|
52:293
293
CAPUT
IV.
294
tatem
ailigando
externis
elementis,
spiritualem
Dei
cultum
pervertit
ac
profanat,
ut
iam
dixi.
Desciscent
quidam
a
fide.
Incertum
de
magistrisne
loquatur,
an
de
auditoribus.
Malo
tamen
ad
posteriores
referre:
quia
magistros
deinde
vocat
spiritus
impostores.
Et
hocest
sjJKpocuxOTepov,
non
modo
fore
qui
spargant
impia
dogmata
et
fidei
puritatem
inficiant
:
sed
discipulos
etiam
non
defore
quos
trahant
in
suam
sectam.
Hinc
autem
nascitur
maior
perturbatio,
quum
ita
mendacium
invalescit.
Porro
non
leve
est
vitium
quod
notat,
sed
atrocissimum
crimen,
apostasia
a
fide:
et
tamen
prima
specie
non
videtur
in
ipsa
doctrina,
quam
attingit,
tantum
esse
mali.
Quid
enim?
an
propter
ciborum
vel
coniugii
prohibitionem
funditus
eversa
est
fides?
Sed
consideranda
est
altior
ratio:
quod
perversum
Dei
cultum
homines
pro
libidine
comminiscuntur,
quod
regnum
invadunt
in
conscientias,
quod
usum
bonarum
rerum
a
Domino
permissum
vetare
audent.
Ubi
semel
vitiatus
est
cultus
Dei,
nihil
amplius
integrum
aut
sanum:
imo
tota
fides
periit.
Quare
rideant
nos
papistae
licet,
quum
tyrannicas
eorum
leges
exagitamus
de
observationibus
externis:
scimus
tamen
causam
maxime
seriam
et
gravissimam
nos
agere:
quia
dissipatur
fidei
doctrina
simulatque
talibus
corruptelis
inficitur
Dei
cultus.
Neque
enim
de
carne
aut
piscibus
lis
est,
neque
de
nigro
aut
cineritio
colore,
neque
de
die
veneris
aut
mercurii:
sed
de
insanis
hominum
superstitionibus,
qui
Deum
talibus
nugis
placare
volunt
:
et
cultum
illi
carnalem
fingendo,
idolum
Dei
loco
sibi
fingunt.
Quis
hanc
a
fide
discessionem
esse
neget?
Spiritibus.
Prophetas
aut
doctores
intelligit:
quos
ideo
sic
nominat,
quia
spiritum
iactant,
atque
hoc
titulo
se
venditant
ad
populum.
Est
quidem
hoc
perpetuo
verum,
qualescunque
sint
homines,
spiritus
instigatione
loqui:
sed
non
idem
spiritus
omnes
instigat.
Nam
Satan
aliquando
spiritus
est
mendax
in
ore
pseudoprophetarum
ad
decipiendos
infideles
qui
decipi
merentur.
Quisquis
autem
debitam
Christo
gloriam
tribuit,
ex
spiritu
Dei
loquitur,
teste
Paulo
(1.
Corin.
12,
3).
Verum
loquutio
ista,
de
qua
nunc,
agimus,
hinc
initio
manavit,
quod
servi
Dei,
ut
res
erat,
se
habere
ex
spiritus
revelatione
profitebantur
quaecunque
in
medium
afferebant.
Unde
illis
inditum
fuit
spiritus
nomen
cuius
erant
organa.
Satanae
vero
ministri
falsa
aemulatione,
tanquam
simiae,
idem
postea
iactare
coeperunt:
et
nomen
quoque
falso
ad
se
traxerunt.
Secundum
hanc
rationem
dicit
Iohannes:
Probate
spiritus,
numquid
ex
Deo
sint
(1.
Iohan.
4,
1).
Et
Paulus
se
ipsum
exponit
addendo,
d
o
c
t
r
i
n
i
s
daemoniorum:
quod
perinde
est
ac
si
dixisset,
attendentes
pseudoprophetis
et
diabolicis
eorum
dogmatibus.
Iterum
observa
quam
non
levis
sit
error
nec
|