|
15:306
deram.
Hic
Landgravius,
qui
ob
suam
digamiant
male
sibi
conscius
se
Carolo
serviliter
dediderat,
ne
eadem
digamia,
vel
potius
dysgamia,
in
discrimen
veniret,
animum
subito
collegit.
Ita
haec
mitigatio
omnium
fere
suffragiis
recepta
fuit.
Nam
Ampsdorphii
clamor,
qui
in
Bucerum
exarserat,
non
tantum
contemptus,
sed
etiam
derisus
fuit.
Quanquam
autem
nihil
inde
esset
periculi,
ut
tamen
vestro
timori
sucourrerem,
locum
mutavi:
prorsus
omittere
confessionis
mentionem
visum
non
est:
ut
qui
nobis
accedent,
non
putent,
se
ab
ea
discedere.
Privatis
interea
scriptis
diserte
ianuam
praeclusi:
in
quibus
est
Apologia,
quae
autori
quoque
suo
ita
displicet
in
hac
parte
ut
nos
sibi
minime
cupiat
subscribere
vel
suffragari.
In
eo
loco
ubi
nego,
promiscue
omnibus
prodesse
sacramenta,
sed
ubi
Deus
efficaciter
pro
suo
beneplacito
agit:
ignoscite,
si
neque
expunxi,
quae
recte
et
tempestive
a
me
scripta
putabam,
neque
ad
verbum
intexui
quaecunque
inserta
velletis.
Nam
illa
Augustini
descriptio,
ubi
dicit
corpus
Christi
esse
societatem
fidelium,
ut
est
mutila
et
obscura,
suspicionem
multis
non
malis
iniiceret,
oblique
et
astute,
quod
de
capite
Christo
dicendum
erat,
traduci
ad
ecclesiam.
Verum,
si
omnia
propius
expenderitis,
sic
a
me
correcta
vel
inflexa
reperietis
quae
vobis
non
placebant,
ut
facile
constet,
non
fuisse
praefractum,
vel
consiliis
vestris
immorigerum.
In
quatuor
etiam
vel
quinque
proxime
sequentibus
locis
vobis
satisfactum
esse
confido.
Cum
modo
ineffabili
et
incomprehensibili
non
pugnat
illa
quam
posuimus
definitio.
Neque
enim
si
quid
nobis
verbo
suo
Deus
aperuit
protinus
sensu
nostro
comprehendi
vel
lingua
exprimi
potest.
Bene
enim
nobiscum
agitur
si
bonorum
spiritualium
altitudinem
nunc
animae
nostrae
delibant.
Atqui
quum
nostra
cum
Christo
unio,
altitudinem,
profunditatem,
latitudinem
et
longitudinem,
quas
Paulus
praedicat
in
Epistola
ad
Ephesios,
in
se
contineat,
plenam
eius
notitiam
necesse
est
in
diem
ultimum
differri,
quo
videbimus
facie
ad
faciem.
Mentiar
ergo
si
profiteri
audeam,
me
penitus
modum
tenere.
Et
quid
sibi
vult
illud
Pauli
magnum
mysterium,
nisi
ut
nos
rei
magnitudine
obrutos
in
admirationem
attollat?
Quare
non
est
cur
abhorreamus
a
vocibns
quarum
usum
simplex
rei,
de
qua
agitur,
natura
necessario
postulat.
Miracula
quae
superstitiosi
homines
fingunt,
si
respuere
vobis
in
animo
est,
consentio.
Sed
nihil
mysterii
agnoscere,
id
vero
ab
arcana
spiritus
virtute,
quam
toties
celebramus,
nimis
dissidet.
Caeterum
paucis
verbis
mutatis
scrupulum
exemisse
videor.
In
voce
quoque
realiter
lecta
mea
correctione
non
amplius,
ut
spero,
haercbitis.
Quia
silentium
pro
latebris
habitum
esset,
eam
prorsus
omittere
meo
iudicio
non
licebat.
Pertinacius
autem
negando,
20
|