52:301  301  CAPUT  IV.  302  iustitiam,  ut  potius  ea  sit  iusta  materia  gratulationis.  Adde  quod  afflictiones  nostrae  cum  spe  in  Deum  vivum  coniunctae  sunt:  imo  spes  est  quasi  fundamentum.  Atqui  ea  nunquam  pudefacit:  sequitur  ergo,  piis  in  lucro  deputanda  esse  omnia.  Qui  servator  est.  Secunda  consolatio,  quae  tamen  ex  priore  dependet.  Nam  liberatio,  de  qua  loquitur,  est  quasi  fructus  spei.  Quod  ut  clarius  pateat,  sciendum  est  esse  argumentum  a  minore  ad  maius.  Nam  atoTYjpoc  nomen  hic  est  generale,  pro  eo  qui  tuetur  ac  conservat.  Intelligit  Dei  beneficentiam  ad  omnes  homines  pervenire.  Quod  si  nemo  est  mortalium,  qui  non  sentiat  Dei  erga  se  bonitatem  eiusque  sit  particeps,  quanto  magis  eam  experientur  pii  qui  in  eum  sperant?  Annon  peculiarem  ipsorum  geret  curam.  Annon  multo  liberalius  se  in  eos  effundet?  An  non  denique  omni  ex  parte  salvos  ad  finem  praestabit?  11.  Praecipe  haec  et  doce.  12.  Nemo  tuam  iuventutem  despiciat:  sed  esto  exemplar  fidelium  in  sermone,  in  conversatione,  in  caritate,  in  spiritu,  in  fide,  in  castitate.  13.  Donec  venio,  attende  lectioni,  exhortationi,  doctrinae.  14.  JVe  donum,  quod  in  te  est,  negligas,  quod  tibi  datum  est  per  prophetiam  cum  impositione  manuum  presbyterii.  15.  Haec  cura,  in  his  esto:  ut  profectus  tuus  in  omnibus  manifestus  fiat.  16.  Attende  tibi  ipsi  et  doctrinae:  permane  in  his:  hoc  enim  si  feceris,  et  te  ipsum  servabis,  et  eos  qui  te  audiunt.  11.  Praecipe  haec.  Intelligit  eius  generis  esse  doctrinam,  cuius  nullum  debeat  esse  fastidium,  etiamsi  quotidie  audiatur.  Nam  et  alia  docenda  sunt:  sed  emphasin  habet  demonstrativum  haec:  quia  significat  non  esse  res  levis  momenti,  quas  semel  quasi  transeundo  attigisse  sufficiat:  sed  potius  quotidiana  repetitione  dignas  esse,  quia  non  possint  nimium  inculcari.  Prudentem  itaque  pastorem  decet  expendere  quae  maxime  sunt  necessaria,  ut  illis  insistat.  Nec  est  quod  vereatur  fastidium.  Nam  quisquis  Dei  est,  libenter  identidem  audiet  quae  toties  dicere  expedit.  12.  Nemo  tuam  iuventutem.  Hoc  dicit  tam  aliorum  respectu,  quam  ipsius  Timothei.  Quantum  ad  alios,  non  vult  Timothei  aetatem  esse  obstaculo  quominus  eam  quam  meretur  reverentiam  obtineat:  modo  se  alias  ita  gerat,  ut  decet  Christi  ministrum.  Et  simul  ipsum  Timotheum  admonet,  ut  quod  deest  aetati,  compenset  gravitate  morum:  ac  si  dixisset:  Fac  ut  morum  gravitate  tantum  reverentiae  tibi  concilies,  ne  quid  aetas  tua  iuvenilis,  quae  alioqui  contemptui  obnoxia  esse  solet,  de  tua  autoritate  minuat.  Unde  agnoscimus  et  iuvenem  adhuc  fuisse  Timotheum,  qui  tamen  inter  multos  pastores  longe  eminebat:  et  perperam  eos  facere  qui  annorum  numero  metiuntur  quantum  homini  debeant.  Porro