|
6:296
satis
convenit
inter
nos.
Liberi
enim
arbitrii
factum
fuisse
hominem,
proponit
Pighius.
Annuimus:
neque
exspectavimus
dum
hoc
postularet,
sed
semper
professi
sumus.
Iam
diversas
prorsus
ac
dissimiles
naturas
hominis
integri
adhuc
et
per
lapsum
corrupti
ubique
clamat
Augustinus.
Quaestio
nunc
est
de
posteriore.
Pighius
autem
longo
verborum
circuitu,
quid
de
prima
sentiat
et
loquatur
Augustinus,
edisserit.
Reclamat
fortiter
Augustinus.
Quum
de
libera
recte
faciendi
voluntate
loquimur,
de
illa
scilicet
in
qua
factus
est
loquimur.
Haec
enim
sunt
eius
verba
in
eodem
libro,
ex
quo
Pighius
testimonia
se
tanta
fide
ac
religione
adduxisse
iactat.
Nonne
id
est
quod
proverbio
dicitur:
Falces
postulabam,
hic
ligones
negat?
Nunc
supercilium
attollat
Pighius:
et
vociferetur,
sicut
facit,
nihil
esse
in
his
verbis
ambiguum,
ubi
tradit
Augustinus,
nihil
magis
in
hominis
esse
potestate,
quam
voluntatem.
Respondeo,
cur
non
vertit
paginam?
ubi
reperiet
quod
stultum
hunc
eius
clamorem
compescat
Si
non
est,
inquit
Augustinus,
ista
poena
hominis,
sed
natura:
nulla
ista
peccata
sunt.
Si
enim
non
receditur
ab
eo
modo,
quo
naturaliter
factus
est,
ita
ut
melius
esse
non
possit,
ea
quae
debet
facit,
quum
haec
facit:
si
autem
bonus
homo
esset,
aliter
esset.
Nunc
autem
quia
ita1)
est,
non
est
bonus,
nec
habet
in
potestate,
ut
bonus
sit.
Poenam
esse
istam
quis
dubitet?
Deinde
addit:
Ex
[pag.
8J]
qua
miseria
liberat
Dei
gratia,
quia
sponte
homo,
id
est
libero
arbitrio,
cadere
potuit,
non
etiam
surgere.
Haec
sunt
invicta
arma
Pighii,
quibus
fretus
Augustini
patrocinium
mihi
eripit.
Iam,
inquit,
Augustino,
quem
'suum
esse
mentiebatur,
Calvinus
destituitur.
Itane?
Mirabilis
certe
praestigiator
eris,
hoc
si
cuiquam
persuadeas.
Verum,
perinde
ac
si
Augustinum
in
me
armasset,
ad
opem
illi
ferendam
mox
se
accingit,
si
forte
in
me
opprimendo
laboret.
Ridiculum
vero
hominem,
qui
ita
inutiliter
se
fatigat
supervacuo
labore,
quem
ipse
sibi
temere
ac
sine
causa
accersit.
Siquidem
nec
defensione
adversum
me
indiget
Augustinus,
qui
omnia
quae
ex
eo
adducit
Pighius,
sine
certamine
amplector;
et
si
indigeat,
nihil
ad
rem
totus
hic
apparatus
ad
dirimendam
voluntatis
et
necessitatis
societatem.
An
convenire
cum
voluntate
possit
necessitas
necne,
alibi
videbimus:
sed
huic
quaestioni
nunc
locus
non
est,
non
magis
quam
cupresso
in
naufragii
tabula.
Pergit
deinde
ulterius:
quia
neget
Augustinus,
peccare
in
eo
quempiam,
quod
caveri
nullo
modo
possit.
Inspiciat
locum
qui
volet,
an
non
de
peccati
initio
loquatur:
quo
scilicet
convincat,
non
aliunde
hanc,
qua
hodie
premimur,
necessitatem,
quam
ex
voluntario
primi
hominis
lapsu
provenisse
:
quam
particulam
Pighius,
tam
fidus,
suo
suffragio,
1)
ita
omittunt
omnes
praeter
ed.
principem
et
Gallum.
|