|
47:302
45.
Et
qui
videt
me.
Videre
istud
pro
cognitione
accipe.
Nam
ut
conscientias,
quae
variis
subinde
agitationibus
alioqui
forent
obnoxiae,
bene
ac
penitus
tranquillet,
.ad
patrem
nos
revocat.
Ideo
enim
certa
est
firmaque
fidei
stabilitas,
quia
mundo
est
superior.
Ubi
autem
vere
Christus
cognoscitur,
in
eo
refulget
Dei
gloria,
ut
certo
sciamus,
non
pendere
ab
homine
quam
in
ipsum
habemus
fidem:
sed
in
Deo
aeterno
fundatam
esse,
quia
a
Christi
carne
ad
divinitatem
assurgit.
Quod
si
ita
est,
non
tantum
perpetuo
in
corde
fixa
esse
debet,
sed
etiam
intrepide
se
in
lingua,
ubi
opus
est,
proferre.
46.
Ego
lux
veni.
Quo
discipulos
suos
fortiores
et
magis
strenuos
reddat,
pergit
adhuc
in
praedicanda
fidei
certitudine.
Ac
primo
se
in
mundum
venisse
testatur,
ut
lux
esset,
qua
eruantur
homines
a
tenebris
et
erroribus
:
et
simul
potiundi
tanti
boni
modum
adscribit
dicens,
ut
quicunque
credit
in
me,
ete.
Porro
ingratitudinis
eos
omnes
insimulat,
qui
suo
evangelio
edocti
se
ab
incredulis
non
separant.
Nam
quo
praestantius
est
hoc
bonum,
a
tenebris
vocari
in
lucem,
eo
minus
excusationis
habent,
qui
lucem
in
se
accensam
ignavia
sua
vel
neglectu
suffocant.
Multum
ponderis
inest
his
verbis,
veni
lux
in
mundum.
Nam
etsi
ab
initio
lux
fuit
Christus,
non
tamen
frustra
hoc
se
titulo
insignit,
quod
venerit
ad
praestandum
lucis
munus.
Atque
ut
habeamus
gradus
distinctos,
aliis
se
lucem
esse
magis
docet
quam
sibi:
deinde,
non
tantum
angelis,
sed
etiam
hominibus:
tertio,
se
exhibitum
fuisse
in
carne,
ut
plenum
fulgorem
emitteret.
Universalis
particula
consulto
addita
esse
videtur,
partim
ut
cunctis
fidelibus
sine
exceptione
bonum
hoc
commune
faceret:
partim
ut
incredulos
ostenderet
ideo
perire
in
tenebris,
quia
sponte
lucem
fugiunt.
Iam
si
in
unum
coacervetur
tota
mundi
sapientia,
ne
scintilla
quidem
verae
lucis
in
illa
congerie
reperietur:
sed
potius
erit
informe
chaos,
quando
unius
Christi
proprium
est,
nos
a
tenebris
liberare.
47.
Et
si
quis
audierit
verba
mea,
neque
crediderit,
ego
non
iudico
eum:
non
enim
veni,
ut
iudicem
mundum,
sed
ut
servem
mundum.
48.
Qui
reiicit
me,
et
non
accipit
verba
mea,
habet
qui
ipsum
iudicet:
sermo,
quem
loquutum
sum,
ille
iudicabit
eum
in
novissimo
di&
49.
Quia
ego
a
me
ipso
non
loquutus
sum:
sed
qui
me
misit
pater,
ipse
mihi
mandatum
dedit,
quid
dicam
et
quid
loquar.
50.
Et
novi,
quod
mandatum
eius
vita
aeterna
sit:
quae
itaque
ego
loquor,
sicuti
mihi
dixit
pater,
ita
loquor.
47.
Si
quis
audierit
verba
mea.
Postquam
de
gratia
sua
disseruit
suosque
hortatus
est
ad
fidei
constantiam,
nunc
pungere
incipit
rebelles.
Quanquam
hic
quoque
severitatem
mitigat,
qua
digna
|