nulla
adhuc
peccatorum
remissione,
nulla
spiritus
sanctificatione
donatus
esset.
Itaque
merito
hic
quoque
a
Christo
reprehenditur.
Quid
enim
illi
antea
contulerit
in
memoriam
revocat,
quanquam
simul
omnes
suos
admonet
sub
unius
hominis
persona,
ut
acceptae
gratiae
memores,
quid
adhuc
sibi
in
posterum
opus
sit,
reputent.
Primo
dicit
fideies
totos
esse
mundos,
non
quod
omni
ex
parte
puri
sint,
ut
nulla
in
illis
macula
amplius
haereat,
sed
quoniam
praecipua
sui
parte
mundati
sunt:
dum
scilicet
ablatum
est
regnum
peccato,
ut
iustitia
Dei
superior
sit,
quemadmodum
si
quis
totum
corpus
sanum
dicat,
quod
nullo
universali
morbo
infectum
est.
Ergo
vitae
novitate
nos
Christi
discipulos
testemur
oportet,
quando
se
puritatis
autorem
in
suis
omnibus
esse
praedicat.
Caeterum
haec
etiam
altera
similitudo
ad
rem
praesentem
adducta
est,
ne
lotio
pedum
quasi
absurda
reiiceretur
a
Petro.
Quemadmodum
enim
Christus
a
capite
usque
ad
pedes
abluit,
quos
sibi
discipulos
initiat,
ita
in
eis
quos
purgavit
inferior
pars
quotidie
purganda
restat.
Neque
enim
primo
statim
die
toti
regenerantur
filii
Dei,
ut
nihil
quam
coelestem
vitam
spirent:
quin
potius
manent
in
illis
carnis
reliquiae,
quibuscum
tota
vita
assiduum
certamen
habent.
Ergo
pedes
metaphorice
vocantur
omnes
affectus
et
curae,
quibus
mundum
contingimus.
Nam
si
omnes
nostri
partes
occuparet
spiritus,
nihil
cum
mundi
sordibus
nobis
amplius
esset:
nunc
vero
qua
parte
sumus
carnales
humi
reptando,
vel
saltem
pedes
in
lutum
figendo,
tantundem
immundi
sumus.
Ita
semper
invenit
Christus
quod
in
nobis
purget.
Porro
hic
de
remissione
peccatorum
non
agitur:
sed
de
renovatione,
qua
paulatim
et
per
continuos
successus
Christus
suos
prorsus
a
carnis
cupiditatibus
eximit.
10.
Et
vos
mundi
estis.
Haec
propositio
est
quasi
minor
in
syllogismo,
unde
sequitur
pedum
lotionem
proprie
eos
decere.
Exceptio
tamen
additur,
ut
se
quisque
excutiat,
si
forte
tangatur
Iudas
resipiscendi
affectu,
quanquam
in
tempore
voluit
reliquos
discipulos
munire,
ne
sceleris,
quod
mox
patefaciendum
erat,
atrocitas
eos
turbaret,
ac
si
in
corde
coelesti
gratia
imbuto
conceptum
esset:
consulto
tamen
nomine
abstinet,
ne
illi
resipiscentiae
ianuam
praecludat.
Verum
quum
ille
deploratus
esset,
nonnisi
ad
augendam
eius
culpam
valuit
admonitio.
Discipulis
autem
valde
profuit,
quod
inde
melius
illis
innotuit
Christi
divinitas:
deinde
senserunt
puritatem
non
esse
vulgare
spiritus
donum.
12.
Postquam
ergo
pedes
eorum
lavit,
et
recepit
vestimenta
sua,
discumbens
rursum,
dicit
illis:
Scitis,
quid
fecerim
vobis?
13.
Vos
me
vocatis:
Magister
|