[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


6:288  liceat.  Velim  autem  ignoscant  mihi  lectores,  si  in  respondendo  cothurnos  illos  altiores  non  induam,  quibus  in  nos  insurgit  adversarius.  Non  enim  magniloquentia  cum  eo,  sed  veritate  certare  institui:  quae  ut  est  simplex,  ita  placida  orationis  simplicitate  contenta  est.  Principio  igitur,  quum  ecclesiae  consensum  nobis  obiectat,  hanc  sibi  responsionem  uno  verbo  habeat:  non  esse  ecclesiae  consensum,  nisi  qui  congruenter  apteque  per  omnia  verbo  Dei  est  consentaneus.  Non  esse  porro  ad  hominum  placita  torquendum,  quod  spiritus  sanctus,  qui  scilicet  optimus  est  loquendi  artifex,  prophetis  et  apostolis  sine  dubio  dictaverit:  idque  in  eum  finem,  ut  inde  omnes  et  hominum  et  angelorum  doctrinae  aestimarentur.  Quoties  ergo  suam  illam  cantilenam  mihi  occinet,  de  universalis  ecclesiae  consensu,  continuo  excipiam,  perperam  separari,  quae  Deus  perpetuo  nexu  copulavit:  et  meliore  sensu,  ac  commodiore  loco  proverbium  illud  Christi  in  eum  retorquebo:  Ubi  cadaver,  illic  aquilae.  Nam  ut  fidelium  sententiae  pro  perpetuo  ecclesiae  consensu  habeantur,  eas  primum  tanquam  aquilas  ad  cadaver  in  Christi  veritatem  convenire  et  quasi  coalescere  necesse  est.  Neque  praeterea  id  quod  pro  confesso  sumit,  illi  concedo,  ut  quod  sex  vel  octo  scriptis  prodiderint,  pro  certo  et  definito  ecclesiae  consensu  protinus  recipiendum  sit.  Neque  vero  ut  concedam,  illa  me  perurgent.  An  de  re  inter  omnes  suo  tempore  cognita  et  trita  mentiri  auderent?  Quod  si  illis  non  habetur  fides:  quale  amplius  restabit  antiquitatis  testimonium?  Ego  vero,  neque  mendacii  eos  insimulo,  neque  sic  in  totum  repudio,  quod  de  communi  ecclesiae  [pag.  78]  doctrina  testantur,  ut  pro  nihilo,  quasi  non  diceretur,  habeam.  Tantum  ad  plenam  et  solidam  certitudinem  sufficere  nego.  Neque  enim  absurdum  videri  debet,  si  quod  tunc  communiter  in  ecclesiis  receptum  erat,  ita  eos  referre  dixero,  ut  aliquid  ex  proprio  sensu  affingant.  Sive  quod  concepta  semel  opinione  praeoccupati  non  aliter  poterant:  sive  quod  propria  interdum  et  perspicua  loquendi  proprietate  destituebantur.  Unde  enim  Irenaeo,  Tertulliano,  Hilario  spinosum  illud  et  confragosum  dicendi  genus?  nisi  quod  linguam  impositam  habebant,  quominus,  quod  volebant,  exprimerent.  Plurimum  vero  interesse  nemo  nescit,  quibus  quidque  verbis  dicatur.  Ad  haec  respondeat  mihi  Pighius,  plusne  de  ecclesiae  consensu  privato  homini  credendum  sit,  quam  pluribus  simul  in  synodum  collectis,  qui  ecclesiae  nomine,  et  tanquam  ex  ipsius  ore,  quod  inter  se  contulerint,  pronuncient?  Nunc  ad  praesentem  quaestionem.  Hilarium  sic  loquentem  inducit  Pighius:  Voluntatem  nostram  hoc  proprium  ex  sese  habere,  ut  velit:  Deum  vero  incipienti  dare  incrementum,  meritumque  complementi  ex  initio  esse   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci