|
52:299
299
EPIST.
PAULI
AD
TIMOTHEUM
I
300
cepit,
qualis
esse
debeat,
nunc
etiam
admonet
quale
aliis
exemplum
conveniat
dare.
Laborandum
autem
in
pietate
esse
docet.
Nam
quum
dicit,
exerce,
significat
hanc
esse
iustam
occupationem,
hoc
studium,
hanc
curam:
ac
si
diceret:
non
est
quod
frustra
in
aliis
te
fatiges:
summum
operae
pretium
facturus
es,
si
toto
affectu
totaque
facultate
in
unam
pietatem
incumbas.
Caeterum
nomine
pietatis
intelligit
spiritualem
Dei
cultum
qui
positus
est
in
pura
conscientia:
quod
melius
ex
sequentibus
patet,
dum
illi
opponitur
corporalis
exercitatio.
Neque
enim
corporis
exercitationem
constituit
aut
in
venatu,
aut
in
cursu,
aut
in
fossione,
aut
in
lucta,
aut
in
laboribus
mechanicis:
sed
hoc
nomine
appellat
quaecunque
religionis
causa
suscipiuntur
externae
actiones:
ut
sunt
vigiliae,
longa
inedia,
humi
cubatio,
et
similia.
Quamquam
hic
non
taxat
superstitiosam
earum
rerum
observationem:
alioqui
in
totum
damnaret:
quemadmodum
in
epistola
ad
Colossenses
(2,
21)
facit.
Nunc
autem
tantum
extenuat,
admonens,
non
multum
prodesse.
Ergo
ut
maxime
integer
sit
animus,
et
rectus
finis:
tamen
in
externis
actionibus
nihil
reperit
Paulus
quod
magnifaciat.
Valde
necessaria
admonitio.
Nam
semper
propendet
mundus
in
illam
partem,
ut
Deum
externis
obsequiis
velit
colere:
quod
est
exitiale
figmentum.
Verum
ut
pravam
merendi
opinionem
omittam,
semper
huc
nos
rapit
natura,
ut
plusquam
oportet,
tribuamus
austerae
vivendi
formae:
quasi
esset
non
vulgaris
christianae
sanctitatis
portio.
Cuius
rei
non
potest
haberi
certius
documentum,
quam
quod
recens
adhuc
publicato
hoc
edicto,
immodica
tamen
sui
admiratione
totum
mundum
obstupefecit
inanis
corporalium
exercitationum
species.
Inde
monachatus,
et
tota
fere
praestantior
veteris
ecclesiae
disciplina:
saltem
quae
vulgi
opinione
maximo
iii
pretio
habebatur.
Nisi
divinam
nescio
quam,
aut
angelicam
perfectionem
somniassent
monachi
veteres
in
sua
illa
austera
vivendi
norma,
nunquam
tanto
ardore
eam
expetiissent.
Nisi
etiam
plus
aequo
aestimassent
pastores
usitatos
macerandae
carnis
ritus,
nunquam
in
illis
exigendis
fuissent
tam
rigidi.
Quid
autem
Paulus
contra?
ubi
se
quispiam
diu
in
illis
multumque
fatigaverit,
exiguum
tenuemque
profectum
fore.
Sunt
enim
nonnisi
puerilis
disciplinae
rudimenta.
8.
At
pietas
ad
omnia
utilis.
Hoc
est,
qui
pietatem
habet,
illi
nihil
deest,
etiamsi
careat
istis
adminiculis.
Nam
pietas
se
sola
contenta
est
ad
solidam
perfectionem.
Principium
est,
medium,
et
finis
christianae
vitae.
Ideo
ubi
integra
est,
nihil
est
mutilum.
Christus
non
adeo
austeram
vitae
rationem
tenuit,
quam
Iohannes
Baptista:
an
ideo
pilo
deterior?
Summa
sit,
incumbendum
esse
prorsus
in
unam
pietatem:
quia
ubi
semel
eam
assequuti
fuerimus,
nihil
Deus
in
nobis
amplius
desi-
|