|
47:284
volumus
Dei
.ministris.
Iam
quia
pseudoprophetae
superbe
iactant
Dei
nomen,
et
fallaci
hoc
praetextu
se
venditant,
quum
tamen
diaboli
impulsu
ad
perdendam
ecclesiam
ferantur,
subaudienda
est
antithesis,
ut
Dominus
eos
dissipet
ac
in
nihilum
redigat.
Ita
benedicere
Christo
non
possumus,
quin
maledicamus
papae
et
sacrilegae
tyrannidi,
quam
adversus
Christum
erexit.
Sua
quidem
anathemata,
non
secus
ac
fulmina,
magno
impetu
in
nos
vibrat,
sed
quae
secure
contemnere
velut
inanes
ampullas
licet.
Ex
adverso
autem
spiritus
sanctus
horribile
anathema
hic
nobis
dictat,
quo
usque
ad
ultimos
inferos
cum
toto
suo
splendore
et
pompa
mergatur.
Nec
vero
pontifice
aliquo
opus
est,
qui
maledictionem
in
eum
pronuntiet,
quando
semel
Christus
pueros
hac
potestate
donavit,
ubi
ratum
habuit
eorum
clamorem,
sicuti
alii
evangelistae
narrant.
14.
Quum
autem
invenisset
Iesus
asellum.
Hanc
historiae
partem
magis
distincte
alii
evangelistae
narrant:
nempe
quod
duos
miserit
Christus
ex
suis
discipulis,
qui
asinum
adducerent.
Ioannes
qui
ultimus
omnium
scripsit
satis
habuit,
rerum
quae
iam
a
reliquis
tractatae
erant
summas
breviter
notare:
hinc
fit
ut
multas
circumstantias
omittat.
Species
autem
repugnantiae,
quae
plerosque
turbat,
non
rn^gno
negotio
discutitur.
Quod
Matthaeus
dicit
Christum
super
asinam
sedisse,
et
pullum
eius,
synecdochice
accipi
debet.
Quidam
fingunt
insedisse
primum
asinae,
deinde
eius
pullo,
et
ex
suo
figmento
allegoriam
eliciunt,
quod
primum
insederit
iudaico
populo,
qui
ferendo
legis
iugo
pridem
assuetus
erat:
postea
gentes
tanquam
rudem
ac
novitium
asellum
sibi
subiecerit.
Sed
illud
simpliciter
verum
est,
Christum
super
asinum
equitasse,
qui
una
cum
matre
adductus
fuerat:
et
conveniunt
prophetae
verba,
apud
quem
repetitio
est
Hebraeis
satis
trita,
quae
idem
bis
diversis
verbis
exprimit:
Super
asinum
j
inquit,
et
super
filium
subiugalis.
Evangelista
noster
qui
brevitati
studet,
omisso
priore
membro,
posterius
tantum
adducit.
Porro
Zachariae
(9,
9)
vaticinium,
quod
tunc
impletum
fuit,
Iudaei
quoque
ipsi
de
Messia
exponere
coguntur:
interea
tamen
nos
subsannant,
quod
asini
umbra
delusi
filio
Mariae
tribuamus
Messiae
honorem.
Atqui
longe
aliis
testimoniis
nititur
fides
nostra.
Nec
vero
quum
dicimus
Iesum
esse
Christum,
hinc
ordimur
quod
asino
insidens
Hierosolymam
sit
ingressus.
Couspicua
enim
in
eo
fuit
gloria,
qualis
decebat
filium
Dei,
sicujti
habuimus
primo
capite.
Praecipue
autem
divina
eius
virtus
in
resurrectione
effulsit.
Verum
haec
non
spernenda
est
confirmatio,
quod
Deus
mirabili
sua
providentia
in
isto
ingressu,
quasi
in
aliquo
theatro,
completum
Zachariae
vaticinium
proposuit.
Ne
timeas.
In
hac
prophetae
sententia,
ut
eam
evangelista
recitat,
notandum
est
primo,
non
aliter
|