|
6:298
In
tantum
libera
est
voluntas,
in
quantum
liberata
est,
et
in
tantum
appellatur
voluntas:
alioqui
potius
tota
cupiditas.
Quae
non
est,
sicut
Manichaei
desipiunt,
alienae
naturae
additamentum,
sed
nostrae
vitium:
a
quo
non
sanamur,
nisi
gratia
salvatoris.
Quod
si
quisquam
dicit,
etiam
cupiditatem
nihil
esse
aliud
quam
voluntatem,
sed
vitiosam
peccatoque
servientem,
non
resistendum
est:
nec
de
verbis,
quum
res
constat,
controversia
facienda
est.
Hic
audis,
de
qua
voluntate
hoc
dictum
velit
accipi:
audis
quibus
fulminibus
corruptae
voluntatis
vires
prosternat:
adeo
ut
ne
suo
quidem
nomine
eam
dignetur.
Subiungit
deinde
Pighius
definitionem
peccati
illic
positam:
Quod
sit
voluntas
retinendi
vel
consequendi
quod
iustitia
vetat
et
unde
liberum
est
abstinere:
quanquam
si
liberum
non
est,
neque
est
voluntas.
Iam
in
his
etiam
verbis
mentem
suam
nobis
Augustinus
edisserat:
Vera,
inquit,
propterea
est
definitio,
quia
id
definitur,
quod
tantummodo
peccatum
est,
non
etiam
poena
peccati.
Nam
quando
tale
est,
ut
idem
sit
et
poena
peccati,
quantum
est
quod
valet
voluntas
sub
dominante
cupiditate?
nisi
forte
si
pia
est.
In
tantum
enim
libera
est,
in
quantum
est
liberata.
Vides
ipsius
autoris
testimonio,
qui
eius
certe
quod
dixit
interpretandi
ius
habere
debet,
non
nisi
primo
Adae
peccato
convenire
hanc
definitionem?
quia
per
eius
lapsum
a
primo
dominio
1)
in
miseram
servitutem
excidimus.
Hinc
ergo
collige,
qua
fronte
mihi
hoc
loco
tragicis
'suis
acclamationibus
Pighius
insultet.
At
dicit
Augustinus,
rem
esse
omnibus
tritam,
neminem
vituperatione
aut
poena
esse
dignum,
qui
id
non
facit,
quod
facere
non
potest.
Hoc
pastores
in
montibus,
poetas
in
theatris,
indoctos
in
circulis,
doctos
in
bibliothecis,
magistros
in
scholis,
doctores
sacros
in
[pag.
92]
templis
clamare
et
decantare.
Verum
simul
testatur,
perversum
esse
verborum
suorum
interpretem,
qui
hoc
ad
omnia
peccata
trahat.
Se
enim
non
a)iud
velle,
quam
non
potuisse
merito
damnari
hominem,
nisi
libera
voluntate
peccasset.
Nunc
vero
partem
damnationis
esse
illam
servitutem,
sub
qua
tenemur
captivi
et
mente
et
voluntate,
donec
gratuito
Christi
beneficio
liberamur.
Nunc
quid
superest,
nisi
ut
Augustinum
bestiam
appellet,
quod
non
suae
dementiae
suffragetur?
Hanc
enim
obiectionem
ipse
movet.
Quid
si
alicubi
contrarium
dixerit?
Si
fecisset,
aut
faceret,
connumerarem
eum
cum
Lutheranis,
ac
in
brutum
animal
degenerasse
dicerem.
Hic
non
modo
contrarium
Pighii
sensui2j
dicit,
sed
in
illis
quoque
verbis
contrarium
sensisse
se
testatur.
Locus
quem
allegat
ex
libro
de
Vera
religione,
1)
Domino
1552
seqq.
{G.
domination).
2)
Ste
sola
princeps.
Caeteri
scribunt:
sensu.
G.
a
le
prendre
comme
Pighius.
|