|
6:306
recurreret:
ubi
opportunior
erit
locus.
Quam
etiam
ob
causam,
quod
de
peccato
originali
nugatur,
refellere
in
praesentia
supersedeo,
ne
idem
bis
dicendum
sit.
Hoc
vero
tacere
disputationis
ordo
non
patitur,
quod
nihil
tam
absurdum
dicit,
cui
approbando
Augustini
titulum
non
obtendat.
Hoc
est,
inquit,
quod
dicit
libro
tertio
Hypognosticwv
Augustinus:
perdidisse
nos
libertatem,
non
ad
velle,
sed
posse,
aut
perficere.
Primum
iam
ostendi,
aliud
toties
docere
Augustinum;
deinde
satis
inter
eruditos
convenit,
non
esse
Augustini
librum
illum;
tertio
perperam
interpretatur
Pighius
quod
allegat.
Dicit
quidem
scriptor
ille,
quicunque
sit,
amisso
possibilitatis
bono,
solum
arbitrium
ad
velle
nobis
relictum
esse,
idque
vulneratum.
Sed
quo
sensu,
non
obscurum
est:
si
quis
coniungat,
quae
postea
sequuntur.
Esse
fatetur
liberum
arbitrium,
habens
quidem
iudicium
rationis,
non
per
quod
sit
idoneum,
quae
ad
Deum
pertinent,
sine
Deo
aut
inchoare
aut
perficere,
sed
tantum
in
operibus
vitae
praesentis.
Quid
est,
obsecro,
incipere
in
libero
arbitrio,
nisi
primus
voluntatis
motus?
Sicut
peragere,
est
firmum
propositum
cum
efficaci
conatu.
Sed
forte
nondum
acquiescit
Pighius.
Faciam
ergo,
ut
prorsus
obmutescere
cogatur.
Subiungit
aliquanto
post:
Quum
de
libero
arbitrio
agimus,
non
de
parte
hominis
agimus,
sed
de
toto:
quia
quum
peccavit
homo
primus,
non
parte
aliqua,
sed
totus,
qua
conditus
est
natura,
deliquit.
Audis
non
partem
aliquam
fuisse
in
homine
vitiatam
(sicut
profana
imaginatione
philosophatur
Pighius)
sed
totam
hominis
naturam
subiectam
fuisse
pravitati.
Quid
postea?
Vitiato
igitur,
inquit,
libero
arbitrio,
totus
homo
est
vitiatus:
quare
absque
adiutorio
gratiae
Dei,
quod
Deo
placeat,
[pag.
103]
nec
valet
incipere,
nec
perficere
sufficit.
Ubi
illa
Pighii
imaginatio,
corruptionem
totam
in
corpore
velut
in
cloaca
inclusam
esse?
Pergamus.
Praevenitur
autem
medicina,
ut
sanetur
in
eo
et
reparetur
vitiata,
atque
praeparetur
voluntas.
Audis
in
ipsa
voluntate
residere
vitium?
audis
nihil
posse
eam
boni
concipere,
donec
sanata,
reparata,
ac
etiam
praeparata
fuerit?
De
qua
praeparatione
sequitur:
Non
ergo
homo
voluntate
sua
adhuc
in
vitio
liberi
arbitrii
claudicante
praevenit
Deum,
ut
cognoscat
et
quaerat
eam
gratiam,
tanquam
pro
meritis
accepturus,
sed
praecedit,
ut
iam
dixi,
misericordia
sua
Deus
hominis,
nondum
se
quaerentis,
voluntatem:
ut
eum
faciat
se
scire
et
quaerere.
Qui
omnem
praeparationem
homini
tollit,
quid
aliud
relinquit
quam
perversam
voluntatem?
Sed
adhuc
clarius
postea
explicat:
De
non
credente,
inquit,
ut
cognoscat
et
credat,
in
quo
bona
opera
nulla
sunt,
dictum
est:
Non
volentis,
neque
currentis
(Rom.
9,
16):
quia
in
vanitate
sensus,
atque
in
tenebris
obscuratum
habens
intellectum
liberi
arbitrii,
lu-
20
|