|
6:292
Pighius
interpretatur,
quasi
dixerim
eorum
unumquemque
secum
dissidere.
Sed
quis
putidum
hunc
calumniatorem
ferat?
Obscure
vero
et
perplexe
loqui
cur
non
dixero,
qui
de
homine
sic
loquuntur,
quasi
in
sua
integritate
adhuc
staret,
quum
in
gravem
ruinam
ceciderit,
unde
surgere
sua
virtute
non
potest?
qui
liberi
arbitrii
potentiam
sic
in
homine
constituant,
quasi
per
lapsum
non
amissa
esset?
Verum
quia
de
hac
re
litigare
nimis
longum
esset,
nihil
addam
amplius:
nisi
quod
scire
ex
eo
velim,
quo
sensu
alibi1)
prodat,
ante
exortam
Pelagii
haeresim,
veteres
omnes
liberum
arbitrium
indistinctius
extulisse.
Si
sublata
gratiae
Dei
et
humanae
virtutis
distinctione
facilis
[pag.
83]
est
et
expedita
perspicuitas,
errasse
me
fateor.
Sin
vero
in
illa
confusione
lectorem
haerere
necesse
est,
dubium
et
anxium,
quantum
Deo
adscribere,
quantum
homini
relinquere
debeat,
cur
ita,
quum
nihil
deliquerim,
atrociter
vexor?
IN
LIBRUM
TERTIUM.
Sequitur
tertius
liber,
quem
totum
Augustino
destinavit.
Nam
quia
illum
unum
ex
aliorum
numero
exceperam,
non
modo
eum
mihi
eripere,
sed
etiam
in
suas
partes
pertrahere
conatur.
Hoc,
inquam,
initio
profitetur:
sed
ubi
paululum
in
rem
ipsam
ingressus
est,
saepe
restitat
et
haeret,
nunc
subterfugia
quaeritat,
nunc
palam
ipsum,
quem
sibi
adiungere
proposuerat,
Augustinum
repudiat.
Quid
autem
prodest,
inflatis
buccis
nihil
non
polliceri,
tum
ubi
lectorum
desiderium
simul
et
attentionem
acueris,
hiantes
ipsos
dimittere?
Ego
vero
efficiam
primum
ut
perspiciant
omnes
integri
iudicii,
et
erga
veritatem
non
male
affecti
lectores,
Pighium
non
amore
sanae
doctrinae,
sed
importuno
et
furioso
nostri
odio,
ad
hanc
causam
accessisse:
in
ea
tractanda
non
veri
inveniendi
studio,
sed
ambitione
ac
rixandi
libidine
agi
atque
impelli.
Postremo
nihil
sincere
aut
candide
agere,
sed
satis
habere,
si
quovis
modo
legentium
oculos
perstringat,
imo
laudem
ex
calliditate
et
fallendi
peritia
captare.
Deinde
quod
unum
saltem
ex
veteribus
Augustinum
nobis
suffragari
asserui,
fidem
ut
in
eo
meam
atque
ingenuitatem
agnoscant.
Primum,
abruptas
me
nec
intellectas
ex
Augustino
sententias
citare
causatur.
At
quas?
Quod
scribit
non
esse
liberam
sine
spiritu
hominis
voluntatem,
quum-cupiditatibus
vincentibus
et
vincientibus
teneatur.
Notavi
locum:
in
epistola
144.
ad
Anastasium
id
habetur.
Quid
[pag.
84]
hic
abruptum
aut
obscurum?
Item,
quod
in
libello
de
per-
1)
Libr.
3
circa
principium.
|