|
47:307
307
IN
EVANGELIUM
IOANNIS
308
8.
Non
lavabis.
Hactenus
excusabilis
fuit
Petri
modestia,
quanquam
ne
illa
quidem
vitio
carebat.
Nunc
tamen
gravius
peccat,
quod
correptus
nondum
cedit.
Atque
hoc
commune
vitium
est,
ut
ad
errorem
pertinacia
accedat.
Speciosus
quidem
color,
quod
ex
reverentia
oritur
detrectatio.
Sed
quia
dicto
simpliciter
obsequens
non'
eat,
ipsum
quoque
asserendi
Christo
sui
honoris
studium
gratiam
perdit.
Haec
igitur
vera
est
fidei
sapientia,
quidquid
a
Domino
proficiscitur,
tanquam
rite
et
ordine
factum
probare
et
reverenter
amplecti.
Nec
certe
aliter
nomen
eius
sanctificari
a
nobis
poterit:
quia
nisi
statuamus
optima
ratione
fieri
quidquid
facit,
subinde
obstrepet
caro
nostra
ut
proterva
est,
nec
suum
illi
honorem
nisi
coacta
cedet.
In
summa,
donec
se
in
Dei
operibus
iudicandi
licentia
homo
abdicaverit,
etiamsi
Deum
ipsum
honore
prosequi
studeat,
sub
specie
humilitatis
semper
latebit
superbia.
Si
non
lavero
te.
Haec
Christi
responsio
nondum
exprimit,
quo
consilio
lavare
instituerit
discipulis
pedes.
Tantum
similitudine
ab
anima
ad
corpus
deducta
admonet,
nihil
se
novum
facere
aut
persona
sua
alienum
discipulis
lavando
pedes.
Interim
ostendit
quam
stulte
sapiat
Petrus.
Idem
et
nobis
accidet
simul
ac
nobiscum
litigare
coeperit
Dominus.
Quamdiu
tacet,
non
temere
ab
eo
se
dissentire
putant
homines:
verum
nihil
illi
facilius
quam
uno
verbo
refutare
quidquid
colorum
obtendunt.
Quia
dominus
ac
magister
est
Christus,
absurdum
videtur
Petro
pedes
ab
eo
suos
lavari.
Atqui
tale
officium
repellens,
quod
praecipuum
est
in
salute
sua
repudiat.
Continet
etiam
haec
sententia
generalem
doctrinam,
nos
omnes
foetidos
esse
et
inquinatos
coram
Deo,
donec
sordes
nostras
Christus
abstergat.
Iam
quum
ipse
sibi
uni
vindicet
abluendi
munus,
suam
quisque
immunditiem
illi
purgandam
offerat,
ut
locum
obtineat
inter
Dei
filios.
Sed
antequam
ultra
progredimur,
tenendum
est,
quid
hic
significet
lavandi
verbum.
Sunt
qui
ad
gratuitam
peccatorum
veniam,
sunt
etiam
alii
qui
ad
vitae
novitatem
referant:
tertii
ad
utrumque
extendunt,
quod
postremum
ego
libenter
admitto.
Lavat
enim
nos
Christus,
quum
peccata
nostra
sacrificii
sui
expiatione
delet,
ne
in
Dei
iudicium
veniant.
Lavat
rursum,
quum
pravas
et
vitiosas
carnis
cupiditates
spiritu
suo
abolet.
Sed
quia
paulo
post
in
contextu
patebit
de
regenerationis
gratia
eum
loqui,
in
illa
sententia
praecise
non
insisto,
quod
hic
ablutionem
veniae
complexus
sit.
9.
Domine,
non
tantum
pedes.
Quum
audiret
Petrus
se
esse
perditum,
nisi
purgationem
a
Christo
oblatam
admitteret,
haec
necessitas
ad
eum
domandum
apta
demum
magistra
fuit.
Ergo
deposita
contentione
cedit,
sed
vult
lavari
totus,
et
vere
quidem
agnoscit,
se
totum
quantus
est
natura
sordibus
refertum
esse,
ideoque
nihil
agi,
si
una
|