|
47:286
ignorantiae,
quae
scientiam
praecessit:
nempe
quia
tunc
ducem
non
habebant
scripturam
ac
magistram,
quae
ipsorum
mentes
ad
rectam
puramque
considerationem
dirigeret.
Nos
enim
nisi
verbo
Dei
praeeunte
caeci
sumus:
quanquam
nec
hoc
quidem
sufficit,
ut
nobis
verbum
Dei
luceat,
nisi
vicissim
illuminet
oculos
nostros
spiritus,
qui
alioqui
ad
plenam
lucem
caecutirent.
Hac
gratia
suos
discipulos
Christus
post
suam
resurrectionem
dignatus
est,
quia
nondum
advenerat
maturum
tempus,
quo
spiritus
sui
divitias
quasi
larga
manu
effunderet,
donec
receptus
esset
in
gloriam
coelestem,
ut
cap.
7,
39
habuimus.
Nos
vero
hoc
exemplo
edocti
iudicium
de
omnibus,
quae
ad
Christum
pertinent
ex
scriptura,
non
proprio
carnis
nostrae
sensu
facere
discamus.
Teneamus
deinde
hanc
peculiarem
esse
spiritus
gratiam,
ut
temporis
successu
nos
erudiat,
ne
in
reputandis
Dei
operibus
stupidi
simus.
Membrum
istud,
quod
haec
de
eo
erant
scripta^
et
haec
fecerunt
illi,
sic
interpretor,
quod
tunc
venit
primum
in
mentem
discipulis,
non
temere
haec
facta
fuisse
Christo,
neque
homines
istos
inaniter
lusisse:
sed
totum
hoc
negotium
Dei
providentia
fuisse
gubernatum,
quia
impleri
necesse
erat,
quaecunque
scripta
fuerant.
Proinde
ita
resolve:
Haec
ei
fecerunt,
sicut
de
ipso
scripta
erant.
17.
Testimonium
reddidit
turba.
Iterum
repetit
quod
dixerat,
multos
fama
tanti
miraculi
excitatos
venisse
Christo
obviam.
Ideo
enim
turmatim
exeunt,
quia
passim
sparsus
fuerat
rumor
de
Lazaro
in
vitam
restituto.
Iustam
ergo
materiam
habebant
isti,
cur
filio
Mariae
tribuerent
Christi
honorem,
quum
tam
insignis
eius
virtus
illis
nota
esset.
19.
Videtis
quod
non
proficitis
quidquam.
His
verbis
ad
maiorem
se
rabiem
instigant.
Est
enim
quaedam
ignaviae
exprobratio,
ac
ei
dicerent,
plebem
ideo
ad
Christum
deficere,
quod
nimis
tardi
essent
ac
molles.
Hic
loquendi
mos
est
desperatis
hominibus,
quum
se
ad
extrema
quaeque
tentanda
parant.
Quod
si
tanta
est
ad
malum
pertinacia
Dei
hostibus,
longe
constantiores
in
recto
proposito
nos
esse
decet.
20.
Erant
autem
quidam
Graeci
ex
his
qui
adscenderant
ut
adorarent
die
festo.
21.
Hi
ergo
accesserunt
ad
Philippum,
qui
erat
ex
Bethsaida
Galilaeae,
et
rogarunt
eum
dicentes:
Domine,
volumus
Iesum
videre.
22.
Venit
Philippus,
et
dicit
Andreae,
rursus
Andreas
et
Philippus
dicunt
ipsi
Iesu.
23.
Iesus
autem
respondit
illis,
dicens:
Venit
hora,
ut
glorificetur
filius
hominis.
24.
Amen,
amen
dico
vobis,
nisi
granum
tritici,
quum
cecidit
in
terram,
mortuum
fuerit,
ipsum
solum
manet:
si
autem
mortuum
fuerit,
multum
fructum
affert.
25.
Qui
amat
animam
suam,
perdet
eam:
et
qui
odit
animam
suam
in
mundo
hoc,
in
vitam
aeternam
custodiet
eam.
26.
Si
quis
mihi
|