|
52:297
297
CAPUT
IV.
298
responsio
est,
non
ideo
tantum
puras
vocari
creaturas
quia
Dei
sint
opera,
sed
quia
eius
beneficentia
nobis
sint
datae.
Semper
enim
respicienda
est
Dei
ordinatio,
et
quid
iubeat
aut
prohibeat.
5.
Sanctificatur
enim.
Confirmatio
est
proximae
particulae,
si
cum
gratiarum
actione
sumatur.
Et
est
argumentum
a
contrariis:
sunt
enim
contraria
sanctum
et
profanum.
Nunc
videamus
qualis
sit
omnium
bonorum,
quae
ad
sustinendam
praesentem
vitam
pertinent,
sanctificatio.
Eam
Paulus
sermone
Dei
et
oratione
constare
testatur.
Sed
notandum
est,
fide
oportere
apprehendi
hunc
sermonem,
ut
prosit.
Tametsi
enim
Deus
ipse
solo
spiritu
oris
sui
omnia
sanctificat:
nos
tamen
id
beneficium
nonnisi
fide
percipimus.
Huc
accedit
oratio:
quia
et
a
Deo
panem
nostrum
quotidianum
petimus
ex
Christi
mandato:
et
gratiarum
actione
prosequimur
eius
bonitatem.
Porro
doctrina
Pauli
ex
hoc
principio
manat,
quod
nullius
boni
legitima
est
possessio,
nisi
quod
testatur
conscientia
iure
nostrum
esse.
Iam
vero
quis
nostrum
sibi
vel
granum
unum
tritici
vendicare
audeat,
nisi
verbo
Dei
sit
doctus,
se
mundi
esse
haeredem?
Dictat
quidem
hoc
communis
sensus
mundi
copias
naturaliter
destinatas
esse
in
usus
nostros:
sed
quum
in
Adam
nobis
ademptum
sit
mundi
dominium,
quidquid
attingimus
donorum
Dei,
polluitur
nostris
sordibus
:
et
nobis
vicissim
impurum
est,
donec
liberaliter
Deus
succurrat,
et,
nos
in
corpus
filii
sui
inserens,
de
integro
constituat
mundi
dominos:
ut
omnibus}
quae
suppeditat,
tanquam
nostris
opibus
licite
fruamur.
Quare
merito
Paulus
iustam
fruitionem
verbo
alligat,
quo
solo
recuperamus
quod
in
Adam
erat
perditum.
Deum
enim
patrem
agnosci
oportet,
ut
simus
eius
haeredes:
et
Christum
caput,
ut
quae
eius
sunt,
nostra
fiant.
Unde
colligendum
est,
impuram
esse
usurpationem
omnium
donorum
Dei,
nisi
adsit
vera
cognitio
et
invocatio
nominis
Dei:
ac
belluinum
esse
vescendi
morem,
quum
homines
sine
ulla
precatione
ad
mensam
se
ingerunt,
ac
bene
saturi,
sepulta
Dei
mentione,
alio
se
proripiunt.
Quod
si
in
alimentis
communibus,
quae
una
cum
ventre
corruptioni
sunt
obnoxia,
requiritur
talis
sanctificatio:
quid
de
spiritualibus
sacramentis
est
sentiendum?
Si
verbum
absit,
et
invocatio
Dei
ex
fide,
quid
restat
nisi
profanum?
Hic
notanda
est
distinctio
inter
benedictionem
mysticae
et
communis
mensae.
Cibos
enim,
quibus
ad
corpus
pascendum
vescimur,
in
hunc
finem
benedicimus,
ut
pura
sit
ac
legitima
perceptio.
At
panem
et
vinum
in
mystica
coena
augustiore
modo
consecramus,
ut
nobis
sint
corporis
ae
sanguinis
Christi
pignora.
6.
Haec
suggerens
fratribus,
bonus
eris
Iesu
Christi
minister,
innutritus
sermonibus
fidei
et
bonae
doctrinae,
quam
sequutus
es.
7.
Profanas
autem
et
aniles
fabulas
devita.
Quin
potius
exerce
teipsum
ad
|