47:304  quod  nunc  praedicatur,  laturum  se  asserit.  Haec  denuntiatio  extremum  impiis  terrorem  incutere  debet,  quando  eius  doctrinae  iudicium  effugere  non  poterunt,  cui  nunc  tam  superbe  insultant.  Significat  tamen  Christus  nunc  eos  sensu  carere,  quando  extremi  iudicii  mentionem  facit.  Tunc  enim  palam  fore  admonet,  quae  nunc  illis  ludibrio  est  poena.  Rursum  inaestimabilis  ad  pios  consolatio  hinc  redit,  quod  utcunque  nunc  a  mundo  damnentur,  se  tamen  iam  in  coelo  absolutos  esse  non  dubitant:  quia  ubicunque  sedem  habet  evangelii  fides,  erectum  est  Dei  tribunal  ad  servandum.  Hoc  iure  freti,  non  est  quod  papistas  moremur  cum  praeposteris  eorum  iudiciis,  quia  fides  nostra  etiam  supra  angelos  eminet.  49.  Quia  a  me  ipso  non  loquor.  Ne  quid  externa  hominis  species  de  maiestate  Dei  detrahat,  subinde  nos  revocat  Christus  ad  patrem.  Hac  de  causa  toties  patris  meminit.  Et  certe  quum  nefas  sit,  alio  transferre  ullam  divinae  gloriae  micam,  necesse  est  profectum  a  Deo  esse  sermonem,  cui  iudicium  defertur.  Hic  autem  se  a  patre*Christus  discernit,  non  secundum  divinam  personam  simpliciter,  sed  potius  secundum  carnem:  ne  scilicet  doctrina  humanitus  aestimata  minus  haberet  ponderis.  Caeterum,  si  hominum  legibus  ac  doctrinae  subessent  conscientiae,  non  congrueret  haec  Christi  ratio:  Sermo,  inquit,  meus  iudicabit,  quia  non  prodiit  ab  homine:  iuxta  illud:  Unus  est  legislator,  ete.  (Iac.  4,  12).  Quin  etiam  hinc  colligere  licet,  quam  immane  sit  sacrilegium,  quod  animas  ausus  est  papa  suis  commentis  obstringere.  Plus  enim  sibi  hoc  modo  arrogat  quam  Dei  filius,  qui  se  loqui  negat  nisi  ex  patris  sui  praescripto.  50.  Mandatum  eius  vita  aeterna  sit.  Iterum  doctrinae  suae  fructum  commendat,  quo  libentius  se  omnes  illi  submittant.  Iam  vero  aequum  est,  ut  Dei  ultionem  sentiant  impii,  quem  vitae  autorem  habere  nunc  recusant.  CAPUT  XI  ll.  1.  Ante  diem  festum  paschae  sciens  Iesus  venisse  horam  suam,  ut  transiret  ex  hoc  mundo  ad  patrem,  quum  dilexisset  suos,  qui  in  mundo  erant,  in  finem  dilexit  eos.  2.  Et  coena  facta,  quum  diabolus  iam  immisisset  in  cor  Iudae  Simonis  Iscariotae,  ut  eum  traderet,  3.  sciens  Iesus,  quod  omma  dedisset  illi  pater  in  manus,  et  quod  a  Deo  exisset,  et  ad  Deum  iret,  4.  surgit  a  coena  et  ponit  vestes  et  accepto  linteo  praecingit  se  ipsum.  5.  Deinde  iacit  aquam  in  pelvim,  et  coepit  lavare  pedes  discipulorum,  et  abstergere  linteo,  quo  praecinctus  erat.  6.  Venit  ergo  ad  Simonem  Petrum,  qui  ei  dicit:  Domine,  tu  mihi