|
6:290
traditione
prodierit,
et
ab
ipso
ecclesiae
exordio,
ad
nostram
usque
aetatem,
perpetua
successione
fluxerit.
Quod
si
exceptionem
ab
Augustino,
qua
in
eadem
[pag.
80]
causa
utitur,
mutuari
velim,
nemo,
nisi
valde
iniquus,
opinor,
quum
sit
aequissima,
repudiabit.
Nam
quum
ex
adversa
parte
quidam
acquiescere
se
paratos
profiterentur,
si
doctrinam
suam
patrum
autoritate
probaret,
respondet
his
verbis.
Quid
igitur
opus
est,
ut
eorum
scrutemur
opuscula,
qui
priusquam
ista
haeresis
oriretur,
non
habuerunt
necessitatem
in
hac
difficili
ad
solvendum
quaestione
versari?
quod
procul
dubio
facerent,
si
respondere
talibus
cogerentur.
Unde
factum
est,
ut
de
gratia
Dei
quid
sentirent,
breviter
quibusdam
scriptorum
suorum
locis,
et
transeunter
attingerent:
immorarentur
vero
in
iis,
quae
adversus
alios
haereticos
disputabant.
His
verbis
si
nunc
Pighium
conveniam,
ut
remittat
quod
tantopere
urget,
non
aliunde
petendam
huius
causae
definitionem,
quam
ex
veterum
scriptis,
quam
Augustinus
breviter
ac
transeunter
eos
attigisse
testis
est,
pleno
gutture
sua
illa
convicia,
quibus
refertus
est,
in
me
ructabit.
Quando
igitur
nihil
aequi
impetrari
potest
ab
ista
furia,
ad
lectores
me
converto:
apud
quos
ponderis
nonnihil
spero
habiturum,
quod
tam
iusta
ratione
nititur.
Verum
in
hoc
potissimum
cardine
vertitur
nostra
defensio,
quod
dico,
Pighium
partim
commentitiis
testium
nominibus
ad
faciendum
numerum
in
nos
abuti,
partim
ea
quae
recitat
testimonia
perperam
ac
falso
in
nos
detorquere,
quum
nihil
nobis
repugnent.
Si
quidem
Petrum
et
Clementem
nominando,
quid
aliud
quam
fucum
facit?
Toties
me
impudentem
nominando,
cavere,
puto,
sibi
voluit,
ac
antevertere,
ne
quod
meretur
a
me
audiret.
Sed
quo
nomine
perditam
istam
ac
deploratam
nequitiam
appellabimus,
quod
tam
confidenter
nothi
et
confictitii
libri
praetextu
Petrum
et
Clementem
nobis
obtrudit?
Quod
ad
Irenaeum
et
Tertullianum
attinet,
quum
homini
libertatem
in
prima
tantum
sua
origine
tribuant,
et
in
illa
naturae
integritate
in
qua
conditus
[pag.
81]
fuit,
corruptionis
autem,
quam
vitio
suo
contraxit,
nullam
faciant
mentionem,
eorum
verbis
minime
laedimur,
qui
servitutis
causam
non
in
natura
ponimus
sed
in
lapsu
primi
hominis.
Illi
igitur
hominem
liberum
fuisse
creatum
tradunt:
nos
id
non
negamus,
sed
dicimus
in
servitutem
incidisse,
quia
a
primo
suo
statu
degeneraverit.
Illi
peccatum
non
haerere
in
substantia
contendunt:
nos
quoque
id
ipsum1)
asserimus,
sed
addimus,
primo
homini,
ex
quo
a
sua
integritate
excidit,
bonae
naturae
corruptionem
accidisse,
quam
ad
totum
suum
genus
transmiserit.
Ergo
hos
quo-
1)
id
nos
quoque
ipsum
1552
seqq.
19
|