|
52:296
cere?
Semper
itaque
nobis
in
mentem
veniat,
.^9
qui
creavit,
liberum
quoque
usum
fecisse,
quem
frustra
impedire
conantur
homines.
Creavit,
inquam,
cibos
Deus
ad
p
e
r
c
i
p
i
e
n
d
u
m
:
hoc
est
ut
illis
fruamur.
Hunc
finem
evertere
nunquam
poterit
humana
autoritas.
Addit
autem,
cum
g
r
a
t
i
a
r
um
a
c
t
i
o
n
e
:
quia
nihil
Deo
pro
sua
liberalitate
rependere
possumus,
quam
gratitudinis
testimonium.
Atque
ita
maiore
odio
gravat
impios
legislatores,
qui
sacrificium
landis,
quod
Deus
in
primis
postulat
sibi
offerri,
novis
et
abortivis
edictis
impediunt.
Porro
non
potest
esse
gratiarum
actio
sine
sobrietate
et
temperantia:
neque
enim
Dei
beneficentiam
vere
agnoscit
qui
ea
perperam
abutitur.
Fidelibus
et
iis
qui
cognoverunt.
Quid
ergo?
Annon
solem
suum
quotidie
oriri
facit
Deus
super
bonos
et
malos?
Annon
eius
iussu
terra
impiis
panem
producit?
annon
eius
benedictione
etiam
pessimi
aluntur?
Est
enim
universale
illud
beneficium,
quod
David
Psal.
104,
14
decantat.
Respondeo,
Paulum
de
usu
licito
hic
agere,
cuius
ratio
coram
Deo
nobis
constat.
Huius
minime
compotes
sunt
impii,
propter
impuram
conscientiam
quae
omnia
contaminat:
quemadmodum
habetur
ad
Titum
capite
1,
15.
Et
sane,
proprie
loquendo,
solis
filiis
suis
Deus
totum
mundum
et
quidquid
in
mundo
est
destinavit.
Qua
ratione
etiam
vocantur
mundi
haeredes.
Nam
hac
conditione
constitutus
initio
fuerat
Adam
omnium
dominus,
ut
sub
Dei
obedientia
maneret.
Proinde
rebellio
adversus
Deum
iure,
quod
illi
collatum
fuerat,
ipsum
una
cum
posteris
spoliavit.
Quoniam
autem
subiecta
sunt
Christo
omnia,
eius
beneficio
in
integrum
restituimur,
idque
per
fidem.
Quare
veluti
alienum
furantur
aut
praedantur
infideles
quodcunque
usurpant.
Posteriore
membro
definit
quos
vocet
fideles,
nempe
qui
notitiam
habent
sanae
doctrinae.
Neque
enim
fidesy
nisi
ex
verbo
Dei:
ne
falso
putemus
confusam
esse
opinionem,
quemadmodum
fingunt
papistae.
4.
Quia
omnis
creatura.
Ciborum
usus
aestimari
debet
partim
ex
illorum
substantia,
partim
ex
eius
persona
qui
vescitur.
Utroque
igitur
argumento
pugnat
apostolus.
Nam
quod
ad
cibos
attinet,
puros
esse
asserit,
quia
sint
a
Deo
conditi
:
consecrari
vero
nobis
illorum
usum
fide
et
precatione.
Bonitas
creaturarum,
cuius
meminit,
relationem
habet
ad
homines:
et
eam
quidem
non
ad
corpus
aut
valetudinem,
sed
ad
conscientias.
Ne
quis
scrupulose
extra
loci
circumstantiam
philosophetur.
Nam
uno
verbo
significat
Paulus,
non
esse
immunda
nobis
coram
Deo
vel
polluta
quaecunque
ex
Dei
manu
proveniunt
et
nobis
in
usum
destinantur,
quin
illis
vesci,
quoad
conscientiam,
liceat.
Si
quis
obiiciat,
multa
animalia
olim
pronuntiata
fuisse
immunda
in
lege:
et
fructum,
quem
arbor
scientiae
boni
et
mali
proferebat,
exitialem
homini
fuisse:
|