47:295  295  IN  EVANGELIUM  IOANNIS  296  fuit,  quod  ex  sensu  carnis  splendorem  regni  Messiae  aestimabant.  Hinc  fit  ut  Christum  respuant,  quia  non  respondet  eorum  figmento.  Sub  legis  nomine  prophetas  etiam  comprehendunt,  et  tempus  praesens  in  verbo  manendi  pro  futuro  ponitur  secundum  phrasin  hebraicam.  Interrogatio  ista,  quis  est  iste  filius  hominis?  ludibrium  in  se  continet,  ac  si  Christus  brevi  illa  refutatione  victus  iaceret:  unde  apparet  quam  arrogans  sit  inscitia.  Perinde  enim  est  ac  si  dixissent:  I  nunc,  ac  te  Christum  esse  iacta,  quum  tua  ipsius  confessio  te  nihil  affine  habere  coarguat.  35.  Adhuc  ad  breve  tempus.  Tametsi  hoc  responso  Dominus  benigne  eos  admonet,  simul  tamen  acriter  eos  pungit:  obiurgat  enim  eos  quod  in  luce  caecutiant  et  simul  denuntiat  brevi  lucem  ablatum  iri.  Quum  dicit  exiguum  adhuc  tempus  restare  lucis,  confirmat  quod  iam  dixerat  de  morte  sua.  Quamvis  enim  lucem  non  corporalis  suae  praesentiae,  sed  evangelii  intelligat,  tamen  ad  discessum  suum  alludit,  ac  si  diceret,  Quum  tunc  abiero,  non  desinam  lux  esse,  ita  nihil  mihi  per  tenebras  vestras  decedet.  Quum  dicit  lumen  illis  adesse,  oblique  eos  perstringit,  quod  oculis  clausis  lumen  praetereant:  ideoque  indignos  esse  significat,  quorum  solvatur  obiectio,  quia  sponte  sibi  errandi  materiam  accersant.  Quod  dicit  lumen  illis  nonnisi  ad  breve  tempus  fulgere,  incredulis  omnibus  commune  est:  nam  Dei  filiis  scriptura  solem  iustitiae  promittit  oriturum,  qui  nunquam  occidat.  Iesaiae  60,  19:  Non  fulgebit  vobis  posthac  sol  interdiu,  neque  luna  per  noctem,  sed  Dominus  erit  vobis  in  lucem  aeternam.  Omnibus  tamen  sollicite  ambulandum  est,  quia  lucis  contemptum  tenebrae  sequuntur.  Quae  et  causa  est  cur  tam  densa  nox  et  caliginosa  antehac  pluribus  saeculis  mundo  incubuerit,  quod  pauci  dignati  sunt  ad  coelestis  sapientiae  fulgorem  incedere.  Nobis  enim  illucet  Christus  per  evangelium,  ut  quam  monstrat  salutis  viam  sequamur.  Ergo  qui  Dei  gratia  non  utuntur,  oblatum  lumen  quantum  in  se  est  exstinguunt.  Et  quo  plus  terroris  incutiat,  admonet  quam  misera  sit  eorum  conditio,  qui  luce  destituti  toto  vitae  cursu  errant.  Nam  pedem  movere  nequeunt  sine  lapsus  vel  etiam  ruinae  periculo.  Iam  vero  in  tenebris  nos  esse  pronuntiat  Christus,  nisi  ipse  nobis  praeluceat.  Hinc  collige  quid  valeat  humanae  mentis  perspicacia,  ubi  ipsa  sibi  est  dux  et  magistra  extra  Christum.  36.  Credite  in  lumen.  Hortatur  ut  fide  lucis  possessionem  retineant.  Filios  enim  lucis  appellat,  qui  tanquam  veri  haeredes  ea  in  finem  usque  fruuntur.  Haec  loquutus  est  Iesus,  Mirum  videri  posset  cur  se  ab  illis  subduxerit,  qui  tam  cupide  eum  exceperunt,  sed  ex  aliis  evangelistis  colligere  promptum  est,  de  hostibus  haberi  hic  sermonem,  quos  pium  bonorum  et  simplicium  studium  pessime  ure-