|
52:294
dissimulandus,
quum
alligantur
hominum
figmentis
conscientiae,
et
simul
vitiatur
cultus
Dei.
2.
In
hypocrisi
falsiloquorum.
Si
ad
daemonia
referas,
tunc
significabit
hoc
nomen
homines
diaboli
instigatione
fallentes.
Potest
tamen
etiam
subaudiri,
hominum
loquentium.
Porro
ad
speciem
nunc
descendit,
quum
dicit
eos
mentiri
in
hypocrisi,
et
cauterio
notatam
habere
conscientiam.
Et
quidem
sciendum
est,
haec
duo
ita
esse
coniuncta,
ut
prius
ex
secundo
nascatur.
Nam
malae
conscientiae
et
scelerum
cauterio
adustae
semper
ad
hypocrisin,
tanquam
ad
promptum
asylum,
confugiunt:
hoc
est,
fucos
excogitant
quibus
fallantur
Dei
oculi.
Quid
enim
aliud
faciunt
qui
student
eum
placare
externis
observationum
fucis?
Ergo
hypocrisis
pro
loci
praesentis
circumstantia
definienda
est.
Nam
primo
ad
doctrinam
referri
debet:
deinde
eam
doctrinae
speciem
significat,
quae
spiritualem
Dei
cultum
exercitiis
corporalibus
mutando
genuinam
eius
puritatem
adulterat.
Ita
factitios
omnes
placandi
aut
promerendi
Dei
modos
comprehendit.
Summa
haec
sit,
diaboli
instigatione
ferri
quicunque
fucatam
sanctimoniam
inducunt:
quia
externis
ritibus
nunquam
rite
Deus
colitur.
Nam
veri
cultores
eum
adorant
in
spiritu
et
veritate.
Secundo,
hoc
esse
inutile
medicamentum
quo
dolores
suos
mitigant
hypocritae,
vel
potius
emplastrum
quo
malae
conscientiae
vulnera
nullo
profectu
summa
sua
pernicie
occultant.
3.
Prohibentium.
Speciali
designatione
posita,
nunc
duo
quoque
individua
notat:
coniugii
scilicet
prohibitionem,
et
ciborum.
Sunt
enim
ex
illa
hypocrisi,
quae
relicta
vera
sanctitate
alienos
colores
in
fucum
accersit.
Nam
qui
ab
ambitione,
odio,
avaritia,
crudelitate,
aliisque
similibus
non
abstinent,
earum
rerum
abstinentia,
quarum
libertatem
permisit
Deus,
iustitiam
acquirere
sibi
tentant.
Quorsum
enim
istis
legibus
onerantur
conscientiae,
nisi
quia
perfectio
extra
Dei
legem
quaeritur?
Hoc
autem
non
fit
nisi
ab
hypocritis,
qui,
ut
impune
transgrediantur
cordis
iustitiam
quam
lex
requirit,
interiorem
suam
nequitiam
observatiunculis
istis
tegere,
quasi
velis
oppositis,
tentant.
Clara
fuit
haec
periculi
denuntiatio,
ut
non
fuerit
difficilis
cautio,
si
quidem
aures
spiritui
sancto
tam
diserte
monenti
homines
praebuissent.
Videmus
tamen
in
plurimis
praevaluisse
Satanae
tenebras,
ut
nihil
tanta
lux
insignis
et
memorandi
oraculi
profuerit.
Etenim
non
multo
post
apostoli
mortem
exorti
sunt
Encratitae
(qui
nomen
sibi
a
continentia
indiderunt),
Tatiani,
Cathari,
Montanus
cum
sua
secta,
et
tandem
Manichaei,
qui
ab
esu
carnium
et
coniugio
abhorrerent,
et
tanquam
res
profanas
damnarent.
Quamquam
autem
propter
suam
arrogantiam,
quod
alios
suis
placitis
obnoxios
facere
volebant,
ab
ecclesia
fuerunt
repudiati:
eos
tamen
ipsos,
qui
illis
19*
|