|
47:305
305
CAPUT
XIII.
306
lavas
pedes?
7.
"Respondit
Iesus
et
dixit
ei:
Quod
ego
f
ado
j
tu
nunc
non
cognoscis:
scies
autem
postea.
1.
Ante
diem
festum.
Multa
consulto
praeterit
Ioannes,
quae
a
Matthaeo
et
reliquis
sciebat
narrata
esse.
Ipse
vero
tractandum
sumit
quod
ab
illis
fuerat
omissum,
quo
in
numero
est
historia
de
pedum
lotione.
Tametsi
vero
postea
clarius
exponet,
quem
in
finem
pedes
laverit
Christus
suis
discipulis,
uno
tamen
verbo
hic
praefatur,
testatum
eiusmodi
symbolo
fuisse
constantem
ac
perpetuum
amorem,
quo
semel
illos
complexus
erat,
ut
eius
conspectu
privati
certo
tamen
statuerent
ne
morte
quidem
fuisse
exstinctum.
Quae
persuasio
etiam
in
cordibus
nostris
haerere
nunc
debet.
Verba
sunt,
Christum
usque
in
finem
amasse
suos,
qui
in
mundo
erant.
Cur
hac
periphrasi
apostolos
designat,
nisi
ut
sciamus
illos
eo
maiori
curae
fuisse
Christo,
quia
in
periculosa
et
difficili
militia,
ut
nos,
laborabant?
Quare
etsi
procul
videmur
a
Christo
abesse,
sciendum
tamen
est
nos
ab
eo
respici:
quia
suos
diligit
qui
in
mundo
versantur.
Neque
enim
dubium
est
quin
eundem
nunc
quoque
affectum
gerat,
quem
in
ipso
mortis
articulo
retinuit.
Ut
transiret
ex
hoc
mundo
ad
patrem.
Loquutio
notatu
digna:
refertur
enim
ad
'Christi
notitiam,
quod
mortem
suam
noverit
transitum
esse
ad
coeleste
Dei
regnum.
Quod
si
illuc
properans
solito
amore
non
destitit
suos
prosequi,
non
est
cur
nunc
putemus
mutatum
esse
eius
affectum.
Iam
quum
primogenitus
sit
ex
mortuis,
pertinet
ista
mortis
definitio
ad
totum
ecclesiae
corpus,
quod
sit
ad
Deum
transitus,
a
quo
nunc
peregrinantur
fideles.
2.
Coena
facta.
Totum
Christi
consilium
in
lavandis
suorum
pedibus,
et
fructum
huius
historiae
fusius
mox
tractabimus
suo
loco.
Nunc
sequamur
verborum
contextum."
Dicit
hoc
fuisse
factum,
quum
iam
in
animo
haberet
Iudas
Christum
prodere,
non
tantum
ut
ostenderet
miram
Christi
patientiam,
qui
tam
scelerato
et
perfido
defectori
pedes
lavare
sustinuit:
sed
etiam
tempus
iliud
data
opera
sumpsisse,
quo
velut
extremum
vitae
suae
actum
morti
vicinus
perageret.
Quod
diaboli
impulsu
conceptum
a
Iuda
proditionis
consilium
fuisse
dicit,
hoc
ad
exprimendam
sceleris
atrocitatem
valer.
Fuit
enim
horribile
istud
et
plus
quam
tragicum
j
facinus,
in
quo
se
protulit
Satanae
efficacia.
Verum
quidem
est
nihil
ab
hominibus
mali
perpetrari,
quo
non
eos
incitet
Satan,
sed
ut
quodque
magis
tetrum
et
exsecrandum
est
scelus,
ita
in
eo
magis
considerandus
est
diaboli
furor,
qui
homines
a
Deo
relictos
sursum
ac
deorsum
rapit.
Caeterum,
etsi
hominis
concupiscentia
Satanae
flabello
accenditur,
ipsa
tamen
fornax
esse
non
desinit,
ipsa
ignem
intus
conceptum
habet,
ipsa
flabelli
agitationem
Calvini
opera.
Vol
XLVII
|