|
6:307
RESPONSIO
CONTRA
PIGHIUM
men
verum
videre
non
potest,
nisi
Deus,
qui
iussit
e
tenebris
lumen
splendescere,
illuxerit
in
corde
eius.
Quum
autem
acceperit
spiritum
Domini,
erit
in
eo
libertas
ad
capessenda
Domini
praecepta.
Nunc
quaero,
quae
sit
eligendi
et
volendi
libertas,
in
eo
qui
videre
nihil
per
se
potest.
De
fidelibus
autem,
et
qui
iam
Deo
serviunt,
sic
dicit:
Fieri
etiam
hoc
in
illis,
quum
gratiae
miseratione
subito
perveniunt
ad
ea
bona
opera,
quae
nec
voluerunt,
nec
cucurrerunt.
Tandem
concludit:
Itaque
quidquid
vult
homo,
quidquid
potest,
a
Domino
est.
Bene
velle
homini
tribuit
Pighius,
implendi
tantum
facultatem
a
Domino,
idque
ex
parte,
accipere
docet.
Quo
autore?
Augustinum
obtendit.
At
audis
quam
bene
se
ab
hac
calumnia
vindicet,
quum
non
minus
velle,
quam
posse,
Dei
esse
donum
agnoscit:
idque
in
solidum.
At
postea
catholicum
esse
negat,
qui
liberum
arbitrium
negaverit:
sane,
hac
conditione
[pag.
104]
addita:
quod
sine
Deo
nullum
bonum
opus
vel
incipere,
vel
perficere
queat.
Refert
deinde
Pelagii
obiectionem,
quia
prior
velit
homo,
Deum
velle.
Quam
sic
refellit:
Iam
meritum
facit,
inquit,
ut
non
sit
iam
gratia,
sed
merces.
In
fine,
illud
apostoli
citans
et
exponens:
Quum
placuit
Deo,
qui
me
vocavit
ab
utero
(Gai.
1,
15):
non
quum
voluissem
ego,
inquit,
sed
quum
placuit
ei,
qui
me
elegit:
non
per
meritum
meum,
sed
per
gratiam
suam;
ut
sit
fidelis,
non
secundum
propriae
voluntatis
meritum,
sed
per
Dei
donum.
Mirabor,
si
cristas
erigere
audeat
Pighius,
tam
clara
veritatis
luce
convictus
atque
confusus.
Omitto
quod
pulcherrimam
Pauli
sententiam
proisus
extranea
glossa
misere
lacerat,
de
liberis
iustitiae
et
servis
peccati
(Rom.
6,
16
ss.).
Liberos
enim
iustitiae,
eleganti
allusione,
emancipatos
a
iustitiae
imperio
vocat;
servos
autem
peccati,
quia
sub
iniustitiae
dominatione
usque
ad
illam,
de
qua
simul
meminit,
liberationem,
servitutem
serviant:
quod
hic
frigidis
ineptiis
eludere
conatur.
Locum
autem
Augustini,
quem
citaveram
ex
libro
de
Spiritu
et
litera,
ut
mihi
extorqueat,
nimis
violenter
torquet.
Nam
quum
Augustinus
totam
bonorum
operum
summam,
et
singulas
partes
Dei
gratiae
assignet,
quasi
nihil
tale
in
eius
verbis
haberetur,
ad
unam
possibilitatem
hic
restringit.
Ubi
Augustinus
defectum
ponit,
hic
substituit
imbecillitatem.
Et
se
elapsum
esse
putat,
si
in
Pelagianos
haec
bene
quadrare
dixerit,
non
autem
in
se
ac
sui
similes.
Quum
autem
clamat
Augustinus,
non
competere
nomen
hoc,
quod
libertatem
sonat,
nisi
iis
qui
spiritu
Dei
regantur:
quoniam
alii
omnes
servi
sint
peccati,
idque
non
ex
parte,
sed
in
totum,
haec
transsilit
Pighius,
quasi
nihil
ad
se
pertineant.
Audivit
forte
aliquando
rhetoricum
esse
artificium,
ea
silentio
transire,
quae
causam
nimis
gravent:
sed
in
re
tam
aperta
nullus
fuit
dissimulationi
locus.
|