|
15:305
305
1554
NOVEMB.
306
sitam.
Ad
haec
non
quadraret
libellum
nominatim
dirigi
in
eum
cuius
dicta
quaedam
obiter
tantum
attingo.
Nam
amplus
gloriandi
campus
ei
pateret,
non
fuisse
sibi
responsum.
Praestabit
igitur
digito
sic
monstrari,
ut
in
medium
prodeundo
anxie
in
ipso
ingressu
laboret.
Itaque
quid
de
tabulis4)
agendum
sit,
dubito,
quia
vereor,
ne
parum
rationi
consentaneum
sit
quum
alia,
imo
totam
summam
breviter
percurram,
copiosius
in
uno
articulo
insistere.
Terum
si
commodus
locus
se
offeret,
rem
vestro
arbitrio
permitto.
Solum
ostendere
placuit,
nisi
plena
libri
refutatio
in
medium
prodeat,
de
homine
et
eius
ineptiis
parce,
et
quidem
nomine
suppresso,
videri
mihi
dicendum.
Fiet
etiam
forte
hoc
modo,
ne
tam
facile
vicinos
in
belli
societatem
impellat,
quos
procul
dubio
clamose
accerseret,
si
nomine
esset
lacessitus.
De
Luthero5)
satis
fuisset
me
uno
verbo
moneri.
Neque
enim
me
latet,
quantopere
in
nos
insanierit:
neque
memoria
exciderant
quae
in
Apologia
vestra
legi,
neque
mihi
de
venerabili
et
adorabili
altaris
sacramento
ignotum
erat
portentum.
Sed
quum
videam
hominem
nativa
alioqui
intemperie
elatum
tales
spumas
evomere,
prout
aliunde
erat
impulsus,
sepultis
illis
contentionibus,
sumpsi
quod
ad
pacem
aptius
erat.
Prudenter
vos
quidem
cavendum
esse
prospicitis
ne
adversarii
insolentius
in
nos
irruant.
Itaque
locum
sic
correctum
invenietis,
ut
plane
vobis
arrideat.
De
confessione
Augustana
cur
non
penitus
vobis
assentiar,
optimi
fratres,
paucis
accipite:6)
Ut
ea
prodierit
a
Luthero,
quod
mihi
non
e&t
probabile,
quorundam
tamen
assidua
instigatione
Wormatiae
effectum
est
ut
verbum
ex
hoc
capite
eraderet
Philippus.
Quum
igitur
oblata
esset
nova
editio,
cJamitarunt
papistae,
nos
et
Zuinglianos
esse
et
falsarios.
Magnus
turbarum
metus,
quas
Deus
mirifice
praeter
spem
sedavit.
Marchio
enim
Brandeburgius
qui
tunc
belli
contra
Turcas
gerendi
provinciam
ambiebat,
unum
ex
Principibus
Anhaltinis
furtim
ad
Lutherum
misit
qui
non
modo
ipsum
a
nobis
distraheret,
sed
eius
in
nos
violentiam
accenderet.
Atqui
unum
hoc
saltem
in
vita
sua
edidit
moderationis
specimen,
quod
proditore
illo
valere
iusso,
eius
fraudem
et
nequitiam
ultro
nobis
detexit.
Ex
ordinis
nostri
hominibus
qui
aderant,
unus
erat
Brentius
durior,
qui
tamen
iam
nonnihil
mansuefactus
erat.
Crucigerum
vero
prorsus
nostrum
reddi-
4)
Epistolae
Turicensium
subiunctis;
vel
etiam
de
Bi¡í
bliandn
annotationibus
id
dici
poterat.
5)
Haec
Henry
omnino
alto
sensu
sumpsit
ac
scripta
sunt
et
eum
sequutus
est
MoencJcebergius.
JPestalozzius
vero
p.
390
hunc
locum
silentio
praeterit.
6)
Diligenter
animadvertas,
b.
I,
memorabile
factum
quod
hic
narratur,
alias
vix
notum.
Cf.
etiam
Opp.
IX.
p.
19
not.
et
Schmidt
Mel
p.
372.
Calvini
opera.
Vol.
XV.
|