|
6:300
naturam?
sed
in
recte
faciendo
nullum
est
vinculum
necessitatis:
quia
libertas
est
caritatis.
Nunc
ad
sententiam
apostolicam
redi:
caritas
Dei
diffusa
est
in
cordibus
nostris,
per
spiritum
sanctum,
qui
datus
est
nobis
(Rom.
5,
5).
A
quo
autem?
nisi
ab
illo
qui
ascendit
in
altum,
captivam
duxit
captivitatem?
Quod
autem
ex
vitiis
naturae,
non
autem
ex
conditione,
sit
peccandi
necessitas,
audiat
homo;
atque
ut
in
eadem
non
sit,
discat
Deo
dicere:
De
necessitatibus
meis
erue
me.
[pag.
94]
Nec
aliam
responsionem
postulat
locus
de
Quantitate
animae.
Nam
si
Augustino
creditur,
ubicunque
liberi
arbitrii
commendat
facultatem,
ad
primam
naturae
conditionem,
non
praesentem
miseriam,
in
quam
arbitrii
vitio
praecipitata
est,
respicit.
Si
non
creditur,
saltem
retractat
quod
dixerat.
Quum
tam
validis
machinis
in
nos
proruat,
miraris
lector,
si
stupore
exanimetur,
dum
videt
nos
nihil
commoveri?
Ego
vero
miror,
tam
flatuosum
hominem
non
protinus
medium
crepare.
Verum
progredi
nos
oportet.
Libro
vicesimo
secundo
adversus
Faustum
Manichaeum,
sic
creatum
esse
hominem
dicit,
ut
ei
inesset
fraenandi
cupiditates
possibilitas
aut
facultas.
Hoc
nihil
inter
nos
controversiae
habet.
De
prima
enim
creatione
agitur.
At
postea
subiungit,
quod
non
nisi
de
praesenti
statu
possit
intelligi:
Per
eam
possibilitatem
instaurari
hominem,
per
quam,
si
voluisset,
non
cecidisset.
Possibilitas,
inquit
Pighius,
liberi
arbitrii
facultas
est.
Per
eam
resurgere
hominem
testatur
Augustinus.
Absit
vero
a
sancto
viro
impium
hoc
deliramentum,
quod
toties
abominatur,
et
quod
omnes
africani
episcopi,
eo
autore,
dignum
anathemate
censuerunt.
Quid
igitur
his
verbis
significat?
Nihil
sane
aliud,
nisi
nos
ex
peccati
servitute
in
eam
libertatem
restitui,
Dei
beneficio,
qua
mundum
et
carnem
omnesque
concupiscentias
vincamus.
Haec
enim
nostra
est
possibilitas,
quam
ubique
commendat,
ut
Domini
virtute
fortes
simus.
At
cur
id
nominatim
eo
loco
non
expressit?
Respondet
ipse:
1)
Naturam
contra
Manichaeos
potius
quam
gratiam
nomino,
quia
de
natura
cum
illis
quaestio
erat:
et
utique
id
agit
gratia,
ut
sanata
natura
possit,
quod
vitiata
non
potest.
Fatetur
se
naturae
tribuere,
quod
non
nisi
gratiae
est:
quia
scilicet
non
alius
sit
gratiae
finis,
nisi
ut
collapsam
et
eversam
naturam
restituat
et
erigat.
Quae
ex
secundo
contra
Felicem
libro
deinde
recitat
Pighius,
longe
minus
habent
coloris.
Nihil
enim
quam
de
naturae
integritate
illic
[pag.
95]
tractatur.
Et
tamen
quod
nihil
de
captivae
naturae
liberatione
et
perditae
reparatione
illic
dixerit,
in
Retractationibus
excusat
Augustinus
ipse:
quia
hoc
causa
non
1)
Retract,
lib.
1.
cap.
16.
|