|
47:298
caecat.
Nihil
enim
minus
consentaneum
quam
ut
nihil
a
mendacio
differat
veritas,
panis
vitae
mortiferum
fiat
venenum,
et
medicina
augeatur
morbus.
Verum
id
hominum
malitiae
imputandum
est,
quae
vitam
convertit
in
mortem.
Notandum
praeterea
est,
Dominum
aliquando
per
se
ipsum
excaecare
hominum
mentes,
quum
iudicio
et
sensu
eas
privat:
aliquando
per
Satanam
et
pseudoprophetis,
quum
eorum
fallaciis
illas
dementat:
aliquando
etiam
per
suos-ministros,
quum
illis
noxia
ac
letalis
est
salutis
doctrina.
Caeterum
modo
fideliter
incumbant
pro-¡í
phetae
in
munus
docendi,
et
laboris
sui
fructum
Domino
commendent,
etiamsi
minus
ex
voto
succedat,
eos
deficere
vel
labascere
non
oportet:
sufficiat
potius
quod
laborem
suum
Deo
probari
norunt,
quamvis
hominibus
sit
inutilis,
imo
odorem
illum
doctrinae,
quem
sibi
mortiferum
reddunt
impii,
bonum
et
suavem
esse
Deo,
quemadmodum
testatur
Paulus
(2.
Cor.
2,
15).
Cor
aliquando
pro
sede
affectuum
ponitur
in
scriptura:
sed
hic,
ut
in
pluribus
aliis
locis,
para
animae
intellectiva
quam
vocant
notatur
hac
voce.
In
eundem
modum
loquitur
Moses,
Deute*.
29,
4:
Non
dedit
tibi
Dominus
cor
ad
intelligendum.
Ut
non
videant
oculis.
Meminerimus
sermonem
haberi
a
propheta
de
incredulis
qui
iam
ante
Dei
gratiam
respuerant.
Certum
quidem
est
tales
fore
omnes
natura,
nisi
Dominus
quos
elegit
ad
obsequium
suum
formaret.
Itaque
ab
initio
par
est
et
indifferens
hominum
conditio,
sed
postquam
reprobi
ultro
et
propria
malitia
Deo
rebelles
fuerunt,
huic
vindictae
locus
est,
ut
in
reprobum
sensum
coniecti
ruere
magis
ac
magis
in
suum
exitium
non
desinant.
Proinde
quod
Dominus
eos
converti
non
vult,
ex
eorum
culpa
manat,
quia
ipsi
sibi
desperationis
fuerunt
autores.
Breviter
etiam
his
prophetae
verbis
docemur,
quale
sit
nostrae
ad
Deum
conversionis
initium:
nempe
ubi
corda
illuminat,
quae
ab
ipso
tamdiu
aversa
esse
necesse
est,
dum
Satanae
tenebris
occupantur.
Contra
autem
ea
est
vis
divinae
lucis,
ut
nos
ad
se
rapiat
et
in
imaginem
Dei
transformet.
Fructus
conversionis
additur
sanatio,
quo
nomine
intelligit
propheta
Dei
benedictionem
ac
prosperum
statum,
adeoque
liberationem
ex
omnibus
miseriis,
quae
ex
ira
Dei
proveniunt.
Iam
si
hoc
reprobis
contingit
praeter
verbi
naturam,
tenenda
est
antithesis
contrarii
usus:
nempe
in
eum
finem
praedicari
nobis
verbum,
ut
nos
illuminet
in
veram
Dei
notitiam,
ut
ad
Deum
convertat
nosque
illi
reconciliet,
quo
beati
ac
felices
simus.
41.
Haec
dixit
Iesaias.
Ne
putarent
lectores
intempestive
citari
hoc
vaticinium,
diserte
admonet
Ioannes
prophetam
non
uni
saeculo
doctorem
fuisse
missum,
quin
potius
ostensam
illi
fuisse
Christi
gloriam,
ut
eorum
quae
sub
regno
eius
futura
erant
testis
esset.
Quorsum
enim
tendebant
propheticae
|