|
6:297
DE
LIBEEO
ABBITEIO.
relator,
transsiliendo
occultavit.
De
quo
ne
quis
pugnam
moveret,
omnem
ipse
dubitationem
sustulit
in
Retractationibus,
sicut
nuper
dixi.
Cur-
autem
non
apertius
peccatum
illic
originale,
et
vitiatae
naturae
corruptionem
exposuerit,
causam
simul
reddit:
quod
adversus
Manichaeos
erat
disputatio:
qui
scripturas
sacras,
et
praesertim
vetus
testamentum,
unde
probare
oportuisset,
repudiabant.
Adde
quod
ex
his,
quae
adducit
Pighius,
plura
per
concessionem
dicuntur:
non
quod
Augustinus
sic
rem
habere
sentiret,
sed
quia
quas
ad
vincendos
adversarios
rationes
habebat,
[pag.
90]
vel
accepta
eorum
confessione,
vel
eo
quod
postulabant
concesso,
negligere
nolebat.
Neque
volo,
ut
de
hac
re
mihi
aut
meis
coniecturis
credant
lectores,
nisi
id
ipsum
oculis
cernant.
In
fine,
quo
solet
pudore,
satis
se
habere
iactat
ad
victoriam,
si
modo
semel
mihi
contrarium
Augustinum
ostenderit:
quia
dixerim,
constanter
consonanterque
hac
de
re
semper
loqui.
At
quis
illi
daemon
hoc
me
dixisse
revelavit?
Neque
enim
adeo
sum
rudis,
ut
non
perspiciam,
quam
sibi
dissimilis
sit
Augustinus,
si
quis
prima
eius
scripta
cum
ultimis
comparet.
Iuvenis
adhuc
erat,
et
non
ita
exercitatus,
quum
Manichaeos
refelleret.
Itaque
plus
ingenii,
acuminis,
et
saecularis
philosophiae
illic
reperias,
quam
sacrae
et
spiritualis
doctrinae.
Quod
ad
liberum
arbitrium,
modo
fuisse
primo
homini
datum
et
inde
fluxisse
ruinae
principium
extorqueret,
de
altiori
inquisitione
non
laborabat.
Ubi
autem
prodierunt
cum
sua
secta
Pelagius
et
Ooelestius,*)
tum
quasi
e
somno
excitatus,
diligentius
cogitare
et
inquirere
coepit.
Hinc
illa,
quam
uni
Augustino
prae
aliis
tribuo,
verae
sanaeque
doctrinae
perspicua,
certa
exactaque
explicatio:
hinc
et
ille
consensus,
quem
illi
nobiscum
esse
glorior.
Quod
nisi
Pelagii
importunitate
coactus
oculos,
magis
aperuisset,
gratiam
Dei
in
obscuro
delitescere,
sicut
alii,
passus
forte
fuisset.
Agendae
igitur
gratiae
Deo
sunt,
quod
impiorum
hominum
pravitate
mirabiliter,
tum
ad
illustrandam
gratiae
suae
laudem,
tum
ad
superbiam
carnis
humiliandam,
usus
fuerit.
Sequitur
apud
Pighium
alius
locus,
ex
libro
de
duabus
animabus
adversus
Manichaeos:
ubi
Augustinus
definit
animi
motum,
cogente
nullo,
ad
aliquid
vel
non
amittendum,
vel
adipiscendum.
Hac
definitione
vehementer
urgeri
nos
putat:
quod
ego
quidem
nec
video,
nec
fateor.
Ne
tamen
longius
inter
nos
disceptandum
de
hac
re
sit
Augustinus
ipse
medius
interveniat:
Hoc,
inquit,
propterea
dictum
est,
ut
hac
definitione
volens
[pag.
91]
a
nolente
discerneretur:
et
sic
ad
illos
referretur
intentio,
qui
primi
in
paradiso
fuerunt
humano
generi
origo
peccati,
nullo
cogente,
peccando.2)
Paulo
post:
1)
Beza
et
seqq.
scribunt:
Coelestibus.
2)
Lib.
1.
Retract,
cap.
13.
|