|
47:285
285
OAPDT
XII.
286
tranquillam
animis
nostris
quietem
constare,
nec
aliter
nobis
metum
et
trepidationem
eximi,
quam
ubi
Christum
inter
nos
regnare
scimus.
Alia
quidem
sunt
prophetae
verba:
nam
ad
laetitiam
et
iubilum
fideles
hortatur.
Sed
evangelista
noster
expressit,
quomodo
animi
nostri
solido
gaudio
exsultent:
nempe
ubi
ademptus
est
metus,
quo
torqueri
omnes
necesse
est,
donec
reconciliati
Deo
pacem
illam
habeant,
quae
ex
fide
nascitur
(Rom.
5,
1).
Hoc
ergo
boni
nobis
per
Christum
obtingit,
quod
liberati
a
Satanae
tyrannide,
confracto
peccati
iugo,
soluto
reatu,
morte
abolita
secure
gloriamur
regis
nostri
praesidio
freti,
sub
cuius
tutela
positis
nihil
periculi
timendum
est.
Non
quod
vacui
timore
simus
quamdiu
degimus
in
mundo,
sed
quia
fiducia,
quae
in
Christum
recumbit,
omni
timore
superior
est.
Quum
adhuc
procul
abesset
Christus,
iubebat
tamen
propheta
laetos
esse
atque
hilares
illius
saeculi
pios
homines,
quia
venturus
esset.
Ecce,
dicebat,
rex
tuus
veniet:
ergo
ne
timeas:
nunc
ex
quo
venit,
ut
fruamur
eius
praesentia,
eo
fortius
nobis
cum
timore
luctandum
est,
ut
ab
hostibus
nostris
securi
placide
et
alacriter
regem
nostrum
colamus.
Alloquebatur
suo
tempore
propheta
Sionem,
quia
illic
domicilium
erat
ac
sedes
ecclesiae.
Nunc
ex
toto
quidem
mundo
Deus
sibi
ecclesiam
collegit:
haec
tamen
promissio
peculiariter
ad
fideles
dirigitur,
qui
se
Christo
submittunt
ut
in
ipsis
regnet.
Quod
Christum
inducit
in
asino
equitantem,
significat
regnum
eius
a
mundi
pompa,
splendore,
opibus
et
potentia
alienum
fore:
idque
externa
specie
monstrari
oportuit,
ut
spirituale
esse
omnes
palam
agnoscerent.
16.
Haec
vero
non
cognoverunt
discipuli
eius
primum:
sed
quando
glorificatus
fuit
Iesus,
tunc
recordati
sunt,
quod
haec
erant
de
eo
scripta,
et
haec
fecerant
illi.
17.
Testimonium
ergo
reddidit
turba,
quae
cum
eo
erat,
quum
Lazarum
vocasset
ex
sepulcro,
et
suscitasset
eum
ex
mortuis.
18.
Propterea
occurrit
illi
turba,
quia
ipsum
audierat
hoc
signum
fecisse.
19.
Pharisaei
porro
dixerunt
inter
se:
Videtis
quod
non
proficitis
quidquam?
Ecce
mundus
post
eum
abiit.
16.
Haec
non
cognoverunt.
Quemadmodum
non
germinat
semen
simul
atque
in
terram
iactum
est,
ita
nec
statim
operum
Dei
fructus
emergit.
Ministri
Dei
sunt
ad
complendam
prophetiam
apostoli,
sed
quid
agant
non
intelligunt.
Audiunt
turbae
clamorem,
nec
illum
confusum,
sed
quod
distincte
Christus
rex
salutabatur:
non
tamen
assequuntur
quorsum
hoc
tendat,
nec
quid
sibi
velit.
Est
ergo
illis
inane
spectaculum,
donec
aperit
Dominus
oculos.
Quum
dicitur,
recordatos
esse
tandem
quod
haec
de
ipso
scripta
essent,
causa
notatur
tam
crassae
|