[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


6:301  DE  LIBERO  ARBITRIO.  requirebat.  Quid  hic,  obsecro,  difficultatis  foret,  nisi  turbulentum  Pighii  cerebrum,  sua  intemperie,  et  sibi  et  aliis  sine  causa  molestiam  facesseret?  Ad  secundam  classem  librorum  Augustini  dum  transitum  facere  vult,  quia  verebatur  ne  exciperem  Augustinum  postea  recantasse,  quae  iuvenis  inconsultius  scripsisset,  hoc,  ut  ipse  vocat,  cavillum  occupat  ac  refellit.  Primum  eo  modo  se  vicisse,  quia  impudentissimi  mendacii  convictus  tenebor,  qui  Augustinum  dixerim  ubique  clare,  ubique  certo  et  consonanter  de  hac  re  loqui.  Hoc  ubi  dixerim,  demonstret,  si  fidem  sibi  haberi  velit.  Augustinum  asserui  prorsus  esse  nostrum:  quod  autem  congruenter  in  libris  omnibus  secum  perpetuo  loquatur,  mihi  nunquam  in  mentem  venit  asserere.  Q  ain  potius  dicere  soleo,  haereses  omnes  alias  plurimum  incommodasse  ecclesiae;  Pelagii  vero  haeresin  multo  plus  profuisse  quam  obfuisse,  quod  huius  sancti  viri  spiritum  excitaverit,  ut  a  profana  illa  de  libero  arbitrio  philosophia,  quae  tunc  vulgo  invaluerat,  ecclesiam  repurgaret:  ut  suum  gratiae  Dei  honorem,  falsa  humanae  virtutis  opinione,  quae  tunc  multitudinis  animos  occupaverat,  oppressum  et  quasi  semisepultum  restitueret.  Verum  sit  ita,  ut  fingit  Pighius.  Dixerim  Augustinum  ubique  sibi  constare.  Quid  adhuc  protulit  in  medium,  quod  mendacii  me  convinceret?  Iactat  quidem:  sed  thrasonicam  eius  vanitatem  satis  traduxisse  mihi  videor,  dum  adversus  inanem  verborum  sonitum  rem  ipsam  tam  claram  et  firmam  opposui,  utcunque  id  non  magno  strepitu  fecerim.  Proinde  illud  alterum  omitto,  quod  contendit  nullo  modo  potuisse  recantare,  quae  ante  retulerat.  Hoc,  inquam,  nihil  moror,  si  tamen  eo  sensu  recipere  sustineat,  quo  Augustinus  ipse  accipi  praecipit:  quandoquidem  hoc  [pag.  96]  modo  nobis  nihil  adversantur.  Haec  praefatus,  magnificam  illam  pollicitationem  suo  more  repetit:  facturum  se,  ut  certo  constet,  Augustinum  semper  et  constanter  nobis  esse  non  modo  contrarium,  sed  acerrimum  hostem.  Verum  ubi  ad  rem  propius  accedere  tentat,  hoc  est,  decimo  post  versu,  illius  suae  confidentiae  oblitus,  elevat,  quantum  potest,  Augustini  fidem  in  hoc  secundo  librorum  ordine.  Captare  enim  ipsum  singula  adversariorum  verba,  quaerere  semper  aliquid  quod  cavilletur:  ut  in  nonnullis,  nisi  disputandi  mos  excusaret,  candorem  eius  desideres:  ita  multa  in  conflictatione  effundere,  ad  illaqueandum  captionibus  hostem,  indigna  alioqui  quae  serio  ab  eo  dicerentur.  Si  tam  constanter  eius  partes  tuetur  Augustinus,  quorsum  adeo  eius  fidem  extenuare  attinebat?  Et  quia  ulcus  non  penitus  aperire  audet,  duos  tantum  locos,  quibus  se  minus  premi  putat,  in  specimen  adducit.  Ad  illud,  inquit,  Pelagii  obiectum,  privari  voluntatis  arbitrio,  quidquid  naturali  necessitate  constringitur:  respondet  Augustinus,   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci