|
44:30
ruisse
ad
immanem
socordiam.
Sed
nescio
an
hoc
ferat
grammatica.
Sequor
igitur
quod
magis
receptum
est.
Gens
non
amabilis
vocatur,
quae
indigna
erat
misericordia.
Et
Deus
hoc
modo
amplificat
atque
illustrat
gratiam
suam,
quod
adhuc
sollicitus
sit
de
eorum
salute,
qui
se
ultro
perdiderant,
et
abdicaverant
ab
eius
gratia.
Tametsi
ergo
Iudaei
sua
pravitate
ita
se
alienaverant
a
Deo,
ut
nulla
esset
ratio
cur
salvos
retinere
vellet:
tamen
non
desiit
eos
ad
se
revocare.
Hoc
igitur
insigne
documentum
est
gratiae
Dei
quasi
infatigabilis,
ubi
gentem
merito
exosam
dilectione
sua
prosequitur,
dum
scilicet
curat
eius
salutem.
Iam
adiungit,
priusquam
pariat
decretum.
Hic
propheta
autoritatem
sibi
et
aliis
Dei
servis
asserit,
quia
putabant
Iudaei
minas
omnes
esse
evanidas:
quemadmodum
hodie
magna
pars
hominum
subsannat
quidquid
est
doctrinae,
perinde
ac
si
esset
inanis
sonitus.
Ideo
propheta
hic
attribuit
partum,
doctrinae:
verum
quidem
est,
latius
patere
nomen
decreti:
sed
propheta
non
loquitur
de
occulto
Dei
consilio.
Decretum
igitur
vocat,
quod
iam
promulgaverat
Deus
per
suos
servos.
Ac
summa
est,
non
verberari
aerem
ubi
Deus
vindictam
peccatoribus
denuntiat
per
suos
prophetas,
sed
stabile
esse
ac
firmum
eius
decretum,
quod
tandem
effectu
suo
non
carebit.
Est
autem
valde
apposita
similitudo
partus,
quia
sicuti
foetus
in
utero
latet,
deinde
suo
tempore
emergit
in
lucem
mense
decimo:
ita
quamvis
ad
tempus
occultet
Deus
suam
vindictam,
proferet
tamen
eam
tempore
opportuno,
ubi
scilicet
viderit
iam
desperatam
esse
hominum
malitiam.
Nunc
tenemus
cur
propheta
dicat
instare
tempus,
quo
decretum
pariet.
Tunc,
inquit,
transibit
stipula
die.
Alii
vertunt,
antequam
veniat
dies,
quo
transibit
stipula
vel
quisquiliae.
Sed
DV
accipio
aliter,
quod
scilicet
cito
peribunt
Iudaei
quasi
quisquiliae:
quemadmodum
etiam
similis
loquutio
annotata
fuit,
nempe
apud
Hoseam.
Dicit
ergo
perituros
die
Iudaeos,
hoc
est,
exiguo
tempore
et
quasi
momento:
qui
tamen
putabant
se
non
posse
nisi
longo
tempore
expugnari.
Transibit,
inquit,
quasi
stipula.
Ergo
antequam
veniat
dies
ille,
dies
irae
Iehovae.
Iam
colligite
vos
ipsos.
Priore
loco
dicit
antequam
veniat
super
vos
furor
irae,
deinde
dies
irae.
Idem
bis
repetit.
Sed
verbis
nonnihil
mutatis:
quia
secundo
membro
pro
furore
irae
ponit
diem
irae:
quasi
diceret
eos
longe
falli,
si
existiment
se
elapsos
esse,
quoniam
Dominus
vindictam
suam
differt.
Quare?
neque
enim
dies
ille
qui
instat
adhuc
apparuit,
sed
veniet
tandem
quemadmodum
si
quis
tenebris
noctis
confisus
existimet
se
tutum
esse,
quia
non
poterit
deprehendi,
falletur.
Subito
enim
exorietur
sol,
qui
deteget
ac
proferet
ipsum
ex
suis
latebris.
Ita
etiam
propheta
significat,
quamvis
quiescat
nunc
Deus,
tamen
nihil
inde
lucri
accedere
|