|
6:303
RESPONSIO
CONTRA
PIGHIUM
vulgo
vocabulum
illud,
ut
in
eo
tollendo
plus
sibi
fore
negotii
cerneret
Augustinus,
quam
in
tota
re
bene
explicanda.
Cedit
igitur
consuetudini:
sed
diligenter
interea
cavet,
ne
ex
nomine
prava
intelligentia
nascatur.
Sicuti
capite
tricesimo
libri
de
Spiritu
et
litera,
ubi
dicit
liberum
arbitrium
per
gratiam
stabiliri:
quia
tunc
liberum
esse
demum
incipit,
dum
per
gratiam
ex
captivitate
redimitur;
quamdiu
vero
sibi
relinquitur,
servum
esse.
Verum
ut
non
recedamus
longius,
locus
hic,
quo
in
nos
abutitur
Pighius,
nobis
sufficit.
Liberum
arbitrium
negat
periisse
de
genere
humano.
Cur
istud?
Quum
per
illud
peccent,
qui
cum
delectatione
peccant.
Liberi
ergo
a
iustitia
non
sunt,
nisi
arbitrio
voluntatis:
liberi
autem
a
peccato
non
fiunt,
nisi
gratia
salvatoris.
Liberum
igitur
non
ideo
est,
quod
possit
in
utramque
partem
suapte
virtute
sese
flectere,
sed
quia
voluntario
motu
in
malum
feratur.
Semper
autem
testatus
sum,
me
de
nomine
pugnare
nolle,
si
hoc
semel
constitueretur:
libertatem,
non
ad
potentiam
vel
facultatem
boni
aeque
ac
mali
eligendi,
sed
ad
spontaneum
motum
et
consensum
referri
debere.
Et
quid
aliud
sonant
Augustini
verba?
Libera,
inquit,
est
homini
voluntas,
sed
ad
malum.
Cur?
quia
delectatione
et
proprio
appetitu
movetur.
Addit
postea:
Sed
haec
voluntas,
quae
libera
est
in
malis,
quia
malo
delectantur,
ideo
ad
bonum
libera
non
est,
quia
liberata
non
est.
Haec
adeo
consentanea
sunt
nostrae
doctrinae,
ut
in
eius
defensionem
scripta
fuisse
putes.
Verum
Pighius,
ut
hos
laqueos
declinet,
longe
diversam
ponit
distinctionem.
Homini
inesse
naturaliter
dicit
liberam
voluntatem,
qua
proprios
suos
motus
actionesque
omnes
in
potestate
habeat:
ut
ita
velit
unumquodque
ac
faciat,
ut
in
potestate
simul
habeat,
non
velle,
et
non
facere.
Atque
hanc
esse
libertatem
interpretatur,
quam
ubique
Augustinus
asserit.
Quia
autem
voluntas
[pag.
99]
non
in
suis
tantum
actionibus
acquiescat,
sed
gubernacula
habeat
in
totum
hominem,
naturaliter
quoque
dominium
habere
in
omnia
membra:
ita
ut
illi,
sua
potestate
serio
efficaciterque
utenti,
membra
universa,
quae
motui
voluntario
deputata
sunt,
obtemperent.
Fatetur
deinde,
sentire
quidem
universos
ex
quadam
carnis
infirmitate,
difficultatem:
quum
membra
ad
oblectationem
et
delicias
mundi
magis
propensa,
pigra
sunt
ad
officium
iustitiae:
ipsam
quoque
voluntatem
ad
carnis
sibi
cognatae
desideria
nimis
facile
inclinari,
nec
facile
imperii
sui
efficaciam
ad
illa
coercenda
exseren
.
Verum
ubi
vult
demonstrare
quantum
valeat,
esse
necessarium,
ut
membra
omnia
ilU
ad
iustitiae
obedientiam
obsequantur:
huic
praeterea
difficultati
accedere
duo
mala
commemorat,
voluntatis
ignaviam
peccandique
consuetudinem:
quibus
fit,
ut
se
in
servitutem
mancipet,
et
ius
suum
aegre
postea
retineat
aut
recuperet:
|