47:299  299  IN  EVANGELIUM  IOANNIS  300  revelationes,  nisi  ut  quod  acceperant  illi  a  Deo  reliquis  quasi  per  manus  traderent?  Caeterum  pro  confesso  sumit  evangelista,  quod  viderit  Iesaias  gloriam  Christi.  Unde  colligit,  doctrinam  suam  ad  futurum  regni  illius  statum  accommodasse.  42.  Verumtamen  etiam  ex  principibus  multi  crediderunt  in  eum:  sed  propter  Pharisaeos  non  confitebantur,  ne  eiicerentur  extra  synagogam.  43.  Dilexerunt  enim  gloriam  Jiominum  magis  quam  gloriam  .Dei.  44.  Iesus  autem  clamavit  et  dixit:  Qui  credit  in  me,  non  credit  in  me,  sed  in  mm,  qui  misit  me:  45.  Et  qui  videt  me,  videt  eum,  qui  misit  me.  46.  Ego  lux  in  mundum  veni,  ut  quicunque  credit  in  me  in  tenebris  non  maneat.  42.  Verumtamen  multi.  Quum  Iudaei  confuso  strepitu  et  ferocia  Christum  tam  proterve  reiicerent,  videri  poterant  ad  unum  omnes  conspirasse.  Dicit  tamen  evangelista,  in  illa  communi  insania  gentis  multos  sanae  mentis  fuisse.  Memorabile  sane  exemplum  gratiae  Dei:  nam  impietas  ubi  semel  praevaluit,  quaedam  est  universalis  lues,  quae  sua  contagione  singulas  corporis  partes  inficit.  Singulare  ergo  Dei  donum  est,  quum  in  populo  ita  corrupto  sinceri  aliqui  manent.  Quanquam  eadem  Dei  gratia  hodie  quoque  perspicitur  in  mundo:  nam  quantumvis  passim  grassetur  impietas  et  Dei  contemptus,  ac  furiose  conentur  innumeri  exterminare  prorsus  evangelii  doctrinam,  subinde  tamen  aliquos  invenit  recessus:  ita  fit  ut  suas  quasdam  stationes  habeat  fides,  ne  prorsus  exsulet  a  mundo.  Particula  etiam  est  emphatica,  nam  in  ordine  principum  tam  infestum  et  capitale  evangelii  odium  erat,  ut  incredibile  esset  unum  aliquem  illic  posse  fidelem  inveniri.  Eo  magis  admiranda  spiritus  Dei  virtus  fuit,  quae  eo  penetravit,  quo  nullus  accessus  patebat:  quanquam  non  fuit  illud  unius  aetatis.vitium,  quod  praefracti  et  immorigeri  Christo  fuerint  principes:  honor  enim  et  opes  et  dignitas  comitem  fere  habent  superbiam,  quare  difficile  est  spontanea  humilitate  domari,  qui  arrogantia  inflati  vix  se  homines  esse  agnoscunt.  Quisquis  ergo  in  mundo  excellit,  suam  magnitudinem  si  sapiat  habebit  suspectam,  ne  illi  sit  obstaculo.  Quod  multos  fuisse  dicit,  non  ita  accipias  quasi  aut  maior  aut  dimidia  pars  fuerit:  nam  aliis  comparati,  quorum  ingens  erat  turba,  pauci  erant,  sed  iidem  erant  multi,  si  in  se  reputarentur.  Propter  Pharisaeos.  Improprie  loqui  videtur,  dum  fidem  a  confessione  separat.  Corde  enim  creditur  ad  iustitiam,  ore  confessio  fit  ad  salutem  (Rom.  10,  10)  :  nec  fieri  potest  quin  fides  in  corde  accensa  flammam  suam  proferat.  Respondeo  hic  notari,  quanta  fuerit  in  illis  fidei  imbecillitas  qui  adeo  tepebant,  vel  potius  frigebant.  In  summa,  significat