[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


6:307  RESPONSIO  CONTRA  PIGHIUM  men  verum  videre  non  potest,  nisi  Deus,  qui  iussit  e  tenebris  lumen  splendescere,  illuxerit  in  corde  eius.  Quum  autem  acceperit  spiritum  Domini,  erit  in  eo  libertas  ad  capessenda  Domini  praecepta.  Nunc  quaero,  quae  sit  eligendi  et  volendi  libertas,  in  eo  qui  videre  nihil  per  se  potest.  De  fidelibus  autem,  et  qui  iam  Deo  serviunt,  sic  dicit:  Fieri  etiam  hoc  in  illis,  quum  gratiae  miseratione  subito  perveniunt  ad  ea  bona  opera,  quae  nec  voluerunt,  nec  cucurrerunt.  Tandem  concludit:  Itaque  quidquid  vult  homo,  quidquid  potest,  a  Domino  est.  Bene  velle  homini  tribuit  Pighius,  implendi  tantum  facultatem  a  Domino,  idque  ex  parte,  accipere  docet.  Quo  autore?  Augustinum  obtendit.  At  audis  quam  bene  se  ab  hac  calumnia  vindicet,  quum  non  minus  velle,  quam  posse,  Dei  esse  donum  agnoscit:  idque  in  solidum.  At  postea  catholicum  esse  negat,  qui  liberum  arbitrium  negaverit:  sane,  hac  conditione  [pag.  104]  addita:  quod  sine  Deo  nullum  bonum  opus  vel  incipere,  vel  perficere  queat.  Refert  deinde  Pelagii  obiectionem,  quia  prior  velit  homo,  Deum  velle.  Quam  sic  refellit:  Iam  meritum  facit,  inquit,  ut  non  sit  iam  gratia,  sed  merces.  In  fine,  illud  apostoli  citans  et  exponens:  Quum  placuit  Deo,  qui  me  vocavit  ab  utero  (Gai.  1,  15):  non  quum  voluissem  ego,  inquit,  sed  quum  placuit  ei,  qui  me  elegit:  non  per  meritum  meum,  sed  per  gratiam  suam;  ut  sit  fidelis,  non  secundum  propriae  voluntatis  meritum,  sed  per  Dei  donum.  Mirabor,  si  cristas  erigere  audeat  Pighius,  tam  clara  veritatis  luce  convictus  atque  confusus.  Omitto  quod  pulcherrimam  Pauli  sententiam  proisus  extranea  glossa  misere  lacerat,  de  liberis  iustitiae  et  servis  peccati  (Rom.  6,  16  ss.).  Liberos  enim  iustitiae,  eleganti  allusione,  emancipatos  a  iustitiae  imperio  vocat;  servos  autem  peccati,  quia  sub  iniustitiae  dominatione  usque  ad  illam,  de  qua  simul  meminit,  liberationem,  servitutem  serviant:  quod  hic  frigidis  ineptiis  eludere  conatur.  Locum  autem  Augustini,  quem  citaveram  ex  libro  de  Spiritu  et  litera,  ut  mihi  extorqueat,  nimis  violenter  torquet.  Nam  quum  Augustinus  totam  bonorum  operum  summam,  et  singulas  partes  Dei  gratiae  assignet,  quasi  nihil  tale  in  eius  verbis  haberetur,  ad  unam  possibilitatem  hic  restringit.  Ubi  Augustinus  defectum  ponit,  hic  substituit  imbecillitatem.  Et  se  elapsum  esse  putat,  si  in  Pelagianos  haec  bene  quadrare  dixerit,  non  autem  in  se  ac  sui  similes.  Quum  autem  clamat  Augustinus,  non  competere  nomen  hoc,  quod  libertatem  sonat,  nisi  iis  qui  spiritu  Dei  regantur:  quoniam  alii  omnes  servi  sint  peccati,  idque  non  ex  parte,  sed  in  totum,  haec  transsilit  Pighius,  quasi  nihil  ad  se  pertineant.  Audivit  forte  aliquando  rhetoricum  esse  artificium,  ea  silentio  transire,  quae  causam  nimis  gravent:  sed  in  re  tam  aperta  nullus  fuit  dissimulationi  locus.   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci