|
6:299
RESPONSIO
CONTRA
PIGHIUM
nobis,
fateor,
in
speciem
videtur
repugnare.
Sed
si
Augustinum
recipimus
sui
interpretem,
tota
difficultas
erit
ad
solvendum
facillima.
Peccatum
negat
fore
peccatum,
quin
sit
voluntarium.
In
voluntate
porro
liberum
esse
arbitrium.
Tales
enim
servos
meliores
esse
iudicavit
Deus,
si
ei
servirent
liberaliter.
Quod
nullo
modo
fieri
posset,
nisi
voluntate
servirent,
et
non
necessitate.
Nunc
locum
interpretationi
demus.
Peccatum,
inquit,l)
illud
intelligi
debet,
quod
tantummodo
peccatum
est,
non
etiam
poena
peccati.
Postea
dum
inquirit,
qualiter
voluntaria
sint
ea
quoque,
quae
perpetrantur
a
nobis,
ideo
sic
vocari
posse
docet,
quod
mala
voluntate
fiant.
Ut
autem
bona
sit,
a
Domino
sanari
et
praeparari.
Possetne
clarius
expostulare
cum
Pighio,
quod
gravem
sibi
iniuriam,
scripta
sua
in
alienum
sensum
torquendo,
faciat?
At
primum,
ratiocinationem
deducit
a
voluntario
ad
liberum:
deinde
voluntati
necessitatem
opponit.
Neque
ego
ratiocinationem
hanc
improbo,
si
integra
esset,
ac
sui
iuris
voluntas.
Quemadmodum
si
quis
dixerit:
Homo
est
animal
bipes,
ambulare
igitur
et
ingredi
potest:
[pag.
93]
erit
quidem
argumentum
non
malum
nec
ineptum.
Verum
si
quis
ad
paralyticum
trahere
velit,
in
promptu
est
responsio,
aliunde
esse
vitium,
quod
naturam
impediat.
Sic
omnino
de
voluntate
respondendum
est:
liberam
quidem
esse
natura,
sed
vitio
factam
fuisse
servam,
atque
hac
servitute
detineri,
donec
Dei
manu
asseratur.
Verum,
quia
minus
suspecta
erit
ex
ore
Augustini
responsio,
eum
loquentem
audiat
Pighius:
Si
volumus,
inquit,2)
liberum
defendere
arbitrium,
non
oppugnemus,
unde
fit
liberum.
Nam
qui
gratiam
oppugnat,
qua
ad
fugiendum
malum
et
bonum
faciendum
liberatur,
vult
adhuc
esse
captivum.
Aut
si
brevius
malit:
In
hac
quaestione
non
natura,
sed
naturae
corruptio
reputanda.8)
Illic
autem
de
natura
sermonem
haberi,
certum
est.
Eadem
est
secundae
partis
solutio.
Per
arbitrii
enim
libertatem
factum
est,
ut
esset
homo
cum
peccato:
sed
iam
poenalis
vitiositas
subsequuta,
ex
libertate
fecit
necessitatem.
Itaque
quum
interrogaret
Pelagius,
voluntatisne
an
necessitatis
esset
peccatum,
respondet:
ut
sanemur,
nos
eum
invocare,
cui
dicitur
in
Psalmo
(25,
17),
de
necessitatibus
meis
erue
me.
4)
Haec,
opinor,
sufficere
queant,
si
aliud
non
adiicerem:
plenius
tamen
adhuc
est,
quod
in
libello
de
Natura
et
gratia
habetur.
Obiiciebant
illam
Hieronymi
sententiam
Pelagiani,
quam
neque
Pighius
in
nos
praetermisit:
Liberi
nos
arbitrii
conditos
esse,
nec
ad
virtutem,
nec
ad
vitia
necessitate
trahi.
Quis
aliter,
inquit,5)
conditam
neget
esse
1)
Lib.
1.
Retract,
c.
14.
2)
Epist
107.
ad
Vitalem.
3)
Lib.
2.
de
Gratia
Dei
contra
Coeiest.
cap.
33.
4)
De
Perfect,
iust.
5)
Cap.
65.
et
seq.
|