|
47:290
si
demersi
sumus
in
amorem
mundi,
ut
non
facile
sit
eius
oblivisci,
fieri
non
potest
ut
in
coelum
pergamus.
Sed
quum
tam
violenter
Christus
nos
expergefaciat,
nimis
absurdum
esset
exitialem
somnum
dormire.
26.
Si
quis
mihi
ministraverit
Quo
mors
minus
nobis
acerba
sit
ac
molesta,
Christus
ad
eam
libenter
subeundam
exemplo
suo
nos
invitat:
pudebit
certe
hoc
honoris
recusare,
ut
simus
eius
discipuli.
Atqui
non
alia
lege
nos
in
suorum
numerum
admittit,
nisi
quam
ipse
praemonstrat
viam
sequamur.
Est
autem
nobis
dux
itineris
ad
obeundam
mortem.
Mitescit
ergo,
et
quodammodo
suavis
redditur
mortis
acerbitas,
dum
nobis
eius
subeundae
conditio
cum
filio
Dei
communis
est.
Ergo
tantum
abest
ut
nos
propter
crucem
abhorrere
a
Christo
conveniat,
ut
potius
in
eius
gratiam
mors
appetenda
sit.
Eodem
pertinet
quod
sequitur,
et
ubi
ego
sum,
illic
minister
meus
erit
Exigit
enim
ne
recusent
sui
ministri
se
morti
subiicere,
ad
quam
praeire
ipsum
vident.
Neque
enim
aequum
est,
ut
quidquam
habeat
separatum
minister
a
domino
suo.
Futurum
tempus
in
verbo
erit
positum
est
vice
imperativi
more
hebraico.
Aliis
videtur
esse
consolatio,
quasi
promitteret
Christus
consortes
suae
resurrectionis
fore,
quibus
grave
non
fuerit
simul
mori:
sed
illud,
quod
dixi,
probabilius
est.
Postea
enim
additur
consolatio,
quod
pater
mercede
non
frustrabitur
Christi
ministros,
qui
individui
fuerint
illi
comites
tam
in
vita
quam
in
morte,
27.
Nunc
anima
mea
turbata
est,
et
quid
dicam?
Pater,
serva
me
ex
hac
hora:
sed
propterea
veni
in
horam
hanc.
28.
Fater,
glorifica
nomen
tuum.
Venit
ergo
vox
e
coelo:
Et
glorificavi,
et
iterum
glorificabo.
29.
Turba
ergo,
quae
stabat
et
audierat,
dicebat
tonitru
factum
esse.
Alii
dicebant:
Angelus
ei
loquutus
est
30.
Bespondit
Iesus
et
dixit:
Non
propter
me
haec
vox
facta
est,
sed
propter
vos.
31.
Nunc
iudicium
est
mundi
huius
:
nunc
princeps
mundi
huius
eiicietur
foras.
32.
'Et
ego
si
exaltatus
fuero
a
terra,
omnes
traham
ad
me
ipsum.
33.
Hoc
autem
dicebat
significans,
qua
morte
esset
moriturus.
27.
Nunc
anima
mea.
Videtur
initio
sententia
haec
multum
discrepare
a
proximo
sermone.
Illud
plus
'
quam
heroici
pectoris
signum
erat,
hortari
suos
non
modo
ad
subeundam
mortem,
se*d
libenter
et
cupide
oppetendam,
ubi
res
ita
postulat:
nunc
mortem
refugiendo
mollitiem
suam
fatetur.
Nihil
tamen
hic
legimus,
quod
non
optime
conveniat,
quemadmodum
quemque
fidelium
propria
experientia
docet.
Si
rideant
nasuti
homines,
nihil
mirum:
neque
enim
potest
hoc
intelligi
nisi
praxis
accedat.
Caeterum
saluti
nostrae
utile
fuit,
imo
necessarium
sic
affici
filium
Dei.
In
morte
eius
praecipue
19
|