|
47:289
289
CAPUT
XII.
290
mundum
relinquere,
vitam
amare
dicitur.
Qui
autem
per
contemptum
vitae
huius
alto
animo
ad
mortem
pergit,
dicitur
vitam
odisse,
non
quod
simpliciter
vita
odio
habenda
sit,
quae
merito
censetur
inter
summa
Dei
beneficia,
sed
quia
eam
libenter
abiicere
debent
fideles,
quum
eos
a
Christi
accessu
remoratur,
quemadmodum
si
quis
onus
molestum
et
incommodum,
quum
vult
alio
properare,
a
suis
humeris
excutiat.
In
summa,
vitam
hanc
amare
non
per
se
malum
est,
modo
in
ea
tantum
peregrinemur
semper
ad
scopum
nostrum
intenti.
Nam
hic
legitimus,
est
amandae
vitae
modus,
si
in
ea
manemus
quamdiu
Domino
visum
fuerit,
et
eiusdem
arbitrio
subinde
parati
sumus
ab
ea
migrare,
vel,
ut
uno
verbo
dicam,
si
eam
quasi
manibus
gestantes
offerimus
Deo
in
sacrificium.
Quisquis
ultra
addictus
est
praesenti
vitae,
vitam
suam
perdit,
hoc
est,
coniicit
in
perpetuum
exitium.
Perdere
enim
hic
non
significat
amittere,
aut
facere
rei
carae
iacturam,
sed
exitio
tradere.
Satis
vulgare
est
animae
nomen
pro
vita
accipi.
Quidam
pro
sede
affectuum
hoc
loco
acc
pi
unt,
ac
si
dixisset
Christus:
Qui
carnis
suae
votis
nimium
indulget,
ille
animam
suam
perdit.
Sed
hoc
nimis
coactum
est,
illud
alterum
simplicius,
quod
is
demum
optimam
habet
vitae
perpetuo
fruendae
rationem,
qui
eam
negligit.
Porro
ut
clarior
sit
sensus,
particula
in
mundo
j
quae
semel
tantum
exprimitur,
bis
repetenda
est,
ut
sensus
sit:
Pessime
eos
vitae
suae
consulere,
qui
eam
in
mundo
amant.
Rursum
eos
vere
scire,
quomodo
servanda
sit
vita,
qui
eam
in
mundo
contemnunt.
Et
certe
quisquis
mundo
affixus
est,
coelesti
vita
ultro
se
privat,
cuius
non
aliter
futuri
simus
haeredes,
nisi
inquilini
simus
et
hospites
in
mundo.
Ideo
belluinus
est
ille
affectus,
qui
reguat
in
omnibus
incredulis,
dum,
esse
appetentes,
suum
illud
esse
in
mundo
includunt.
Hinc
fit,
ut
quo
quisque
magis
sollicite
intentus
est
in
suam
salutem
a
regno
Dei,
hoc
est,
a
vera
vita
se
alienet.
Qui
odit
animam
suam.
Iam
admonui
hoc
comparative
esse
dictam:
quia
spernenda
sit
vita,
quoties
nobis
impedimento
est
ne
Deo
vivamus.
Nam
si
praeponderet
coelestis
vitae
meditatio
in
cordibus
nostris,
nullius
momenti
erit
mundus,
ut
nos
retineat.
Hinc
etiam
solvitur,
quae
hic
posset
obiici,
quaestio:
Multi
per
desperationem
aut
aliis
de
causis,
ac
vitae
praesertim
taedio
mortem
sibi
consciscunt,
quos
tamen
non
dicemus
saluti
suae
prospicere:
alios
ad
mortem
rapit
ambitio,
qui
simul
in
exitium
se
praecipitant.
Sed
hic
Christus
disertis
verbis
odium
aut
contemptum
caducae
vitae
commendat,
quem
ex
sensu
vitae
melioris
concipiunt
fideles.
Proinde
quisquis
in
coelum
non
respicit,
nondum
didicit
quomodo
servanda
sit
vita.
Porro
hoc
posterius
membrum
addidit
Christus,
ut
terrorem
incuteret
terrenae
vitae
nimium
cupidis:
quia
Calvini
opera.
Vol.
XLVII.
|