|
6:288
liceat.
Velim
autem
ignoscant
mihi
lectores,
si
in
respondendo
cothurnos
illos
altiores
non
induam,
quibus
in
nos
insurgit
adversarius.
Non
enim
magniloquentia
cum
eo,
sed
veritate
certare
institui:
quae
ut
est
simplex,
ita
placida
orationis
simplicitate
contenta
est.
Principio
igitur,
quum
ecclesiae
consensum
nobis
obiectat,
hanc
sibi
responsionem
uno
verbo
habeat:
non
esse
ecclesiae
consensum,
nisi
qui
congruenter
apteque
per
omnia
verbo
Dei
est
consentaneus.
Non
esse
porro
ad
hominum
placita
torquendum,
quod
spiritus
sanctus,
qui
scilicet
optimus
est
loquendi
artifex,
prophetis
et
apostolis
sine
dubio
dictaverit:
idque
in
eum
finem,
ut
inde
omnes
et
hominum
et
angelorum
doctrinae
aestimarentur.
Quoties
ergo
suam
illam
cantilenam
mihi
occinet,
de
universalis
ecclesiae
consensu,
continuo
excipiam,
perperam
separari,
quae
Deus
perpetuo
nexu
copulavit:
et
meliore
sensu,
ac
commodiore
loco
proverbium
illud
Christi
in
eum
retorquebo:
Ubi
cadaver,
illic
aquilae.
Nam
ut
fidelium
sententiae
pro
perpetuo
ecclesiae
consensu
habeantur,
eas
primum
tanquam
aquilas
ad
cadaver
in
Christi
veritatem
convenire
et
quasi
coalescere
necesse
est.
Neque
praeterea
id
quod
pro
confesso
sumit,
illi
concedo,
ut
quod
sex
vel
octo
scriptis
prodiderint,
pro
certo
et
definito
ecclesiae
consensu
protinus
recipiendum
sit.
Neque
vero
ut
concedam,
illa
me
perurgent.
An
de
re
inter
omnes
suo
tempore
cognita
et
trita
mentiri
auderent?
Quod
si
illis
non
habetur
fides:
quale
amplius
restabit
antiquitatis
testimonium?
Ego
vero,
neque
mendacii
eos
insimulo,
neque
sic
in
totum
repudio,
quod
de
communi
ecclesiae
[pag.
78]
doctrina
testantur,
ut
pro
nihilo,
quasi
non
diceretur,
habeam.
Tantum
ad
plenam
et
solidam
certitudinem
sufficere
nego.
Neque
enim
absurdum
videri
debet,
si
quod
tunc
communiter
in
ecclesiis
receptum
erat,
ita
eos
referre
dixero,
ut
aliquid
ex
proprio
sensu
affingant.
Sive
quod
concepta
semel
opinione
praeoccupati
non
aliter
poterant:
sive
quod
propria
interdum
et
perspicua
loquendi
proprietate
destituebantur.
Unde
enim
Irenaeo,
Tertulliano,
Hilario
spinosum
illud
et
confragosum
dicendi
genus?
nisi
quod
linguam
impositam
habebant,
quominus,
quod
volebant,
exprimerent.
Plurimum
vero
interesse
nemo
nescit,
quibus
quidque
verbis
dicatur.
Ad
haec
respondeat
mihi
Pighius,
plusne
de
ecclesiae
consensu
privato
homini
credendum
sit,
quam
pluribus
simul
in
synodum
collectis,
qui
ecclesiae
nomine,
et
tanquam
ex
ipsius
ore,
quod
inter
se
contulerint,
pronuncient?
Nunc
ad
praesentem
quaestionem.
Hilarium
sic
loquentem
inducit
Pighius:
Voluntatem
nostram
hoc
proprium
ex
sese
habere,
ut
velit:
Deum
vero
incipienti
dare
incrementum,
meritumque
complementi
ex
initio
esse
|