|
47:291
291
IN
EVANGELIUM
IOANNIS
292
expiatio
consideranda
est,
qua
iram
et
maledictionem
Dei
placavit.
Id
porro
fieri
non
poterat,
quin
reatum
nostrum
in
se
transferret.
Mortem
igitur,
quam
subibat,
horroris
plenam
esse
oportuit,
quia
satisfactione
pro
nobis
defungi
non
poterat,
quin
horribile
Dei
iudicium
sensu
suo
apprehenderet:
unde
melius
cognoscitur
peccati
atrocitas,
cuius
tam
diram
poenam
ab
unigenito
filio
exegit
coelestis
pater.
Sciamus
ergo
mortem
non
fuisse
delitias
aut
lusum
Christo,
sed
in
extremos
usque
cruciatus
deiectum
fuisse
nostra
causa.
Nec
vero
absurdum
fuit
Dei
filium
sic
turbari.
Divinitas
enim
occulta,
neque
vim
suam
exserens,
quodammodo
quievit
ut
locum
expiationi
faceret.
Ipse
autem
Christus
non
modo
carnem
nostram,
sed
humanos
affectus
induerat.
Fuerunt
quidem
voluntarii
isti
in
eo
affectus,
quia
non
coactus
timuit,
sed
quia
timori
sponte
se
subiecerat.
Statuendum
est
tamen
vere,
non
ficte
timuisse.
Quanquam
in
hoc
reliquis
hominibus
fuit
dissimilis,
quod
affectus
sipos
habuit
temperatos
in
obedientiam
iustitiae
Dei
:
sicuti
alibi
dictum
est.
Altera
etiam
utilitas
hinc
ad
nos
redit.
Si
nulla
in
Christo
fuisset
turbatio
ex
mortis
timore,
quis
nostrum
putaret
ad
se
spectare
eius
exemplum?
Neque
enim
mortem
sine
doloris
sensu
oppetere
nobis
datum
est:
sed
quum
audimus
non
fuisse
in
eo
ferreum
robur,
colligimus
animos
ad
eum
sequendum,
neque
obstat
nobis
carnis
infirmitas
quae
mortem
expavescit,
quin
duci
nostro
comites
nos
addamus
ad
luctandum.
Et
quid
dicam?
Hic
tanquam
sub
oculis
cernimus,
quanti
constiterit
salus
nostra
Dei
filio,
dum
in
ultimas
angustias
redactus
nec
verba
invenit,
quibus
exprimat
doloris
vehementiam,
nec
consilium
secundum
hominem.
Quod
autem
unum
restat,
confugit
ad
preces
et
se
liberari
a
morte
postulat.
Rursum,
quia
simul
videt
se
aeterno
Dei
consilio
destinatum
esse
victimam
pro
peccatis,
votum
illud,
quod
ingens
moestitia
expresserat,
mox
corrigit
et
quasi
iniecta
manu
se
ipsum
retrahit,
ut
totus
acquiescat
patris
arbitrio.
Notandi
sunt
hoc
loco
quinque
gradus.
Nain
primum
locum
tenet
querimonia,
quae
erumpit
ex
immenso
dolore.
Secundo
sentit
se
opus
habere
remedio
:
et
ne
metu
obruatur,
secum
quaerit
quidnam
sit
agendum.
Tertio
ad
patrem
se
recipit
eumque
liberatorem
implorat.
Quarto
votum
quod
agnoscit
vocationi
suae
adversum
retractat,
et
quidvis
pati
praeoptat,
quam
ut
non
impleat
quod
sibi
a
patre
iniunctum
est.
Postremo
una
Dei
gloria
contentus
reliqua
omnia
obliviscitur
ac
pro
nihilo
ducit.
Sed
videtur
hoc
parum
decere
filium
Dei,
quod
votum
illi
inconsiderate
effluit,
cui
statim
renuntiandum
est
ut
patri
obediat.
Fateor
certe
hanc
esse
crucis
stultitiam,
quae
scandalo
est
superbis
hominibus.
Sed
quo
se
magis
exinanivit
gloriae
Dominus,
eo
luculentius
habemus
|