[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


52:297  297  CAPUT  IV.  298  responsio  est,  non  ideo  tantum  puras  vocari  creaturas  quia  Dei  sint  opera,  sed  quia  eius  beneficentia  nobis  sint  datae.  Semper  enim  respicienda  est  Dei  ordinatio,  et  quid  iubeat  aut  prohibeat.  5.  Sanctificatur  enim.  Confirmatio  est  proximae  particulae,  si  cum  gratiarum  actione  sumatur.  Et  est  argumentum  a  contrariis:  sunt  enim  contraria  sanctum  et  profanum.  Nunc  videamus  qualis  sit  omnium  bonorum,  quae  ad  sustinendam  praesentem  vitam  pertinent,  sanctificatio.  Eam  Paulus  sermone  Dei  et  oratione  constare  testatur.  Sed  notandum  est,  fide  oportere  apprehendi  hunc  sermonem,  ut  prosit.  Tametsi  enim  Deus  ipse  solo  spiritu  oris  sui  omnia  sanctificat:  nos  tamen  id  beneficium  nonnisi  fide  percipimus.  Huc  accedit  oratio:  quia  et  a  Deo  panem  nostrum  quotidianum  petimus  ex  Christi  mandato:  et  gratiarum  actione  prosequimur  eius  bonitatem.  Porro  doctrina  Pauli  ex  hoc  principio  manat,  quod  nullius  boni  legitima  est  possessio,  nisi  quod  testatur  conscientia  iure  nostrum  esse.  Iam  vero  quis  nostrum  sibi  vel  granum  unum  tritici  vendicare  audeat,  nisi  verbo  Dei  sit  doctus,  se  mundi  esse  haeredem?  Dictat  quidem  hoc  communis  sensus  mundi  copias  naturaliter  destinatas  esse  in  usus  nostros:  sed  quum  in  Adam  nobis  ademptum  sit  mundi  dominium,  quidquid  attingimus  donorum  Dei,  polluitur  nostris  sordibus  :  et  nobis  vicissim  impurum  est,  donec  liberaliter  Deus  succurrat,  et,  nos  in  corpus  filii  sui  inserens,  de  integro  constituat  mundi  dominos:  ut  omnibus}  quae  suppeditat,  tanquam  nostris  opibus  licite  fruamur.  Quare  merito  Paulus  iustam  fruitionem  verbo  alligat,  quo  solo  recuperamus  quod  in  Adam  erat  perditum.  Deum  enim  patrem  agnosci  oportet,  ut  simus  eius  haeredes:  et  Christum  caput,  ut  quae  eius  sunt,  nostra  fiant.  Unde  colligendum  est,  impuram  esse  usurpationem  omnium  donorum  Dei,  nisi  adsit  vera  cognitio  et  invocatio  nominis  Dei:  ac  belluinum  esse  vescendi  morem,  quum  homines  sine  ulla  precatione  ad  mensam  se  ingerunt,  ac  bene  saturi,  sepulta  Dei  mentione,  alio  se  proripiunt.  Quod  si  in  alimentis  communibus,  quae  una  cum  ventre  corruptioni  sunt  obnoxia,  requiritur  talis  sanctificatio:  quid  de  spiritualibus  sacramentis  est  sentiendum?  Si  verbum  absit,  et  invocatio  Dei  ex  fide,  quid  restat  nisi  profanum?  Hic  notanda  est  distinctio  inter  benedictionem  mysticae  et  communis  mensae.  Cibos  enim,  quibus  ad  corpus  pascendum  vescimur,  in  hunc  finem  benedicimus,  ut  pura  sit  ac  legitima  perceptio.  At  panem  et  vinum  in  mystica  coena  augustiore  modo  consecramus,  ut  nobis  sint  corporis  ae  sanguinis  Christi  pignora.  6.  Haec  suggerens  fratribus,  bonus  eris  Iesu  Christi  minister,  innutritus  sermonibus  fidei  et  bonae  doctrinae,  quam  sequutus  es.  7.  Profanas  autem  et  aniles  fabulas  devita.  Quin  potius  exerce  teipsum  ad   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci