|
47:292
immensi
eius
amoris
erga
nos
specimen.
Caeterum
memoria
tenendum
est
quod
prius
admonui,
humanos
affectus,
a
quibus
Christus
immunis
non
fuit,
puros
in
eo
fuisse
et
a
peccato
immunes:
ratio
est,
quia
compositi
erant
et
temperati
ad
Dei
obsequium.
Neque
enim
obstat
auin
mortem
naturaliter
horreat
Christus,
et
tamen
cupiat
parere
Deo:
nempe
secundum
diversos
respectus.
Hinc
illa
correctio,
quum
dicit
propterea
veni
in
hanc
horam.
Utcunque
enim
mortem
per
se
timere
liceat,
quia
tamen
reputat
quorsum
missus
sit
et
quid
exigat
redemptoris
officium,
conceptum
ex
naturae
sensu
horrorem
patri
domandum
offert,
vel
potius
eo
domito
liber
et
solutus
ad
exsequenduin
Dei
imperium
se
accingit.
Quod
si
Christi
affectus
omni
vitio
puros
ita
subigi
oportuit,
ut
patri
obsequens
esset,
quanto
studio
in
hoc
incumbere
nos
oportet,
quando
totidem
ei
sunt
inimici
in
nobis,
quod
ex
carne
nostra
affectus
scaturiunt?
Sit
haec
igitur
piorum
meditatio,
vim
sibi
facere,
donec
se
ipsos
abnegaverint.
Simul
notandum
est,
non
tantum
affectus
eos
esse
fraenandos,
qui
ex
diametro
pugnant
cum
Dei
voluntate,
sed
qui
vocationis
nostrae
cursum
impediunt,
etiamsi
alias
pravi
non
sint
nec
vitiosi.
Hoc
ut
clarius
pateat,
in
primo
gradu
locanda
est
Dei
voluntas.
In
secundo
voluntas
hominis
sincera
et
integra,
qualem
Deus
Adae
indiderat
et
qualis
in
Christo
fuit.
In
postremo
nostra,
quae
peccati
contagione
infecta
est.
Voluntas
Dei
regula
est,
cui
subiici
oportet
quidquid
est
inferius.
Iam
pura
naturae
voluntas
Deo
per
se
rebellis
non
erit:
homini
tamen,
etiamsi
totus
ad
rectitudinem
formatus
sit,
multa
impedimenta
occurrent,
nisi
suos
affectus
Deo
subigat.
Christo
igitur
unum
et
simplex
certamen
fuit,
ut
quod
naturaliter
tenebat
timere
desineret,
quum
agnoscit
aliter
Deo
placere.
Nobis
autem
duplex
est:
quia
cum
carnis
nostrae
contumacia
luctandum
est.
Hinc
fit
ut
fortissimi
quique
athletae
nunquam
tamen
absque
vulnere
superent.
Pater,
serva
me.
Hic
ordo
nobis
servandus
est,
quoties
vel
motu
angimur
vel
urimur
dolore,
ut
statim
corda
nostra
se
ad
Deum
efferant.
Nihil
enim
deterius
est
vel
magis
noxium
quam
intus
alere
quod
nos
cruciat
:
sicuti
videmus
bonam
mundi
partem
se
arrodere
caecis
tormentis
atque
in
omnibus,
qui
ad
Deum
non
assurgunt,
haec
iusta
est
socordiae
poena,
ne
quidquam
levationis
sentiant.
28.
Pater,
glorifiica
nomen
tuum.
His
verbis
patris
gloriam
se
aliis
omnibus
praeferre
testatur,
etiam
posthabita
et
neglecta
vitae
rjatione.
Atque
haec
vera
demum
est
votorum
omnium
moderatio,
si
Dei
gloriam
ita
expetimus,
ut
reliqua
omnia
locum
ei
cedant.
Haec
enim
compensatio
abunde
nobis
sufficere
debet,
ut
quaecunque
gravia
et
molesta
sunt
aequo
animo
feramus.
|