47:283  283  IN  EVANGELIUM  IOANNIS  284  corde  optemus  florere  et  prospere  habere  Christi  regnum:  neque  id  modo,  sed  ut  precibus  nostris  hoc  testemur,  et  quo  plus  sit  nobis  animi  ad  precandum,  notandum  est  verba  ab  eo  nobis  dictari.  Vae  igitur  nostrae  ignaviae,  si  fervorem  illum,  quem  Deus  excitat,  vel  frigore  nostro  exstinguimus,  vel  tepore  suffocamus.  Interea  sciamus  non  irrita  fore  vota  nostra,  quae  duce  ac  magistro  Deo  concipimus:  tantum  ne  pigri  simus  aut  fatigemur  rogando,  ille  fidus  erit  regni  huius  praeses,  ut  ipsum  invicta  ema  virtute  praesidioque  tueatur.  Manebit  quidem  etiam  nobis  cessantibus  et  stabit  eius  maiestas  :  sed  quod  saepe  non  ita  magnifice  viget  ut  decebat,  quin  potius  collabitur,  quemadmodum  hodie  horrendam  cernimus  dissipationem  eius  ac  vastitatem,  id  vitiis  nostris  accidere  certum  est.  Quod  autem  exigua  et  fere  nulla  apparet  eius  restitutio  vel  saltem  lente  procedit,  torpori  nostro  imputemus.  Quotidie  petimus  a  Deo  ut  regnum  eius  adveniat,  sed  vix  centesimus  quisque  serio.  Iuste  ergo  privamur  Dei  benedictione,  quam  expetere  gravamur.  Docemur  etiam  hoc  verbo,  unum  esse  Deum,  qui  ecclesiam  servat  et  tuetur:  neque  enim  sibi  vindicat  aut  tribui  iubet  nisi  quod  suum  est.  Quum  igitur  eo  linguas  nostras  formante  petimus  ut  regnum  Christi  servet,  fatemur  ut  maneat  regnum  hoc  in  suo  statu,  Deum  ipsum  unicum  esse  salutis  autorem.  Utitur  quidem  ad  id  hominum  opera,  sed  quos  manus  sua  aptavit.  Deinde  sic  homines  adhibet  ad  promovendum  Christi  regnum  vel  conservandum,  ut  solus  ipse  omnia  spiritus  sui  virtute  per  eos  inchoet  ac  perficiat.  Qui  venit  in  nomine  Domini.  Tenendum  est  primo  quid  sibi  velit  haec  loquutio,  Venire  in  Dei  nomine:  nempe  in  nomine  Dei  venit,  qui  non  temere  se  ingerit,  neque  honorem  falso  usurpat,  sed  rite  vocatus  Deum  habet  actionum  suarum  ducem  et  autorem.  Competit  elogium  hoc  in  omnes  legitimos  Dei  ministros.  Venit  in  nomine  Dei  propheta,  qui  a  spiritu  sancto  directus  sincere  quam  e  coelo  accepit  doctrinam  hominibus  tradit.  Venit  in  eodem  nomine  rex,  per  cuius  manum  Deus  populum  suum  gubernat.  Sed  quia  super  Christum  requievit  spiritus  Domini,  et  idem  est  caput  omnium,  et  quicunque  ad  regendam  ecclesiam  unquam  fuerunt  ordinati  eius  imperio  subiecti  fuerunt,  imo  rivuli  fuerunt  ex  fonte  deducti,  proprie  dicitur  in  nomine  Dei  venisse.  Nec  tantum  imperii  gradu  prae  aliis  excellit,  sed  quia  totum  se  nobis  Deus  in  illo  exhibet.  Nam  in  eo  habitat  plenitudo  deitatis  corporaliter,  ut  Paulus  inquit  (Col.  2,  9),  et  viva  est  Dei  imago:  denique  verus  est  Immanuel.  Quare  singulari  quodam  iure  venisse  in  nomine  Domini  dicitur,  quia  per  eum  non  ex  parte,  ut  antea  per  prophetas,  sed  in  solidum  Deus  se  patefecit.  Ab  ipso  igitur  sumendum  est  exordium  tanquam  a  capite,  quum  benedicere