|
47:301
301
CAPUT
XII.
302
Quid
magis
praeposterum,
imo
quid
magis
belluinum
est
quam
Dei
iudicio
frivolos
hominum
applausus
praeferre?
Atqui
tali
insania
occupari
omnes
pronuntiat,
qui
hominum
invidiam
declinant
tibi
confitenda
est
pura
fides.
Et
merito:
nam
apostolus
(Hebr.
11,
27),
quum
invictam
Mosis
constantiam
laudat,
illum
obduruisse
dicit,
ac
si
Invisibilem
vidisset:
quibus
verbis
significat,
ubi
quis
oculos
in
Deum
defixit,
infractum
et
plus
quam
adamantinum
fore
eius
pectus.
Hinc
ergo
mollities,
quae
nos
ad
perfidam
simulationem
diffluere
facit,
quod
in
mundi
adspectu
sensus
omnes
nostri
hebescunt.
Nam
sincerus
Dei
adspectus
statim
omnes
opum
et
honorum
fumos
discuteret.
Eant
nunc,
quibus
leve
aliquod
et
quasi
veniale
delictum
videtur
esse
obliqua
Christi
abnegatio,
quum
ex
adverso
pronuntiet
spiritus,
foedius
hoc
portentum
esse
quam
si
coelum
terrae
misceatur.
Gloriam
hominum
amare
hoc
loco
significat,
velle
apud
homines
in
pretio
haberi.
Ergo
intelligit
evangelista,
ita
mundo
addictos
fuisse
istos,
ut
hominibus
quam
Deo
placere
mallent.
Adde
quod
dum
Christi
abnegatores
hoc
crimine
accusat,
simul
ostendit
vanam
et
nihili
excommunicationem
fuisse,
qua
pontifices
praeter
ius
et
fas
abutebantur.
Quare
inane
esse
terriculamentum
sciamus,
quidquid
hodie
anathematum
crepat
papa,
ubi
nobis
certo
conscii
sumus,
nihil
eum
aliud
moliri
quam
ut
nos
a
Christo
abducat..
44.
Iesus
autem
clamavit.
Huc
spectat
sententia,
ut
suos
animet
Christus
ad
iustam
et
inflexibilem
fidei
constantiam:
subest
tamen
etiam
increpatio,
qua
corrigere
voluit
perversum
illum
metum.
Clamor
ad
vehementiam
facit,
quia
non
simplex
est
doctrina,
sed
exhortatio
ad
ipsos
'acrius
stimulandos.
Summa
est,
quod
fides
in
Christo
non
in
hominem
quempiam
mortalem,
sed
in
Deum
recumbit:
quia
nihil
in
Christo
nisi
divinum
invenit,
imo
in
eius
facie
Deum
intuetur.
Inde
absurdum
esse
colligit
et
indignum,
eam
quasi
dubiam
nutare.
Maior
enim
fieri
Deo
iniuria
non
potest
quam
si
nobis
eius
veritas
non
sufficiat.
Is
ergo
demum
in
evangelio
rite
profecit,
qui
fiducia
hac
subnixus
non
se
hominibus,
sed
Deo
credere
contra
omnes
Satanae
machinas
firmus
ac
quietus
persistit.
Ergo
ut
Deo
tribuamus
suum
honorem,
non
solum
mundo
vacillante,
sed
Satana
etiam
turbante
et
labefactante
quidquid
sub
coelo
est,
standum
in
fide
esse
discamus.
Dicuntur
fideles
in
Christum
non
credere,
quando
in
humano
eius
adspectu
nou
subsistunt.
Nam
hic
cum
patre
se
comparans
Dei
virtutem
respicere
nos
iubet,
quia
carnis
infirmitas
nihil
per
se
firmitatis
habet.
Postea
quum
discipulos
hortabitur
ut
in
se
credant,
alius
erit
sensus.
Neque
enim
illic
opponitur
Deus
homini,
sed
Christus
in
medium
cum
suis
omnibus
donis
statuitur,
quae
ad
retinendam
fidem
nostram
satis
valere
debent.
|