|
6:291
RESPONSIO
CONTRA
PIGHIUM
que
duos
ex
testium
suorum
catalogo
expungat
Pighius
oportet.
Sex1)
adhuc
restant:
ex
quibus
duo,
Ambrosius
et
Basilius,
minimum,
imo
prorsus
nihil
eius
causam
adiuvant.
Illa
enim,
quam
ponunt,
naturae
humanae
descriptio,
quid2)
ad
hanc
vitiatam
et
degenerem
naturam,
quae,
ut
reliquis
Dei
donis
ita
libertate
etiam
spoliata,
praesentem
qua
premitur
inopiam
suam
deplorare
potius
quam
perditam
virtutem
iactare
debet.
Libertas
enim
voluntatis
sanitas
est.
Nunc
ergo
qui
liberam
vult
facere
voluntatem,
sanitatem
illi
reddat.
Sequitur
Origenes,
cuius
suffragio
quantum
sit
in
ecclesiae
dogmatibus
tribuendum,
penes
Hieronymum
sit
iudicium.
At
non
est
credibile,
de
re
tam
familiariter
suo
saeculo
nota,
hoc
est,
de
insigni
fidei
nostrae
axiomate,
potuisse
mentiri.
Quid?
An
non
haec
sunt
ex
praecipuis
fidei
nostrae
capitibus?
Filium
a
patre
genitum
esse,
unius
cum
patre
naturae,
spiritum
sanctum
unius
esse
cum
patre
et
filio
divinitatis,
hanc
ipsam
carnem
quam
nunc
gestamus
resurrecturam,
et
similia.
At
Origenes
factum
non
genitum
filium
docet;
bonum
esse
natura
negat,
et
ex
se
ipso;
de
spiritu
sancto
non
aliter
sentit
quam
de
operatione
nuda;
carnem
putat
in
nihilum
redigendam,
ubi
Christus
apparuerit.
Nunc
suum
istud
acroama
si
occinat
Pighius:
non
potuisse
de
rebus
adeo
notis
mentiri
Origenem,
nonne
dignus
erit,
[pag.
82J
cuius
in
os
omnes
conspuant?
Habet
tamen
adhuc
Hilarium,
sed
cuius
sententiam
ab
orthodoxo
concilio
damnatam
fuisse
demonstravimus.
Habet
Hieronymum,
qui
sub
extremam
senectutem
a
Pelagio
expergefactus
aliquanto
tandem
moderatius
loqui
coepit.
Habet
Chrysostomum,
quem
semper
confessus
sum
in
extollenda
hominis
facultate
fuisse
immodicum.
Nec
vero
Bernardum
proferre
alibi
dubitat:
cuius
arbitrio
si
definienda
esset
controversia,
si
non
prorsus
totum
obtinerem,
longo
tamen
intervallo
essem
superior.
Ubi
est
ille
adeo
contestatus
temporum
omnium
consensus,
qui
pro
certa
et
indubia
ecclesiae
traditione
haberi,
adeoque
Dei
verbo
praeferri
ob
certitudinem
debeat?
Ubi
mendacium
illud
tam
capitale,
cuius
me
evidenter
convictum
tantopere
gloriatur?
Dixi,
veteres
plus
iusto
liberum
arbitrium
extollere,
Graecos
praesertim,
atque
in
his
nominatim
Chrysostomum,
Addidi
tamen,
sic
perplexe,
aut
obscure,
aut
varie
ipsos
loqui,
ut
certi
aliquid
referre
ex
eorum
scriptis
non
facile
sit.
Varie
loqui
in
hunc
sensum
accepi:
quod
hic
plus,
ille
minus
libero
arbitrio
tribuat;
hic
libertatem
constituat
una
in
parte,
ille
in
altera:
sic
ut
collectae
inter
se
omnium
sententiae,
nihil
quam
suspensum
tenere
hominem
queant.
Ita
1)
Princeps
mendose
scribit:
sed.
2)
Sic
bene
omnes,
'praeeunte
Gallasio.
Princeps:
quod.
|