|
6:286
denique
hominem
rite
tunc
esse
compositum,
ubi
recta
in
eo
ratio
moderatur:
quae
et
voluntatem
dirigat
quo
decet,
et
libidines,
tanquam
auriga
equos
indomitos,
suis
fraenis
coerceat.
Verum
simul
ostendimus,
caecam
esse
nostram
rationem,
quia
sit
per
peccatum
Dei
lumine
destituta,
nec
prius
bene
regere
posse,
quoad
spiritui
Dei
in
obedientiam
se
tradiderit:
imo
prorsus
in
eius
obsequium,
velut
ancilla,
redacta
fuerit.
Dicimus
similiter,
carnis
cupiditates
regnum
in
homine
occupasse,
nec
ulla
animae
potentia
impediri
posse,
vel
reprimi,
quin
suam
tyrannidem
exerceant:
voluntatem
enim
sic
malitia
oppressam,
sic
vitio
et
corruptione
implicitam,
ut
ad
honestum
studium
emergere,
aut
se
ad
rectitudinem
dare
nullo
modo
queat.
In
omnibus
Hieronymi
sententiis,
quas
adducit,
liberum
arbitrium
praedicari
non
nego:
scire
tamen
velim,
quid
certi
inde
referre
velit.
Donatos,
inquit,
nos
libero
arbitrio,
et
unumquemque
vivere,
non
ex
Dei
nutu
et
imperio,
sed
proprio
obsequio.
Sed
quid?
Si
ex
adverso
excipiam,
quod
verum
est,
vulneratam
illam
fuisse
libertatem,
imo
confectam
et
exstinctam,
ubi
homo
peccati
nexu
in
servitutem
Satanae
se
addixit?
An
certo
colligam
quid
de
tota
re
sentiendum
sit,
quum
praecipuum
caput
non
attingat?
Nego
eos
omnes
claram
et
firmam
de
libero
arbitrio
doctrinam
tradere,
qui
non
simul
adiiciunt,
[pag.
75J
quid
de
hac
libertate
per
Adae
lapsum
perierit,
quid
per
regenerationis
gratiam
fideles
recuperent:
quanta
denique
sit
vitiatae
naturae
perversitas
et
rebellio
adversus
Dei
iustitiam,
et
quae
rursum
spiritus
sancti
in
electis,
tum
ad
illuminandam
mentem,
tum
ad
cor
dirigendum,
operatio.
De
his
omnibus
altum
est
in
Hieronymi
verbis
silentium.
Ambrosium
vero
aut
non
advocare
prorsus,
aut
aliter
loquentem
inducere
debuerat.
Quid
enim
affert?
Voluntarium
servum
sibi
auctionatur
diabolus:
neminem
iugo
servitutis
astrictum
possidet,
nisi
se
prius
peccatorum
aere
ei
vendiderit.
Quid
carnem
quasi
infirmam
accusas?
Affectus
est
autor
culpae:
caro
voluntatis
ministra.
Non
ergo
vendat
nos
voluntas
nostra,
per
quam
solam
in
servitutem
tradimur.
Nempe
vanam
eorum
tergiversationem
refutat,
quiy
in
carnis
infirmitatem
reiiciunt,
quidquid
peccant.
Carnis
autem
nomine
quid
significet,
statim
exponit,
quum
voluntatis
ministram
vocat.
Inferior
ergo
pars
hominis,
et
sensualis,
ut
vocant,
cum
corporis
organis,
per
carnem
designatur.
Nunc,
qui
malorum
suorum
culpam
illuc
derivat,
merito
ad
voluntatem
retrahitur:
ut
dum
convictus
fuerit,
illic
haerere
mali
radicem,
simul
discat,
se
unum
esse,
cui
imputare
culpam
debeat.
Hinc
si
colligat
Pighius,
quae
sit
liberi
arbitrii
facultas,
aut
quantum
per
se
valeat,
valde
argutus
erit
ratiocinator.
|