|
47:288
daciae
fructus,
postquam
semel
extra
verbi
Dei
metas
vagari
sibi
permisit.
Sanctorum
invocationem
temere
commenti
sunt
papistae
ex
suo
cerebro:
nunc
ut
sibi
fallacem
ex
verbo
Dei
praetextum
concilient,
corrumpunt
ac
lacerant
scripturam,
ac
indignis
eam
ludibriis
exponere
non
dubitant.
23.
Venit
hora:
Multi
hoc
de
morte
exponunt,
quia
per
eam
illustrata
fuit
Christi
gloria.
Itaque
secundum
eos
Christus
iam
instare
mortis
suae
tempus
pronuntiat.
Sed
ego
potius
ad
evangelii
publicationem
refero,
ac
si
dixisset,
notitiam
sui
mox
spargendam
fore
per
omnes
mundi
plagas.
Ita
voluit
consternationi
occurrere,
in
quam
discipulos
coniicere
mors
ipsius
poterat.
Ostendit
enim
non
esse
cur
animis
concidant,
quia
evangelii
doctrina
nihilominus
per
totum
orbem
publicabitur.
Porro
ne
ista
gloriae
cogitatio
paulo
post
evanescat,
ubi
adiudicatus
fuerit
morti,
suspensus
in
oruce
ac
demum
sepultus,
mature
anticipat
et
mortis
suae
ignominiam
gloriae
nihil
obstare
admonet.
Ad
eam
rem
aptissima
similitudine
utitur:
Nisi,
inquit,
granum
frumenti
mortuum
fuerit
sive
putrescat,
aridum
manet
ac
sterile:
mors
autem
seminis
melius
ipsum
vivificat,
ut
inde
prodeat
fructus.
In
summa,
Christus
mortem
suam
sationi
comparat,
quae
dum
videtur
ad
interitum
tritici
tendere,
longe
uberioris
proventus
causa
est.
Quanquam
autem
praesenti
temporis
articulo
maxime
admonitio
haec
necessaria
erat,
perpetuum
tamen
usum
habet
in
ecclesia.
Ac
primum
a
capite
incipere
convenit.
Terribilis
illa
species
ignominiae
et
maledictionis,
quae
apparet
in
morte
Christi,
non
modo
obscurat
eius
gloriam,
sed
e
conspectu
nostro
prorsus
tollit.
Non
est
igitur
in
morte
sola
haerendum,
sed
fructus,
quem
protulit
resurrectio,
simul
reputandus
est.
Ita
nihil
impediet
quominus
undique
refulgeat
eius
gloria.
Hinc
deinde
ad
membra
transeundum
est:
neque
enim
solum
in
morte
interire
nos
putamus,
sed
vita
quoque
nostra
instar
est
perpetuae
mortis,
Coloss.
3,
3.
Actum
ergo
de
nobis
erit,
nisi
ista
consolatio
succurrat,
qua
nos
erigit
Paulus:
Si
exterior
homo
noster
corrumpitur,
interior
renovatur
de
die
in
diem
(2.
Cor.
4,
16).
Sit
igitur
haec
continua
piorum
meditatio,
quum
premuntur
variis
aerumnis,
quum
angustiis
constricti
tenentur,
quum
fame
aut
nuditate
aut
morbis
laborant,
quum
iniuriis
vexantur,
quum
videntur
singulis
momentis
propemodum
a
morte
absorbendi,
hanc
esse
sationem,
quae
suo
tempore
fructum
profert.
25.
Qui
amat
animam
suam.
Doctrinae
exhortationem
Christus
annectit.
Nam
si
mori
nos
oportet
ut
fructum
feramus,
patienter
ferendum
est
ut
Deus
nos
mortificet.
Sed
quia
vitae
amorem
et
odium
inter
se
opponit,
tenendum
est,
quid
sit
vitam
amare
et
odisse.
Qui
immodico
vitae
praesentis
desiderio
implicitus
non
potest
nisi
coactus
|