[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


47:301  301  CAPUT  XII.  302  Quid  magis  praeposterum,  imo  quid  magis  belluinum  est  quam  Dei  iudicio  frivolos  hominum  applausus  praeferre?  Atqui  tali  insania  occupari  omnes  pronuntiat,  qui  hominum  invidiam  declinant  tibi  confitenda  est  pura  fides.  Et  merito:  nam  apostolus  (Hebr.  11,  27),  quum  invictam  Mosis  constantiam  laudat,  illum  obduruisse  dicit,  ac  si  Invisibilem  vidisset:  quibus  verbis  significat,  ubi  quis  oculos  in  Deum  defixit,  infractum  et  plus  quam  adamantinum  fore  eius  pectus.  Hinc  ergo  mollities,  quae  nos  ad  perfidam  simulationem  diffluere  facit,  quod  in  mundi  adspectu  sensus  omnes  nostri  hebescunt.  Nam  sincerus  Dei  adspectus  statim  omnes  opum  et  honorum  fumos  discuteret.  Eant  nunc,  quibus  leve  aliquod  et  quasi  veniale  delictum  videtur  esse  obliqua  Christi  abnegatio,  quum  ex  adverso  pronuntiet  spiritus,  foedius  hoc  portentum  esse  quam  si  coelum  terrae  misceatur.  Gloriam  hominum  amare  hoc  loco  significat,  velle  apud  homines  in  pretio  haberi.  Ergo  intelligit  evangelista,  ita  mundo  addictos  fuisse  istos,  ut  hominibus  quam  Deo  placere  mallent.  Adde  quod  dum  Christi  abnegatores  hoc  crimine  accusat,  simul  ostendit  vanam  et  nihili  excommunicationem  fuisse,  qua  pontifices  praeter  ius  et  fas  abutebantur.  Quare  inane  esse  terriculamentum  sciamus,  quidquid  hodie  anathematum  crepat  papa,  ubi  nobis  certo  conscii  sumus,  nihil  eum  aliud  moliri  quam  ut  nos  a  Christo  abducat..  44.  Iesus  autem  clamavit.  Huc  spectat  sententia,  ut  suos  animet  Christus  ad  iustam  et  inflexibilem  fidei  constantiam:  subest  tamen  etiam  increpatio,  qua  corrigere  voluit  perversum  illum  metum.  Clamor  ad  vehementiam  facit,  quia  non  simplex  est  doctrina,  sed  exhortatio  ad  ipsos  'acrius  stimulandos.  Summa  est,  quod  fides  in  Christo  non  in  hominem  quempiam  mortalem,  sed  in  Deum  recumbit:  quia  nihil  in  Christo  nisi  divinum  invenit,  imo  in  eius  facie  Deum  intuetur.  Inde  absurdum  esse  colligit  et  indignum,  eam  quasi  dubiam  nutare.  Maior  enim  fieri  Deo  iniuria  non  potest  quam  si  nobis  eius  veritas  non  sufficiat.  Is  ergo  demum  in  evangelio  rite  profecit,  qui  fiducia  hac  subnixus  non  se  hominibus,  sed  Deo  credere  contra  omnes  Satanae  machinas  firmus  ac  quietus  persistit.  Ergo  ut  Deo  tribuamus  suum  honorem,  non  solum  mundo  vacillante,  sed  Satana  etiam  turbante  et  labefactante  quidquid  sub  coelo  est,  standum  in  fide  esse  discamus.  Dicuntur  fideles  in  Christum  non  credere,  quando  in  humano  eius  adspectu  nou  subsistunt.  Nam  hic  cum  patre  se  comparans  Dei  virtutem  respicere  nos  iubet,  quia  carnis  infirmitas  nihil  per  se  firmitatis  habet.  Postea  quum  discipulos  hortabitur  ut  in  se  credant,  alius  erit  sensus.  Neque  enim  illic  opponitur  Deus  homini,  sed  Christus  in  medium  cum  suis  omnibus  donis  statuitur,  quae  ad  retinendam  fidem  nostram  satis  valere  debent.   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci