|
52:300
deret:
corporalibus
vero
exercitiis
dandam
eatenus
operam,
ne
pietatis
studium
impediant
vel
morentur.
Quae
promissiones
habeat
Summa
consolatio,
quod
Deus
nusquam
deesse
piis
velit.
Nam
ut
perfectionem
nostram
in
pietate
statuerat,
ita
nunc
eam
facit
verae
felicitatis
complementum.
Quia
autem
initium
felicitatis
est
in
hac
vita,
ideo
ad
hanc
quoque
extendit
promissiones
divinae
gratiae,
quae
solae
nos
efficiunt
beatos,
et
sine
quibus
sumus
miserrimi.
Nam
Deus
in
hac
quoque
vita
se
nobis
fore
patrem
testatur.
Verum
meminerimus,
inter
bona
vitae
praesentis
et
futurae
discernere.
Nam
eatenus
nobis
benefacit
Deus
in
hoc
mundo,
ut
gustum
duntaxat
suae
bonitatis
praebeat
:
et
tali
gustu
nos
alliciat
ad
coelestium
bonorum
desiderium,
ut
in
illis
acquiescamus.
Ita
fit
ut
bona
praesentis
vitae
non
modo
permista
sint
plurimis
aerumnis,
sed
quasi
obruta.
Neque
enim
nobis
expedit
hic
abundare,
ne
luxuriemur.
Porro
ne
quis
operum
merita
hinc
efferat,
tenendumfest
quod
iam
diximus,
pietatem
non
modo
bonam
conscientiam
erga
homines
ac
Dei
timorem,
sed
fidem
quoque
et
invocationem
complecti.
9.
Fidelis
sermo.
Nunc
in
sententiae
clausula
ponit
quod
ante
initio
bis
praefatus
est:
idque
consulto
facere
videtur,
quia
mox
contrariam
obiectionem
subnectet.
Caeterum
non
abs
re
tanta
asseveratione
utitur.
Est
enim
paradoxum
valde
pugnans
cum
sensu
carnis,
Deum
suis
in
hoc
mundo
suppeditare
quae
ad
beate
et
feliciter
vivendum
pertinent:
quum
saepenumero
destituti
sint
bonis
omnibus,
ideoque
putentur
a
Deo
abiecti.
Ergo
non
contentus
simplici
doctrina,
hoc
veluti
clypeo
contrarias
omnes
tentationes
propulsat
:
atque
hoc
modo
fideles
admonet,
ut
ianuam
aperiant
Dei
gratiae
quam
infidelitas
nostra
praecludit.
Nam
certe
si
beneficiorum
Dei
essemus
capaces,
liberalius
nobiscum
ageret
10.
Nam
in
hoc
laboramus.
Anticipatio
est
qua
solvit
illam
quaestionem,
fideles,
quia
premantur
omne
genus
aerumnis,
omnium
esse
miserrimos.
Ergo
ut
ostendat
non
debere
ab
externa
specie
aestimari
eorum
conditionem,
separat
eos
a
reliquis:
primum
in
causa,
deinde
in
exitu.
Unde
sequitur,
nihil
illis
decedere
ex
promissionibus
quas
dixit,
quum
rebus
adversis
vexantur.
Summa
est,
non
esse
miseros
fideles
in
afflictionibus,
quia
bona
conscientia
eos
sustentat,
et
prosper
laetusque
exitus
eos
manet.
Quia
autem
felicitas
vitae
praesentis
duobus
potissimum
membris
constat,
honore
et
commoditatibus:
ponit
duo
contraria,
labores
et
probrum:
priore
vocabulo
significans
incommoda
quaevis
et
molestias:
ut
sunt
paupertas,
frigus,
nuditas,
fames,
exilia,
spoliationes,
vincula,
verbera,
et
aliae
persequutiones.
Consolatio
haec,
spem
fixam
habemus
in
Deo
vivente,
ad
causam
refertur.
Nam
adeo
non
sumus
miseri
quum
patimur
propter
|