|
47:303
303
IN
EVANGELIUM
IOANNIS
304
est
eorum
impietas,
qui
veluti
ex
animi
proposito
Deum
reiiciunt.
Iudicium
enim
de
his
ferre
supersedet,
quia
potius
venerit
in
omnium
salutem.
Primo
loco
tenendum
est,
ipsum
hic
non
de
quibuslibet
incredulis
loqui,
sed
qui*
scientes
et
volentes
doctrinam
evangelii
sibi
monstratam
reiiciunt.
Cur
ergo
damnare
eos
Christus
non
vult?
Nempe
hic
deposita
ad
tempus
iudicis
persona,
quo
plus
animi
omnes
habeant
ad
resipiscentiam,
salutem
promiscue
omnibus
offert
et
brachia
sua
ad
omnes
amplexandos
extendit.
Quanquam
interea
crimen
non
levi
circumstantia
amplificat,
si
tam
benignam
et
suavem
invitationem
repudient:
perinde
enim
est
ac
si
dixisset:
Ecce
ego
adsto
ad
omnes
vocandos,
et
oblitus
personae
iudicis
hoc
unum
habeo
propositum,
ut
alliciam
omnes,
et
qui
iam
bis
perditi
videntur,
ab
interitu
eripiam.
Nemo
igitur
ob
evangelii
contemptum
damnatur,
nisi
qui
amabile
salutis
nuntium
adspernatus
ultro
sibi
exitium
accersere
voluit.
Iudicandi
verbum,
ut
patet
ex
antitheto
servare,
pro
damnare
hic
accipitur.
Hoc
autem
ad
proprium
et
genuinum
Christi
munus
referri
debet.
Nam
quod
evangelii
causa
gravius
damnantur
increduli,
accidentale
est,
non
ex
eius
natura,
ut
aliquoties
diximus.
48.
Qui
reiicit
me.
Ne
sibi
indulgeant
impii,
quasi
impune
adversus
Christum
lasciviant,
hic
horrendam
denuntiationem
addit,
quod,
etiamsi
quiescat
ipse,
sola
tamen
doctrina
sufficiat
ad
eos
damnandos,
quemadmodum
alibi
alio
iudice
opus
fore
negat
(supra
5,
45)
quam
Mose,
in
quo
gloriabantur.
Sensus
est
igitur:
Ego
quidem
ingenti
salutis
vestrae
desiderio
flagrans,
iure
meo
abstineo
in
vobis
damnandis,
et
totus
ad
servandum
incumbo
quod
periit:
sed
non
propterea
putetis
vos
e
manu
Dei
elapsos:
nam
ut
maxime
taceam,
solus
sermo,
qui
a
vobis
contemptus
fuerit,
idoneus
est
iudex.
Et
non
accipit
verba.
Posterius
membrum
exegesis
est
prioris.
Quia
enim
ingenita
est
hominibus
hypocrisis,
nihil
illis
facilius
est
quam
verbo
tenus
iactare
se
paratos
esse
ad
recipiendum
Christum,
et
videmus
quam
vulgaris
sit
etiam
inter
pessimos
quosque
haec
iactantia.
Quare
tenenda
est
ista
definitio,
Christum
reiici,
ubi
non
amplectimur
puram
evangelii
doctrinam.
Papistae
pleno
quidem
ore
Christi
nomen
personant:
simul
atque
profertur
sincera
eius
veritas,
nihil
illis
odiosius.
Tales
non
secus
ac
Iudas
Christum
osculantur.
Ideo
discamus
eum
in
verbo
suo
includere,
et
illi
praestare,
quem
unice
exigit,
obedientiae
cultum.
Sermo
quem
loquor.
Non
potuit
magis
splendido
elogio
extolli
evangelii
autoritas,
quam
dum
illi
iudicii
potestas
defertur.
Nam
secundum
haec
verba
nihil
aliud
erit
extremum
iudicium,
quam
evangelicae
doctrinae
approbatio.
Conscendet
quidem
ipse
Christus
tribunal,
sed
sententiam
ex
verbo,
|