|
6:293
DE
LIBERO
ARBITRIO.
sectione
iustitiae
scribit.
Nam
illic
Pelagii
dilemma
ponit,
quaerendum
esse,
per
quid
efficitur
homo
cum
peccato?
per
naturae
necessitatem,
an
per
arbitrii
libertatem?
Nam
si
per
naturae
necessitatem,
inquit,
culpa
caret;
si
per
arbitrii
libertatem,
quaerendum
a
quo
acceperit
A
Deo
scilicet.
Bonum
igitur
a
bono.
Cur
itaque
ad
malum
propensius
dicitur?
Respondet
deinde
ipse.
Per
arbitrii
libertatem
factum
est,
ut
esset
homo
cum
peccato;
sed
iam
poenalis
vitiositas
subsequuta
ex
libertate
fecit
necessitatem.
Unde
ad
Deum
clamat
fides:
De
necessitatibus
meis
erue
me
(Ps.
25,
17).
Sub
quibus
positi
vel
non
possumus,
quod
volumus,
intelligere;
vel
quod
intellexerimus,
volumus,
nec
valemus
implere.
Nam
et
ipsa
libertas
a
liberatore
promittitur
:
Si
vos
filius
liberaverit,
ete.
(Ioann.
8,
36).
Victa
enim
vitio,
in
quod
cecidit,
voluntate,
caruit
libertate
natura.
Nam
altera
scriptura
dicit:
A
quo
quis
devictus
est,
huic
et
servus
addictus
est
(Rom.
6,
16).
Sicut
ergo
non
est
opus
sanis
medicus,
sed
male
habentibus,
sic
non
est
opus
liberis
liberator,
sed
servis,
ut
ei
dicamus:
Salvasti
de
necessitatibus
animam
meam.
Ipsa
enim
sanitas
est
vera
libertas,
quae
non
periisset,
si
bona
permansisset
voluntas.
Quia
vero
peccavit
voluntas,
sequuta
est
peccantem
dura
peccatum
habendi
necessitas,
donec
tota
sanetur
infirmitas.
Dicat
nunc
Pighius
me
sententiolas
truncas
et
mutilas
adducere.
Item
quod
scribit
ad
Laurentium:
Hominem
libero
arbitrio
male
usum,
et
se
et
illud
perdidisse.
Et
quod
in
eundem
sensum
ex
tertio
ad
Bonifacium
libro
adduxi.
Quod
si
vel
abruptum
vel
obscurum
Pighio
videtur,
audiat
ex
eodem
libro
interpretationem.
Iustitia,
inquit,
legis
non
impletur,
quum
lex
iubet,
et
homo
quasi
suis
viribus
facit,
sed
quum
spiritus
adiuvat,
et
hominis
non
libera,
sed
Dei
gratia
liberata
voluntas
facit.
Item
paulo
post:
Et
liberum
arbitrium,
ut
est
captivum,
non
nisi
ad
peccandum
valet:
ad
iustitiam
[pag.
85]
vero,
nisi
divinitus
liberatum
adiutumque,
non
valet.
Libro
autem
primo
dixerat:
Ut
filius
Dei
quis
fiat,
haec
potestas
nulla
esse
potest
ex
libero
arbitrio;
quia
nec
liberum
in
bono
erit,
quod
non
liberator
liberaverit.
Libro
quarto
sic
iterum
confirmat:
Quid
mihi
obtendis
liberum
arbitrium?
quod
liberum
non
erit,
nisi
ovis
fueris.
Qui
igitur
facit
homines
oves,
ipse
ad
obedientiam
veritatis
liberat
voluntates.
Nimis
certe
morosus
homo
est
Pighius,
si
quid
adhuc
obstrepere
hic
ausit.
Postremus
locus
ex
libro
de
Correptione
et
gratia
sumptus
est:
ubi
dico,
Augustinum
vocis
usum
iocosis
verbis
eludere,
quum
sic
loquitur:
Liberum
arbitrium,
liberum
iustitiae,
servum
peccati.
Nam
libertatem
hominis
non
aliam
agnoscit,
nisi
a
iustitia
manumissionem,
quae
miserrima
est
peccati
servitus.
Quinto
autem
ante
versu,
non
alia
ratione
liberum
esse
arbitrium
|