|
6:287
RESPONSIO
CONTRA
PIGHIUM
Atqui
voluntarium
intelligunt
omnes,
quod
in
potestate
nostra
est,
ut
sit
vel
non
sit:
nec
necessitati
subiicitur.
Verum
quod
aliter
Ambrosius
ipse
intelligat,
non
altius
testimonium
petam,
quam
ex
eadem
pagina,
ex
qua
sumpsit
Pighius
quod
adducit.
Nam
quum
de
usu
legis
tractat,
his
verbis
inter
alia
utitur:
Accessit
vinculum,
non
solutio:
addita
est
peccatorum
agnitio,
non
remissio.
Profuit
tamen
mihi:
coepi
confiteri
quod
negabam,
etc.
Item:
Illud
quoque
mihi
prodest,
quod
non
iustificamur
ex
operibus
legis.
Non
enim
habeo
unde
gloriari
in
operibus
[pag.
76]
meis
possim:
non
habeo
unde
me
iactem,
et
ideo
gloriabor
in
Christo.
An
haec
starent,
nisi
peccandi
necessitati
homo
sibi
relictus
subiiceretur?
Hic
quoque
mihi
succurrit
Augustinus:
qui
adductis
tribus
testimoniis
nihil
minus
sensisse
Ambrosium
evincit,
quam
quod
illi
affingit
Pighius.
Primum,
quia
in
libro
de
fuga
saeculi,
dum
ad
quaerendum
Dei
auxilium
nos
hortatur,
non
in
potestate
nostra
esse
cor
nostrum
et
nostras
cogitationes
palam
confirmet:
deinde
quia
in
Lucam
ita
scribat:
Non
humana
tantum
voluntate
videtur
quod
bonum
est,
sed
sicut
Christus
dederit,
qui
ut
id
quod
bonum
est,
nobis
quoque
videri
bonum
possit
operatur:
quem
enim
miseretur,
et
vocat.
Itaque
quum
quis
fidem
se
voluisse
habere
dicit,
non
negat
Deum
voluisse.
A
Deo
enim
praeparatur
voluntas.
Ut
enim
Deus
honoretur
a
sanctis,
eius
gratia
est.
Item:
Quem
Deus
dignatur,
vocat:
et
quem
vult,
religiosum
facit.
Ex
his
verbis
colligere
non
dubitat
Augustinus,
tam
fidei,
quam
bonorum
operum,
tam
cogitationum,
quam
bonorum
affectuum
et
initium
et
perseverantiam
soli
Deo
Ambrosium
tribuere,
hominibus
auferre.
Cuius
rei
si
quis
mihi
fidem
non
habet,
librum
de
bono
perseverantiae
legat.
In
citando
Chrysostomo
ne
multum
sudaret,
locum
duntaxat
ame
adductum
transscripsit:
ubi
ut
omne
excusationis
subterfugium
peccatoribus
claudat,
bonum
et
malum
constituit
in
hominis
potestate:
nihil
ergo
illis
obstare,
nisi
quia
nolint:
posse
enim,
si
velint.
Mali
causam
non
alibi
quaeri,
quam
in
propria
hominis
voluntate,
ne
alio
culpam
transferendo
exonerare
se
velit,
mihi
placere
non
semel
testatus
sum.
Quin
etiam
unum
hoc
est
ex
praecipuis
capitibus,
quibus
in
mea
Institutione
insisto.
Quod
vero
liberi
arbitrii
virtutem
adeo
evehit
Chrysostomus,
non
dissimulavi
illic
quid
mihi
videretur.
Post
hanc
testimoniorum
congeriem,
quasi
re
confecta,
quod
ab
initio
proposuerat
demum
colligit
Pighius:
[pag.
77]
quam
de
humani
arbitrii
servitute
profitemur
sententiam,
uno
piorum
omnium,
qui
saeculis
omnibus
exstiterunt,
consensu
damnari:
et
meum
mendacium
evidenter
detectum
esse,
qui
ita,
aut
obscure
aut
varie
loquutos
de
hac
re
veteres
dixerim,
ut
certi
fere
nihil
ex
eorum
scriptis
referre
|