|
47:297
297
CAPUT
XII.
298
que
apud
nos
valeat
ratio,
ne
evangelii
nos
pudeat,
quamvis
paucos
habeat
discipulos.
Imprimis
tamen
notanda
est
ea
ratio
quae
subiicitur,
quod
scilicet
fideles
non
proprium
acumen,
sed
Dei
revelatio
faciat.
Brachii
nomine
potentiam
intelligi
satis
notum
est.
Dei
brachium,
quod
in
evangelii
doctrina
inclusum
est,
propheta
latere
admonet,
donec
patefiat,
ac
simul
testatur,
non
omnes
promiscue
huius
revelationis
esse
participes:
unde
sequitur
multos
caecitati
suae
relinqui
interioris
lucis
expertes,
qui
audiendo
non
audiant.
39.
Propterea
non
poterant
credere.
Hoc
est
aliquanto
durius:
quia,
ut
verba
sonant,
obstructa
Iudaeis
via
et
praecisa
credendi
facultas
fuit,
eo
quod
prophetae
vaticinium
caecitati
eos
addixerat,
priusquam
utrumvis
ipsi
eligerent.
Respondeo
nihil
esse
absurdi,
si
accidere
secus
non
potuit
quam
Deus
praeviderat.
Sed
notandum,
simplicem
nudamque
Dei
praescientiam
rerum
causam
non
esse:
quanquam
hic
non
tam
praescientia
Dei,
quam
iudicii
et
vindictae
nobis
habenda
est
ratio.
Neque
enim
Deus
quid
e
coelo
speculetur
facturos
esse
homines,
sed
quid
ipse
iacturus
sit
pronuntiat:
nempe
quod
stupore
et
vertigine
percutiet
impios,
ut
de
ipsorum
malitia
ultionem
sumat.
Nam
hic
notatur
causa
propinqua
et
inferior,
cur
verbum
suum,
quod
natura
salutare
est,
Deus
exitiale
Iudaeis
ac
mortiferum
esse
velis:
nemqe
quod
sua
malitia
ita
meriti
essent.
Hanc
poenam
ipsis
impossibile
fuit
effugere,
quum
semel
Deo
statutum
esset,
ipsos
in
reprobum
sensum
coniicere,
et
verbi
sui
lucem
illis
vertere
in
tenebras.
Nam
posterius
hoc
vaticinium
in
eo
dissimile
est
priori,
quod
illic
propheta
non
alios
credere
testatur,
quam
quos
Deus
gratuito
suo
beneplacito
illuminat,
cuius
causa
non
apparet.
Nam
quum
ex
aequo
perditi
sunt
omnes,
Deus
mera
sua
bonitate,
quos
visum
est,
a
reliquis
discernit.
Hic
autem
obdurationem
commemorat,
qua
ingrati
populi
malitiam
ultus
est
Deus.
Hos
gradus
qui
non
observant
perperam
diversos
scripturae
locos
confundunt.
40.
Excaecavit
cor.
Locus
est
ex
Iesaia
(6,
9)
sumptui,
ubi
Dominus
mature
prophetam
admonet,
non
alium
operae
eius,
quam
docendo
insumet,
profectum
fore
nisi
ut
deterior
reddatur
populus.
Primum
ergo
dixit:
Vade,
et
dic
populo
huic:
Audiendo
audite,
et
ne
audiatis:
ac
si
diceret:
Mitto
te
ut
verba
facias
apud
surdos.
Postea
subiicit:
Excaeca
cor
populi,
ete.
quibus
verbis
significat,
verbum
suum
reprobis
in
poenam
se
destinare,
ut
inde
crassior
reddatur
eorum
caecitas,
atque
in
altiores
tenebras
mergatur.
Formidabile
sane
Dei
iudicium,
quum
humanas
mentes
doctrinae
luce
ita
obruit,
ut
omni
intelligentia
priventur:
imo
quum
ex
unica
eorum
luce
caliginem
illis
obducit.
Porro
notandum
est,
id
accidentale
esse
verbo
Dei,
quod
homines
ex-
|