|
52:290
sona
loqui,
quam
his
verbis:
Deus
manifestatus
in
carne.
Nam
primo,
disertum
hic
testimonium
habemus
utriusque
naturae:
verum
enim
Deum
et
verum
hominem
simul
pronuntiat.
Secundo,
notatur
inter
duas
naturas
distinctio:
quum
hinc
vocat
Deum,
inde
manifestationem
in
carne
ponit.
Tertio,
unitas
personae
significatur,
quum
unum
eundemque
esse
tradit:
qui
quum
Deus
esset,
manifestatus
fuit
in
carne.
Ita
hoc
uno
testimonio
vera
et
orthodoxa
fides
adversus
Arium,
Marcionem,
Nestorium
et
Eutychem
egregie
munitur.
Caeterum
magnum
emphasin
continent
ista
antitheta,
Deus
in
carne.
Quantum
enim
interest
inter
Deum
et
hominem?
Et
tamen
immensam
Dei
gloriam
sic
videmus
in
Christo
coniunctam
cum
hac
nostra
carnis
putredine,
ut
unum
efficiant.
Iustificatus
in
spiritu.
Sicuti
carnem
induendo
se
exinanivit
Filius
Dei:
ita
et
in
ipso
spiritualis
apparuit
virtus,
quae
Deum
esse
testatur.
Porro
locum
hunc
varie
exponunt.
Sed
ego,
germanum
apostoli
sensum,
ut
a
me
quidem
percipitur,
contentus
explicasse,
nihil
praeterea
addam.
Primum
iustificatio
hic
approbationem
divinae
potentiae
significat.
Ut
Psal.
19,
10,
iudicia
Dei
iustificata:
hoc
est,
exquisite
et
ad
unguem
perfecta.
Et
Psal.
51,
6,
iustificari
Deum,
pro
eo
quod
est
laudem
iustitiae
eius
conspicuam
reddi.
Sic
et
Matthaei
l
l
,
19,
quum
dicit
Christus
iustificatam
esse
sapientiam
a
filiis
suis,
intelligit
honorem
illi
suum
exhibitum.
Item
Lucas
cap.
7,
35,
quum
publicanos
iustificasse
Deum
commemorat,
intelligit,
debita
reverentia
et
gratitudine
prosequutos
esse
Dei
gratiam,
quam
in
Christo
cernebant
Ergo
tantundem
valet
quod
hic
legimus,
ac
si
dixisset
Paulus,
eundem,
qui
humana
carne
vestitus
apparuit,
simul
tamen
declaratum
fuisse
Dei
filium,
ut
carnis
infirmitas
nihil
derogaverit
eius
gloriae.
Spiritus
nomine
comprehendit
quidquid
in
Christo
divinum
fuit
ac
supra
hominem:
idque
duas
ob
causas.
Nam
quia
in
carne
humiliatus
fuerat,
nunc
ex
adverso
illustrationem
gloriae
ponens,
spiritum
opposuit.
Deinde
gloria
illa
unigenito
Dei
filio
digna,
quam
Iohannes
in
Christo
spectatam
fuisse
docet
(1,
14),
non
externa
pompa,
non
terreno
splendore
constabat,
sed
spiritualis
fere
tota
erat.
Eadem
loquendi
forma
usus
est
primo
ad
Romanos
(v.
3),
Qui
factus
est
ex
semine
David
secundum
carnem,
declaratus
autem
filius
Dei
in
potentia
spiritus:
nisi
quod
speciem
unam
illic
adiicit,
nempe
resurrectionem.
Visus
angelis,
praedicatus
gentibus.
Mira
omnia
et
stupenda:
quod
gentes,
quae
hactenus
in
caecitate
mentis
erraverant,
dignatus
est
Deus
revelatione
filii
sui,
quae
coelestes
quoque
angelos
latuerat.
Nam
quod
angelis
visum
esse
dicit,
intelligit
tale
spectaculum
fuisse,
quod
tam
novitate
quam
praestantia
sua
angelos
in
se
converterit
19
|