|
47:293
293
CAPUT
XII.
294
Et
glorificavi.
Tantundem
valet
ac
si
dixisset:
Perficiam
quod
coepi.
Neque
enim
Deus
opus
manuum
suarum
mutilum
deserit,
ut
habetur
Psalmo
138,
8.
Caeterum
quia
Dei
consilium
fuit,
crucis
scandalo
occurrere,
non
modo
promittit
gloriosam
fore
Christi
mortem,
sed
simul
tot
decora
commendat,
quibus
eam
iam
prius
ornaverat.
29.
Tonitru
factum
esse.
Hoc
certe
prodigio
simile,
quod
ad
tam
apertum
miraculum
stupida
fuerit
turba,
quae
adstabat.
Quidam
surdis
auribus
quasi
confusum
sonum
accipiunt,
quod
distincte
protulerat
Deus.
Alii
minus
hebetes
multum
tamen
diminuunt
ex
maiestate
divinae
vocis,
quum
angelum
fingunt
autorem.
Sed
idem
hodie
usu
quoque
venit.
Nam
satis
articulate
loquitur
Deus
in
evangelio,
et
illic
vis
et
energia
spiritus
se
profert,
quae
coelum
et
terram
concutere
debeat,
sed
tam
frigida
est
apud
multos
doctrina,
quasi
tantum
ab
homine
mortali
prodiret:
aliis
vero
balbus
est
Dei
sermo
ac
barbarus
non
secus
ac
tonitru.
Quaeritur
tamen,
an
frustra
et
sine
ullo
profectu
vox
illa
de
coelo
insonuerit.
Respondeo,
quod
hic
turbae
evangelista
tribuit
nonnisi
in
partem
competere.
Fuerunt
enim
praeter
apostolos
etiam
aliqui
minus
sinistri
interpretes,
sed
evangelista
breviter
notare
voluit,
quid
promiscue
in
mundo
fieri
soleat:
nempe
quod
maior
pars
Deum
audiens
clare
et
sonore
loquentem
non
audit.
30.
Non
propter
me.
Annon
confirmatione
opus
habuit
Christus,
vel
minorem
eius
curam
quam
nostri
habuit
pater?
Sed
tenendum
est
illud
principium:
sicuti
Christus
nostra
causa
carnem
induit,
ita
quidquid
bonorum
accepit
a
patre,
nostra
causa
fuisse
illi
collatum.
Deinde
hoc
quoque
verum
est,
vocem
e
coelo
fuisse
editam
populi
respectu:
neque
enim
externo
miraculo
opus
ipse
habebat.
Porro
hic
tacita
est
exprobratio,
quod
Iudaei
quasi
lapidum
instar
surdi
sint
ad
Dei
vocem:
nam
quum
eorum
causa
loquatur
Deus,
nihil
excusationis
habet
eorum
ingratitudo,
dum
aures
non
accommodant.
31.
Nunc
iudicium
est
mundi.
Iam
Dominus
quasi
certamine
defunctus,
et
iam
non
timoris
solum,
sed
mortis
quoque
victor
exsultat.
Magnifice
enim
fructum
mortis
suae
praedicat,
quae
discipulis
consternationis
poterat
causa
esse.
Iudicii
nomen
aliis
reformationem,
aliis
damnationem
significat.
Ego
prioribus
magis
assentior,
qui
ita
exponunt,
quod
mundus
in
legitimum
ordinem
restituendus
sit.
Nam
vox
hebraica
misphat,
quae
per
iudicium
redditur,
rectam
constitutionem
significat.
Scimus
autem
extra
Christum
nihil
in
mundo
nisi
confusum
esse.
Etsi
autem
iam
regnum
Dei
erigere
coeperat
Christus,
mors
tamen
eius
verum
demum
status
rite
compositi
exordium
et
plena
mundi
instauratio
fuit.
Notandum
tammi
simul,
quod
haec
in
mundo
rectitudo
constitui
nequeat,
quin
regnum
Satanae
prius
|