|
6:301
DE
LIBERO
ARBITRIO.
requirebat.
Quid
hic,
obsecro,
difficultatis
foret,
nisi
turbulentum
Pighii
cerebrum,
sua
intemperie,
et
sibi
et
aliis
sine
causa
molestiam
facesseret?
Ad
secundam
classem
librorum
Augustini
dum
transitum
facere
vult,
quia
verebatur
ne
exciperem
Augustinum
postea
recantasse,
quae
iuvenis
inconsultius
scripsisset,
hoc,
ut
ipse
vocat,
cavillum
occupat
ac
refellit.
Primum
eo
modo
se
vicisse,
quia
impudentissimi
mendacii
convictus
tenebor,
qui
Augustinum
dixerim
ubique
clare,
ubique
certo
et
consonanter
de
hac
re
loqui.
Hoc
ubi
dixerim,
demonstret,
si
fidem
sibi
haberi
velit.
Augustinum
asserui
prorsus
esse
nostrum:
quod
autem
congruenter
in
libris
omnibus
secum
perpetuo
loquatur,
mihi
nunquam
in
mentem
venit
asserere.
Q
ain
potius
dicere
soleo,
haereses
omnes
alias
plurimum
incommodasse
ecclesiae;
Pelagii
vero
haeresin
multo
plus
profuisse
quam
obfuisse,
quod
huius
sancti
viri
spiritum
excitaverit,
ut
a
profana
illa
de
libero
arbitrio
philosophia,
quae
tunc
vulgo
invaluerat,
ecclesiam
repurgaret:
ut
suum
gratiae
Dei
honorem,
falsa
humanae
virtutis
opinione,
quae
tunc
multitudinis
animos
occupaverat,
oppressum
et
quasi
semisepultum
restitueret.
Verum
sit
ita,
ut
fingit
Pighius.
Dixerim
Augustinum
ubique
sibi
constare.
Quid
adhuc
protulit
in
medium,
quod
mendacii
me
convinceret?
Iactat
quidem:
sed
thrasonicam
eius
vanitatem
satis
traduxisse
mihi
videor,
dum
adversus
inanem
verborum
sonitum
rem
ipsam
tam
claram
et
firmam
opposui,
utcunque
id
non
magno
strepitu
fecerim.
Proinde
illud
alterum
omitto,
quod
contendit
nullo
modo
potuisse
recantare,
quae
ante
retulerat.
Hoc,
inquam,
nihil
moror,
si
tamen
eo
sensu
recipere
sustineat,
quo
Augustinus
ipse
accipi
praecipit:
quandoquidem
hoc
[pag.
96]
modo
nobis
nihil
adversantur.
Haec
praefatus,
magnificam
illam
pollicitationem
suo
more
repetit:
facturum
se,
ut
certo
constet,
Augustinum
semper
et
constanter
nobis
esse
non
modo
contrarium,
sed
acerrimum
hostem.
Verum
ubi
ad
rem
propius
accedere
tentat,
hoc
est,
decimo
post
versu,
illius
suae
confidentiae
oblitus,
elevat,
quantum
potest,
Augustini
fidem
in
hoc
secundo
librorum
ordine.
Captare
enim
ipsum
singula
adversariorum
verba,
quaerere
semper
aliquid
quod
cavilletur:
ut
in
nonnullis,
nisi
disputandi
mos
excusaret,
candorem
eius
desideres:
ita
multa
in
conflictatione
effundere,
ad
illaqueandum
captionibus
hostem,
indigna
alioqui
quae
serio
ab
eo
dicerentur.
Si
tam
constanter
eius
partes
tuetur
Augustinus,
quorsum
adeo
eius
fidem
extenuare
attinebat?
Et
quia
ulcus
non
penitus
aperire
audet,
duos
tantum
locos,
quibus
se
minus
premi
putat,
in
specimen
adducit.
Ad
illud,
inquit,
Pelagii
obiectum,
privari
voluntatis
arbitrio,
quidquid
naturali
necessitate
constringitur:
respondet
Augustinus,
|