[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


47:289  289  CAPUT  XII.  290  mundum  relinquere,  vitam  amare  dicitur.  Qui  autem  per  contemptum  vitae  huius  alto  animo  ad  mortem  pergit,  dicitur  vitam  odisse,  non  quod  simpliciter  vita  odio  habenda  sit,  quae  merito  censetur  inter  summa  Dei  beneficia,  sed  quia  eam  libenter  abiicere  debent  fideles,  quum  eos  a  Christi  accessu  remoratur,  quemadmodum  si  quis  onus  molestum  et  incommodum,  quum  vult  alio  properare,  a  suis  humeris  excutiat.  In  summa,  vitam  hanc  amare  non  per  se  malum  est,  modo  in  ea  tantum  peregrinemur  semper  ad  scopum  nostrum  intenti.  Nam  hic  legitimus,  est  amandae  vitae  modus,  si  in  ea  manemus  quamdiu  Domino  visum  fuerit,  et  eiusdem  arbitrio  subinde  parati  sumus  ab  ea  migrare,  vel,  ut  uno  verbo  dicam,  si  eam  quasi  manibus  gestantes  offerimus  Deo  in  sacrificium.  Quisquis  ultra  addictus  est  praesenti  vitae,  vitam  suam  perdit,  hoc  est,  coniicit  in  perpetuum  exitium.  Perdere  enim  hic  non  significat  amittere,  aut  facere  rei  carae  iacturam,  sed  exitio  tradere.  Satis  vulgare  est  animae  nomen  pro  vita  accipi.  Quidam  pro  sede  affectuum  hoc  loco  acc  pi  unt,  ac  si  dixisset  Christus:  Qui  carnis  suae  votis  nimium  indulget,  ille  animam  suam  perdit.  Sed  hoc  nimis  coactum  est,  illud  alterum  simplicius,  quod  is  demum  optimam  habet  vitae  perpetuo  fruendae  rationem,  qui  eam  negligit.  Porro  ut  clarior  sit  sensus,  particula  in  mundo  j  quae  semel  tantum  exprimitur,  bis  repetenda  est,  ut  sensus  sit:  Pessime  eos  vitae  suae  consulere,  qui  eam  in  mundo  amant.  Rursum  eos  vere  scire,  quomodo  servanda  sit  vita,  qui  eam  in  mundo  contemnunt.  Et  certe  quisquis  mundo  affixus  est,  coelesti  vita  ultro  se  privat,  cuius  non  aliter  futuri  simus  haeredes,  nisi  inquilini  simus  et  hospites  in  mundo.  Ideo  belluinus  est  ille  affectus,  qui  reguat  in  omnibus  incredulis,  dum,  esse  appetentes,  suum  illud  esse  in  mundo  includunt.  Hinc  fit,  ut  quo  quisque  magis  sollicite  intentus  est  in  suam  salutem  a  regno  Dei,  hoc  est,  a  vera  vita  se  alienet.  Qui  odit  animam  suam.  Iam  admonui  hoc  comparative  esse  dictam:  quia  spernenda  sit  vita,  quoties  nobis  impedimento  est  ne  Deo  vivamus.  Nam  si  praeponderet  coelestis  vitae  meditatio  in  cordibus  nostris,  nullius  momenti  erit  mundus,  ut  nos  retineat.  Hinc  etiam  solvitur,  quae  hic  posset  obiici,  quaestio:  Multi  per  desperationem  aut  aliis  de  causis,  ac  vitae  praesertim  taedio  mortem  sibi  consciscunt,  quos  tamen  non  dicemus  saluti  suae  prospicere:  alios  ad  mortem  rapit  ambitio,  qui  simul  in  exitium  se  praecipitant.  Sed  hic  Christus  disertis  verbis  odium  aut  contemptum  caducae  vitae  commendat,  quem  ex  sensu  vitae  melioris  concipiunt  fideles.  Proinde  quisquis  in  coelum  non  respicit,  nondum  didicit  quomodo  servanda  sit  vita.  Porro  hoc  posterius  membrum  addidit  Christus,  ut  terrorem  incuteret  terrenae  vitae  nimium  cupidis:  quia  Calvini  opera.  Vol.  XLVII.   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci