|
6:304
neque
id
tamen
fieri,
quia
vel
tunc
ingenitam
sibi
libertatem
amiserit,
sed
quoniam
ei
placet
ea,
cui
se
submisit,
servitus.
Quod
quamdiu
est,
inde
eximi
non
potest,
quia
non
vuit.
At
quum
sibi
serio
displicere
incipit,
servitutem
illam
excutere
ac
vincere.
Quanquam
in
hac
victoria
non
negat
esse
difficultatem:
quia
contra
carnem,
hostem
domesticum,
et
inveteratam
consuetudinem
dimicandum
sit.
Itaque
in
hac
pugna,
quo
tandem
possit
victrixl)
evadere,
opus
habere
concedit
adiutrice
Dei
gratia.
Concludit
tandem,
solam
hanc
esse
libertatem,
quae
per
peccatum
amissa
fuerit:
quod
quum
primi
parentes
non
voluntatis
modo,
sed
membrorum
quoque
omnium
et
totius
corporis
motus
in
potestate
habuerint,
absque
ulla
difficultate
aut
resistentia,
nobis
caro
nostra
infesta
sit,
et
adversus
rationis
imperium
contumax.
Atqui
hoc
totum
non
modo
Pelagii
scholam
redolet,
sed
mera
est
Pelagianae
impietatis
magna
ex
parte
professio.
Nam
principio,
liberam
in
se
voluntatem
relinquit,
[pag.
100]
ut
proprios
in
utramque
partem
motus
sub
potestate
habeat:
neque
hoc
ius
per
originale
peccatum
vel
perditum,
vel
imminutum
fuisse
agnoscit.
Nunc
quid
de
eo
sentiat
Augustinus,
audiamus.
Ad
Vitalem
Carthaginensem,
quum
duodecim
capita
posuisset,
tandem
concludit:
2)
Recognoscis
non
omnia,
quae
ad
fidem
pertinent,
dicere
me
voluisse,
sed
tantum
ea,
quae
ad
istam
nostram
de
gratia
Dei
quaestionem,
utrum
praecedat
haec
gratia,
an
subsequatur
hominis
voluntatem:
hoc
est,
ut
planius
id
eloquar,
utrum
ideo
nobis
detur,
quia
volumus,
an
per
ipsam
Deus
hoc
etiam
efficiat,
ut
velimus.
Postea
rursum:
Haec
et
alia
testimonia
ostendunt,
Deum
gratia
sua
auferre
infidelibus
cor
lapideum,
et
praevenire
in
hominibus
bonarum
merita
voluntatum:
ita
ut
voluntas
per
antecedentem
gratiam
praeparetur,
non
ui
gratia
merito
voluntatis
antecedente
donetur.
Item
libro
de
Civitate
Dei
decimo
tertio:
Ad
malum
prior
est
hominis
voluntas:
ad
bonum
autem,
prior
creatoris:
sive
ut
eam
faceret,
quae
nulla
erat:
sive
ut
reficiat,
quae
lapsa
erat.
Libro
secundo
de
Peccatorum
meritis
et
remissione
:
3
)
Laborant
homines
invenire
in
nostra
voluntate,
quid
boni
sit
nostrum;
et
quomodo
inveniri
possit,
ignoro.
Quarto
item
ad
Bonifacium:
Et
quomodo
bonum
hominis
propositum,
nisi
miserante
prius
Domino?
quum
ipsa
sit
bona
voluntas,
quae
praeparatur
a
Deo.
Proinde
quum
alicubi
prodidisset,
Deum
non
misereri
donec
praecesserit
voluntas,
eam
sententiam
retractat:
quia
misericordia
Dei
1)
Bezanae
editiones
habent
..
tutrix,
a
quibus
ipsa
Amstelodamensis
contra
suum
morem
hic
ad
pristinam
lectionem
redit.
2)
Epist.
107.
3)
Cap.
18.
|