|
25:293
293
REDITUS
AD
HISTORIAM.
294
tur,
deinde
pronomen
Eum
designat
quempiam
cuius
nondum
facta
fuit
mentio,
hoc
vero
satis
tritum
est
Hebraeis,
praesertim
ubi
de
Ierosolyma,
vel
Deo,
vel
de
celeberrimo
aliquo
homine
agitur.
Ergo
xat*
eCoxqv
relativum
hic
ponitur
pro
antecedente.
Quanquam
autem
de
populo
israelitico
agit,
dubium
tamen
est
caputne
an
totum
corpus
designet:
qua
de
re
non
magnopere
contendo,
quia
perinde
est
quoad
summam
rei.
Porro
quod
in
longum
tempus
suas
prophetias
reiicit
Balaam,
facit
ad
solatium
Balac.
Quantum
enim
potest
invidiam
declinat:
ideoque
admonet
si
quid
mali
denunciet,
non
esse
cito
metuendum,
quia
disserit
de
rebus
adhuc
procul
remotis.
Secundum
membrum
haud
dubie
ad
caput
populi
restringitur,
quod
metaphorice
vocatur
stella,
deinde
sine
figura
exprimitur,
geminatio
enim
haec
trita
est
Hebraeis,
qua
rem
unam
bis
commemorant.
Certe
non
aliud
intelligit
sceptri
nomine
quam
quod
per
stellam
significaverat:
ita
felicitatem
populi
locat
in
regno.
Unde
colligimus
statum
eius
non
aliter
fuisse
perfectum
quam
ubi
per
manum
regis
gubernari
coepit.
Nam
quia
in
Christo
fundata
est
adoptio
generis
Abrahae,
illic
nonnisi
scintillae
benedictionis
Dei
micarunt,
donec
in
Christo
ipso
solidus
splendor
fuit
conspicuus.
Notandum
est
igitur,
quod
Balaam
de
gratia
Dei
erga
populum
israeliticum
vaticinari
incipiens,
statim
ad
sceptrum
nos
dirigit,
ac
si
verum
et
certum
divini
favoris
speculum
esset.
Nec
vero
aliter
se
Deus
populo
exhibuit
patrem
quam
per
Christum.
Fateor
quidem
iam
in
Davide
exstitisse
principia
quaedam,
sed
quae
longissime
distarent
a
plena
exhibitione
rei.
Neque
enim
diuturna
fuit
regni
illius
gloria:
imo
statim
maior
dignitas,
decem
tribuum
defectione,
collapsa
est,
et
tandem
prorsus
exstincta:
et
quum
maxime
floruit
Davidis
potentia,
non
tamen
longius
imperium
suum
extendit
quam
ad
vicinas
gentes.
Ergo
progressus
stellae
et
sceptri
de
quo
loquitur
Balaam,
joroprie
ad
Christum
spectat,
atque
huic
vaticinio
respondet
quod
legitur
in
Psalmo
(110,
2),
sceptrum
fortitudinis
tuae
emittet
Deus
ex
Sion.
Undesequitur
benedictionem
de
qua
loquitur
Balaam
ad
nos
usque
diffundi:
quia
si
a
sceptro
tanquam
a
suo
genuino
fonte
profluxit
veteris
populi
felicitas,
quies,
status
recte
compositus,
dignitas,
salus,
gloria,
non
dubium
quin
Christus
suo
adventu
haec
omnia
plenius
nobis
praestiterit.
Subiicitur
tanquam
regni
appendix
subversio
gentis
Moab.
Ac
primo
quidem
denunciat
Balaam,
principes
eius
confossum
iri.
Si
cui
magis
placeat
legere
Angulos,
metaphorice
erit
loquutio,
ac
si
dictum
esset:
Penetrabit
munitiones,
vel
franget
quod
videtur
maxime
solidum.
Non
dubito
idem
confirmari
per
filios
Seth.
Nam
qui
generaliter
accipiunt
de
toto
humano
genere,
textum
suo
commento
violenter
detorquent.
Sermo-
|